Wednesday, September 15, 2010

நிதானம் தவறிய நிமிடங்கள்...(நிறைவு)

இந்த அமைப்பில் இணைந்து தங்களை இந்த கொடிய நோயிலிருந்து மீட்டுக்கொள்ள விரும்புபவர்கள் நேற்றைய பதிவில் குறிப்பிட்டிருந்த பன்னிரண்டு கோட்பாடுகளை கடைபிடித்தே ஆகவேண்டும் என்ற நிர்பந்தத்திற்கு உட்படுத்தப்படுவதில்லை.

ஆனால் இந்த நோயால் பாதிக்கப்பட்டு எதிர்காலமே ஒரு சூன்யமாக தோன்றும் நபர்கள் ஏதாவது ஒரு பிடிப்பு அது எத்தனை சிறிய துரும்பாக இருந்தாலும், அதை பிடித்துக்கொண்டு கரையேறிவிட மாட்டோமா என்ற அங்கலாய்ப்புடன் வருவதால் கடவுள் மீது நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் கூட தங்களை மீறிய சக்தி ஒன்று உண்டு என்பதை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்கின்றனர் இந்த அமைப்பின் ஒருங்கிணைப்பாளர்கள்.

அந்த சக்தியை இறை நம்பிக்கையுள்ளவர்கள் 'கடவுள்' என்றும் அது இல்லாதவர்கள் 'தங்களை மீறிய சக்தி' என்றும் உருவகப்படுத்திக்கொள்கின்றனர். மருத்துவர்கள் பலரிடம் சிகிச்சை பெற்றும் பலனளிக்காத நிலையில் இந்த அமைப்பை  அணுகுகின்ற சூழலில் கடவுள் என்கின்ற விஷயம் இவர்களுக்கு ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒன்றாக தெரிவதில்லை.

இந்த அமைப்பில் இணைய விரும்புபவர்களுக்கு இருக்க வேண்டிய ஒரே தகுதி 'நான் குடிபோதைக்கு அடிமையாகிவிட்டேன். அதிலிருந்து மீள முடிய விரும்புகிறேன்.' என்று மனமார ஏற்றுக்கொள்வதுதான்.

நான் முன்பே கூறியபடி இந்த அமைப்பில் மருத்துவ வசதிகளோ அல்லது உளவியல் ஆலோசனைகளோ அளிக்கப்படுவதில்லை.

இந்த அமைப்பு செய்வதெல்லாம் அங்கத்தினர்கள் வாரம் ஒருமுறையாவது ஒரு பொது இடத்தில் கூடி மனம் திறந்து பேசிக்கொள்ள வசதி செய்து தருவதுதான். அதற்கு யார் இலவசமாக இடவசதி செய்து கொடுக்க முன்வந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்கிறது இந்த அமைப்பு. ஆனால் சென்னையிலும் தமிழகத்தின் மற்ற நகரங்களிலும் ஏன் உலகெங்குமே எனக்கு தெரிந்தவரை இந்த அமைப்பின் கூட்டங்கள் கிறிஸ்தவ தேவாலயங்களில் அமைந்துள்ள அலுவலக அல்லது பள்ளி அறைகளில்தான் நடக்கின்றன.

இந்த கூட்டங்களில் இருவகை உண்டு.

1. பொதுக் கூட்டங்கள்.

இதில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மட்டுமல்லாமல் அவர்களுடைய நெருங்கிய உறவினர்கள், நண்பர்கள், அவர்களுடைய நலனில் அக்கறையுள்ளவர்கள் அல்லது இந்த அமைப்பைப் பற்றி அறிந்துக்கொள்ள விரும்புபவர்கள் (ஆனால் ஊடகங்களை சார்ந்த நிரூபர்கள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை! அப்படியே குறிப்பிட்ட சிலர் அனுமதிக்கப்பட்டாலும் கூட்டத்தில் நடைபெறும் நிகழ்வுகளை பற்றி அவர்கள் எழுதும் கட்டுரைகளில் சம்பந்தப்பட்டவர்களுடைய பெயர்களையோ அல்லது புகைப்படங்களையோ வெளியிடலாகாது என்ற நிபந்தனை விதிக்கப்படுகிறது.) கலந்துக்கொள்ள அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள்.

இத்தகைய கூட்டங்களில் ஒருமுறை நீங்கள் கலந்துக்கொண்டால் இந்த நோயினால் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் மட்டுமல்லாமல் அவர்களுடன் வாழ்கின்ற எத்தனைபேர் மனரீதியாகவும் பொருள் ரீதியாகவும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர் என்பதை அறிந்துக்கொள்ளலாம். சில குடும்பங்களுடைய சோக கதைகளை கேட்டால் கல்மனமும் கரைந்துபோகும். பாதிக்கப்பட்டவர்களை அதிலிருந்து மீட்டு மீண்டும் தங்களுடைய வாழ்க்கையில் இணைத்துக்கொள்ள இவர்கள் படும்பாடு கொஞ்ச நஞ்சமல்ல என்பதும் விளங்கும்.

2. பிரத்தியேக கூட்டங்கள்

இதில் பாதிக்கப்பட்ட அங்கத்தினர்களைத் தவிர வேறு எவரும் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை.

இந்த கூட்டங்களில் பேசியே ஆக வேண்டும் என்கிற கட்டாயம் ஏதும் இல்லை. பெரும்பாலும் இந்த நோயிலிருந்து மீண்டும் வந்தவர்களே முதலில் தங்களுடைய அனுபவத்தை பகிர்ந்துக்கொள்ள முன் வருவார்கள். அவர்களுடைய அனுபவத்தை கேட்டு பல புதிய அங்கத்தினர்களும் தாங்கள் பாதிக்கப்பட்ட விவரத்தை கூறி தங்களுக்கு உதவ வேண்டுகின்றனர்.

இந்த கூட்டங்கள் அங்கத்தினர்களை உளரீதியாக இதிலிருந்து விடுபட தயார்படுத்துவதை மட்டுமே செய்கின்றன. இத்தனை கூட்டங்களில் கலந்துக்கொண்டால் நீங்கள் இதிலிருந்து விடுபட்டுவிட முடியும் என்பதுபோன்ற பொய்யான வாக்குறுதிகள் ஏதும் வழங்கப்படுவதில்லை. கூட்டம் நடைபெறும் நாள் மற்றும் இடம் பற்றிய விவரங்களை தினத்தாள்களில் வெளியிடுவதைத் தவிர வேறெந்த விளம்பரமும் இந்த அமைப்புகள் செய்வதில்லை. பத்திரிகைகளும் கூட தாங்களாகவே முன்வந்து இவற்றை இலவசமாக வெளியிடுகின்றன என்கின்றனர் ஒருங்கிணைப்பாளர்கள்.

'இலவசமாகவே நாங்கள் பெற்ற ஆலோசனைகளை இலவசமாகவே பிறருக்கு வழங்குகிறோம்' இதுதான் இந்த அமைப்பின் கொள்கை வாசகம்.

இந்த அமைப்பில் இணைவதற்கோ அல்லது கூட்டங்களில் பங்குகொள்ளவோ எவ்வித கட்டாய கட்டணமும் வசூலிக்கப்படுவதில்லை. இன்னுமொரு கூடுதல் தகவல் இந்த அமைப்பின் நியூயார்க் நகரில் இயங்கி வரும் தலைமையகமும் நம் நாட்டில் இயங்கிவரும் கிளைகளுக்கு எந்த நிதியுதவியும் செய்வதில்லை.

ஆகவே கூட்டங்களை நடத்துவதற்காக ஏற்படும் சில்லறை செலவினங்களை எதிர்கொள்ள கூட்டங்களில் கலந்துக்கொள்பவர்கள் தங்களுடைய விருப்பம் மற்றும் தகுதிக்கு ஏற்ப தாங்களாகவே முன்வந்து நன்கொடை வழங்குகின்றனர் என்பதும் உண்மை.

ஆகவே நண்பர்களே, இந்த நோயில் நாம் பாதிக்கப்படவில்லை என்றாலும் நம்மை சார்ந்தவர்கள் அல்லது நண்பர்கள் என பாதிக்கப்பட்டவர்கள் யாராயிருப்பினும் அவர்களை இந்த அமைப்பு நடத்தும் கூட்டங்களில் கலந்துக்கொண்டு இந்த கொடிய நோயிலிருந்து மீள ஊக்குவிப்போம்.



நிறைவு.

Tuesday, September 14, 2010

நிதானம் தவறிய நிமிடங்கள் (AA - ஒரு அறிமுகம்)

குடிப்பழக்கமும் (நான் குடிப்பதுண்டு, ஆனால் குடித்தே தீரவேண்டும் என்பதில்லை) குடிக்கு அடிமையாவதும் (என்னால் குடிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை) வெவ்வேறு.

இன்றைய சூழலில், குறிப்பாக மேல்மட்டத்தில், மது அருந்தாமல் இருப்பது அபூர்வம் என்று கூட கூறலாம். எந்த ஒரு வர்த்தக அல்லது நட்பு கூட்டமும் Fellowship எனப்படும் மதுவுடன் கூடிய விருந்து இல்லாமல் முடிவதில்லை. இத்தகைய கூட்டங்களில் மது அருந்தாதவர்கள் வரவேற்கப்படுவதில்லை என்று கூட கூறலாம்.

கீழ்மட்டத்திலும் அப்படித்தான். இன்று தமிழக அரசு நடத்தும் டாஸ்மாக் கடைகளில் நிரம்பிவழியும் கூட்டத்தைப் பார்த்தாலே தெரியும் நான் கூற வருவது என்னவென்று. தினக்கூலி தொழிலாளர்கள், அரசு பணியில் உள்ள கடைநிலை ஊழியர்கள், ஆட்டோ, லாரி மற்றும் மூன்று சக்கர பளுதாங்கும் வாகன ஓட்டுனர்கள் இவர்கள்தான் இத்தகைய கடைகளின் நிரந்தர வாடிக்கையாளர்கள்.

இவர்களுள் பெரும்பாலானோர் நான் துவக்கத்தில் கூறிய 'குடிக்கு அடிமையானவர்கள்' என கூறலாம். காலையில் கடை திறக்கப்படுவதற்கு முன்னரே வாசலில் காத்திருப்பவர்களும் இவர்கள்தான். அதாவது தங்களுடைய அன்றாட அலுவலை துவக்க வேண்டுமென்றால் சில மில்லிகளை விழுங்க வேண்டிய நிர்பந்தத்திற்குள்ளானவர்கள். அப்போதுதான் அவர்களால் செயலாற்ற முடியும். சிலருக்கு 'நிதானம்' தவறினால்தான் எதையும் நிதானமாக சிந்திக்க முடியும். நடுங்கும் கரங்களை, கால்களை ஒரு நிதானத்திற்கு கொண்டுவர உதவுவதும் இந்த திரவம்தான் என்றால் மிகையில்லை.

இது தமிழகத்திற்கு மட்டுமே சொந்தமல்ல. அண்டை மாநிலமான கேரளம்தான் நாட்டிலேயே அதிகம் 'குடிமக்களை' கொண்ட மாநிலம் என்றால் நம்ப முடிகிறதா? நாட்டிலேயே அதிகம் படித்தவர்களைக் கொண்ட மாநிலமும் அதுதான். கேரளம் நாட்டின் மற்ற மாநிலங்களிலிருந்து வேறுபடுவது எதில் என்றால் 'குடிமகன்களின்' வரையறுப்பில்தான்! அதாவது அங்குதான் மேல்மட்டமும் இல்லாமல் அடிமட்டமும் இல்லாமல் நடுத்தரம் அல்லது அலுவலகவாசிகள் எனப்படுபவர்களும் இதற்கு அடிமையாகியுள்ளனர்.
நான் கேரளத்தில் சில வருடங்கள் பணியாற்றிய அனுபவத்தில் இதை கூறுகிறேன். மூன்று மாதங்களுக்கு ஒருமுறை நடைபெறும் Bankers' Club கூட்டங்கள் பெரும்பாலும் கூடி குடிப்பதற்குத்தான் நடத்தப்படுகின்றன என்பதுபோல் கூட்டம் ஒரு மணி நேரத்தில் முடிந்துவிடும். ஆனால் அதனைத் தொடர்ந்து நடத்தப்படும் Fellowship பெரும்பாலும் 'கையிருப்பு' தீரும்வரையிலும் நடப்பதுண்டு. கூட்டத்தின் இறுதியில் பலர் சிறு, சிறு கிளைகளாக பிரிந்து நள்ளிரவு வரை 'தனி ஆவர்த்தனம்' செய்வதையும் பார்த்திருக்கிறேன்!

இத்தகையோரை இந்த ஒருவகை 'நோயில்' இருந்து மீட்கத்தான் Alchoholics Anonymous என்ற அமைப்பு உருவானது. இன்று அது சுமார் 180 நாடுகளில் செயல்படுகின்றன!

'A.A.' அமைப்பைப் பற்றி ஆய்வு செய்கையில் இந்த 'நோய்' இன்று உலகையே ஆட்டிப்படைத்துக்கொண்டிருக்கிறது என்பது அவர்களுடைய அறிக்கைகளில் இருந்தே தெரிகிறது. இந்த அமைப்பில் அங்கத்தினர்களாக உள்ளவர்கள் சுமார் 20 லட்சம் பேர் என்பதிலிருந்தே தெரியவில்லையா இந்த 'நோயின்' தீவிரம்!

'ஆல்கஹாலிக் அனானிமஸ்' என்ற இந்த அமைப்பு 1935ம் ஆண்டு இந்த 'நோய்க்கு' அடிமையாகிப் போன ஒரு பொறியாளர் (பில் வில்சன்) மற்றும் ஒரு மருத்துவர் (டாக்.பாப்) என்ற இரு அமெரிக்கர்களால் அதே நோய்க்கு அடிமையாயிருந்த தங்களுடைய நெருங்கிய நண்பர்களுடன் இணைந்து துவக்கப்பட்டது.

இந்த அமைப்பில் அங்கத்தினர்களாக சேர்வதற்கு சாதி, இனம், மதம், மொழி, வர்க்கம் என்ற எந்த பாகுபாடும் இல்லை. 'நான் இந்த நோய்க்கு அடிமையாகிவிட்டேன். இதிலிருந்து நான் மீள வேண்டும்.' என்று கருதும் எவரும் இதில் அங்கத்தினர்களாகலாம். இத்தகையோர் தங்களுடைய அனுபவங்களை பாதிக்கப்பட்ட மற்ற அங்கத்தினர்களுடன் பகிர்ந்துக்கொண்டு அதிலிருந்து மீள்வதற்கு ஒருங்கிணைந்து போராடுவதே இந்த அமைப்பின் அடிப்படை நோக்கம்.

இதில் அங்கத்தினர்களாக இணைவோரின் பின்புலத்தைப் பற்றி ஆராயவோ அல்லது அவர்களுடைய பெயர்,விலாசம் போன்ற விவரங்களை பதிவுசெய்து அவர்கள் தொடர்ந்து இந்த போதைக்கு அடிமையாகாமல் வாழ்கின்றனரா என்றெல்லாம் இந்த அமைப்பு செய்வதில்லை. அதுபோன்றே உளவியல் அல்லது மருத்துவ ஆலோசனைகளோ அல்லது சிகிச்சைகளை வழங்குவதும் இந்த அமைப்பின் நோக்கமல்ல.

இந்த அமைப்பை துவக்கியவர்கள் இதில் அங்கத்தினர்களாக விழைவோர்க்கு என  12 அம்ச கோட்பாட்டை நிர்ணயித்திருந்தாலும் இவற்றை கடைப்பிடிக்க வேண்டிய கட்டாயமோ அல்லது நியதியோ இல்லை.

அவை என்ன?

1. நான் இந்த பழக்கத்திற்கு அடிமையாகிவிட்டேன். இதை என்னுடைய கட்டுக்குள் கொண்டுவர இயலவில்லை.

2. என்னையும் விட வலிமையான சக்தி ஒன்று உள்ளது என்பதையும் அதால் என்னை இந்த பழக்கத்திலிருந்து விடுவிக்க முடியும் என்று நம்புகிறேன்.

3. அந்த சக்தியிடம் என்னையும் என்னுடைய வாழ்வையும் ஒப்படைக்க விரும்புகிறேன்.

4. என்னை ஒரு முழுமையான ஆன்ம சோதனைக்கு ஆட்படுத்தி அதன் மூலம் இந்த பழக்கத்திலிருந்து மீளமுடியாத என்னுடைய இயலாமையை அறிந்துக்கொண்டுள்ளேன்.

5. என்னுடைய தவறுகளை, என்னுடைய இந்த இயலாமையை, 'கடவுள்' என்ற என்னை மீறிய சக்தியிடமும் என்னுடைய நண்பர்களுடனும் ஒப்புக்கொள்ள தயங்கமாட்டேன்.

6. என்னுடைய இந்த இயலாமையை என்னிடமிருந்து முற்றிலும் அகற்றுவதில் அந்த சக்தியுடன் இணைந்து ஒத்துழைக்க முன்வருகிறேன்.

7. என்னுடைய குறைகளை ஏற்றுக்கொண்டு அவற்றிலிருந்து என்னை விடுவிக்க அந்த சக்தியிடம் தாழ்மையுடன் கோருகிறேன்.

8. என்னுடைய கடந்தகால வாழ்க்கையில் நான் யாருக்கெல்லாம் தீங்கிழைத்திருக்கிறேன் என்பதை ஆன்மசுத்தியுடன் ஆய்வுசெய்து அவர்களுக்கு என்னால் இயன்றவரை ஈடு செய்ய சித்தமாயுள்ளேன்.

9. என்னால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுடைய நற்பெயருக்கு பாதிப்பு ஏற்படாதவரையில் என்னால் இயன்றவரை என்னுடைய தவறுகளுக்கு பிராயசித்தம் செய்யவும் முயல்வேன்.

10. நான் இனியும் பிறருக்கு தீங்கிழைக்காமல் இருக்கவும் என்னையும் அறியாமல் அவ்வாறு செய்ய நேரும்போதெல்லாம் அவற்றிற்கு பரிகாரம் செய்யவும் உறுதி கூறுகிறேன்.

11. தியானம் மற்றும் பிரார்த்தனைகள் மூலம் கடவுள் எனப்படும் சக்தியின் சித்தத்தை அறிந்துக்கொள்ளும் திறனையும் அவற்றை கடைபிடிக்க வேண்டிய வல்லமையை எனக்கு அளித்தருள வேண்டுமென்றும் கோருகிறேன்.

12. கடவுளை அறிந்துக்கொள்ள நான் செய்யவிருக்கும் முயற்சிகளின் பயனாக நான் அடையவுள்ள அனைத்து நன்மைகளையும் என்னைப்போன்றே இந்த நோயினால் பாதிக்கப்பட்டுள்ள என்னுடைய நண்பர்களுடன் பகிர்ந்துக்கொள்வதன் மூலம் அவர்களையும் இதிலிருந்து விடுவிக்க என்னால் இயன்ற அளவுக்கு முயல்வேன்.

இவற்றை முதலில் வாசிக்கும் எவருக்கும் இது ஏதோ இறை நம்பிக்கையை வளர்க்க ஏற்படுத்தப்பட்ட அமைப்பாக இருக்குமோ என்ற அச்சம் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது என்பதால் புதிய அங்கத்தினர்கள் இந்த கோட்பாடுகளை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளவோ அல்லது பின்பற்றவோ தேவையில்லை என்பதையும் இந்த அமைப்பின் அறிக்கை தெளிவுபடுத்துகிறது.

தொடரும்..

Monday, September 13, 2010

நிதானம் தவறிய நிமிடங்கள்... (சலீம் பாய்)

இதய நோய் என்பது இன்னாருக்குத்தான் வரும் இன்னாருக்கு வராது என்று நியதி ஏதும் இல்லை. கடந்த வாரம் அகாலமாய் மரித்த நடிகர் முரளியின் உடல்வாகுவைப் பார்த்தால் இவருக்கா உறக்கத்திலேயே மரித்துப்போகும் அளவுக்கு மாரடைப்பு ஏற்பட்டது என்ற கேட்க தோன்றுகிறதல்லவா?

அதுபோலத்தான் குடிப்பழக்கமும். உல்லாசமாக நண்பர்களுடன் பொழுதை கழிக்க அல்லது நமக்கு ஏற்பட்ட ஏதாவது ஒரு தோல்வியிலிருந்து அல்லது இழப்பிலிருந்து தேற்றிக்கொள்ள என்று துவங்குகிற குடிப்பழக்கம் நாளடைவில் நம்மை அறியாமலேயே நம்மை முழுவதுமாக ஆட்கொள்கிறது.

என்னுடைய முதல் இரண்டு பதிவுகளிலும் நான் விவரித்த இருவரில் முதல்வர் (மாத்யூஸ்) வாழ்க்கையில் தன்னுடைய மகளால் ஏற்பட்ட அவமானத்திலிருந்து விடுபட அவர் தஞ்சம் அடைந்தது மதுவை. இரண்டாமவர் (ரோஹினி) ஒரு ஜாலிக்காக, ஒரு புது அனுபவத்திற்காக குடிக்க துவங்கி இறுதியில் தன்னுடைய மணவாழ்வையே இழக்கும் அளவுக்கு மதுவில் தன்னை இழந்தவர்.

குடிப்பழக்கத்திற்கு அடிமையாவதற்கு வயது, பாலினம் ஏதும் விலக்கில்லை. இதில் இளம் வயதினர் மட்டுமே அடிமையாவார்கள் என்றோ அல்லது ஆண்கள் மட்டுமே அடிமையாவார்கள் என்றோ நியதி ஏதும் இல்லை. அதுபோன்றே படித்தவன், படிக்காதவன், பணக்காரன், பரமஏழை என்ற எந்த பாகுபாடும் இல்லாமல் அவர்கள் தங்களை உணர்ந்து நிதானித்துக்கொள்வதற்கு முன்பே அடிமையாக்கிக்கொள்வதுதான் இந்த பழக்கம்.

இன்று நான் விவரிக்க இருக்கும் நபர் ஒரு முதியவர். அவர் இந்த பழக்கத்திற்கு அடிமையானதாக உணர்ந்தபோது அவருக்கு வயது 70!

இவருடைய பெயர் சலீம். இஸ்லாமிய மதத்தைச் சார்ந்தவர். இளம் வயதிலேயே அதாவது திருமணமாகி பதினைந்து வருடங்களுக்குள்ளாகவே மனைவியை இழந்தவர். தன்னுடைய இரண்டு மகன்களுக்காக மறு திருமணம் செய்துக்கொள்ளாமல் வாழ்ந்தவர். ஒரு வங்கியில் உயர் அதிகாரியாக சிறப்பாக பணியாற்றி ஓய்வுபெற்றவர்.

அவர் எப்படி இந்த போதைப் பழக்கத்திற்கு அடிமையானார்? இதோ அவரே விவரிக்கிறார்.

'நான் பேங்க்லருந்து ரிட்டையர் ஆற வரைக்கும் குடிச்சதே இல்லைன்னு சொன்னா உங்களுக்கு நம்பறதுக்கு கஷ்டமா இருக்கும். ஆனா அதுதான் உண்மை. ரிட்டையர் ஆறதுக்கு பத்து வருசத்துக்கு முன்னாலருந்து ஒரு சீனியர் எக்ஸ்க்யூட்டிவா இருந்தேன். அப்போ கலந்துக்கிட்ட பார்ட்டிகள்ல எல்லாம் வெறும் லைம் ஜூஸ் கிளாஸ் ஒன்னெ கையில வச்சிக்கிட்டு கம்பெனி குடுக்கறேன்னு நின்னப்போ லிக்கர் சாப்டுக்கிட்டு இருந்த என்னெ பார்த்து கிண்டலா சிரிச்சாங்க.

அப்படியிருந்த நானா இப்படி ஆல்கஹாலிக்குன்னு முத்திரை குத்தப்படற அளவுக்கு போய்ட்டேன்னு அவங்க யாராலயும் நம்ப முடியல. ஏன், என்னாலயே எப்படி இதுக்கு அடிமையானேன்னு நம்ப முடியல. ஆனா அதுதான் உண்மை. சாயந்தரம் ஆனா குடிக்காம இருக்க முடியல. கை, கால் எல்லாம் நடுங்குது. அஞ்சி நிமிசத்துக்கு மேல ஒரு இடத்துல உக்காந்து இருக்க முடியல. எதுக்கு வாழணும்னு தோனுது. தற்கொலை பெரிய பாவம்னு எங்க குரான் சொல்லுது. எந்த பாவத்துக்கும் விமோசனம் உண்டு. ஆனா தற்கொலைக்கு இல்லைன்னு சொல்லுது. அதனாலதான் இன்னும் உயிரோட இருக்கேன். உங்களோட தனிமைதான் இதுக்கு காரணம். பேசாம உங்க பிள்ளையோட சமாதானமாயி அவனோட போய் இருந்தீங்கன்னா இந்த பழக்கம் தன்னால போயிரும்னு என்னோட ஃப்ரெண்ட்ஸ் பல பேர் சொன்னாங்க. ஆனா எனக்கு அதுல விருப்பம் இல்ல. நம்மள வேணாம்னு சொல்லிட்டு போய்ட்டவங்கள தேடி நாம எதுக்குப் போகணும்னு....

தனிமை எனக்கு புதுசு இல்ல. என் மனைவி இறந்து ஏறக்குறைய முப்பது வருசம் ஆயிருச்சி. என் பசங்க ரெண்டு பேரையும் வளர்த்து ஆளாக்கணுமேன்னுதான் நா கல்யாணமே பண்ணிக்கலை. என் பசங்கதான் எனக்கு எல்லாமேன்னு இருந்துட்டேன். என்னோட வேலையில அடிக்கடி ஊர் ஊரா மாத்துவாங்கங்கறதால என் மனைவி இறந்ததும் என் பசங்க ரெண்டு பேரோட படிப்புக்காக அவங்கள இங்க ஹாஸ்டல்ல சேர்த்துட்டு நா மட்டும் போனேன். அதுதான் நா செஞ்ச பெரிய தப்பு. என் பசங்களுக்காகத்தான் நா மறு கல்யாணம் செய்யாம இருந்தேங்கற விஷயத்த என் பசங்களுக்கு நான் புரியவைக்க தவறிட்டேன். அம்மாவ இழந்துட்டு நின்ன பசங்களுக்கு ஒரு மாரல் சப்போர்ட்டா என்னெ எதிர்பார்த்திருப்பாங்க போலருக்குது. இத என்னால ரொம்ப வருசமா புரிஞ்சிக்க முடியல.

அவங்களுக்கு தேவையான படிப்பு, கைச்செலவுக்கு பணம், உடுத்த ஆடை இப்படிப்பட்ட தேவைகளை நிறைவேற்றி வச்சா போறும்னு நினைச்சிட்டேன். நான் தனியா ரூம் எடுத்து தங்கியிருந்ததால சம்மர் வெக்கேஷன்ல கூட அவங்கள என்னோட வந்து தங்க வச்சி சப்போர்ட்டிவா இருக்கணும்னு எனக்கு தோனியதே இல்ல. அது அவங்க ரெண்டு பேரையும் மனத்தளவுல நிறையவே பாதிச்சிருக்கு.
ஸ்கூல் முடிஞ்சி, காலேஜ், அதுக்கப்புறம் ஃபாரின்ல ஹையர் எஜுகேஷன் அப்படீன்னு அவங்களோட வாழ்க்கைக்கு என்னவெல்லாம் தேவையோ எல்லாத்தையும் செஞ்சி குடுத்த என்னெ அவங்களுக்கு என் மேல மதிப்பு மட்டுந்தான் இருந்துது, அப்பாங்கற பாசம் இருந்ததே இல்லைன்னு புரிஞ்சிக்கவே இல்லை. மேல படிக்கறதுக்காக ஃபாரின் போன பெரியவன் அங்கேயே வேலையை மட்டுமில்லாம ஒரு மனைவியையும் தேடிக்கிட்டான். கல்யாணம் பண்ணதுக்கப்புறந்தான் 'I would like to inform you Dad..' பேருக்கு ஒரு ஈமெய்ல் அனுப்பினன். ஏறக்குறைய பதினஞ்சி வருசம் கழிச்சி ஒரு கார் ஆக்சிடெண்ட்ல ஸ்பாட்லயே இறந்துட்டான்னு ஃபோன் வந்தப்போ எனக்கு போகணும்னு கூட தோனல.

என்னோட ரெண்டாவது மகன் அண்ணன மாதிரி அங்கேயே செட்டில் ஆகாம படிச்சி முடிச்சிட்டு திரும்பி வந்தான். அப்பாடா இவனாவது என்னெ புரிஞ்சி வச்சிருப்பான். என் கூடவே இருப்பான்னு நினைச்சேன். ஆனா பெரியவனெ விடவும் இவன் என்னெ வெறுத்திருக்காங்கறது அப்புறம்தான் தெரிஞ்சது. 'அண்ணன் வெளிநாட்ல இருந்துக்கிட்டு உன்னெ இக்நோர் பண்ணான். ஆனா நா உள்ளூர்ல இருந்துக்கிட்டே உன்னெ கண்டுக்கிட மாட்டேன்னு' சொல்றா மாதிரி இதே டவுன்ல செட்டிலாகியும் என்னெ ஒரு பொருட்டாவே மதிக்கறதில்ல. அவனும் என்னெ கலந்துக்காமயே கல்யாணமும் செஞ்சிக்கிட்டான். எப்பவாவது மாஸ்க்ல வச்சி பாத்தாலும் யாரோ மூனாவது மனுசன பாக்கறமாதிரி பாத்துட்டு போயிருவான். அவனுக்கு ரெண்டு பசங்க. என் புள்ளைங்கள பாக்காம இருந்த எனக்கு என் பேரப் பசங்கள பாக்க முடியாம, அவங்களோட பழக முடியாம போயிருச்சேங்கற வேதனைதான் எனக்கு பெரிசா தெரிஞ்சது. என் பையன் வீட்ல இல்லாதப்பல்லாம் அங்க போவேன். ஆனா மருமக ஒங்க மகனுக்கு தெரிஞ்சா வீடே ரெண்டாயிரும் தயவு செஞ்சி இங்கன வராதீங்கன்னு சொல்லிட்டா.

இனி எதுக்கு வாழணும்னுதான் தோனிச்சி. டிப்ரெஷ்ன் ஜாஸ்தியாயி தூக்கம் வராம ரொம்ப நாள் கஷ்டப்பட்டுருக்கேன். 'என்ன பாய் நீங்க. ஒரு ரெண்டு பெக் போட்டுட்டு படுத்து பாருங்க. நிம்மதியா தூக்கம் வரும்னு என் ஃப்ரெண்ட் ஒருத்தன் சொன்னப்போ ட்ரை பண்ணி பார்த்தா என்ன தோன்றி..... தினம் ரெண்டுதானே... ட்ரை பண்ணேன்... முதல் ஒரு வாரம் நிம்மதியா தூங்கினேன்... அதுக்கப்புறம் ரெண்டு போறலை... கொஞ்சம், கொஞ்சமா... ஒரு முழு பாட்டில ரெண்டு மணி நேரத்துல காலி பண்ற அளவுக்கு போயி...... ப்ரெஷர் அதிகமாகி ஒருநாள் அன்கான்ஷியசாகி வீட்டுக்குள்ளேயே விழுந்துட்டேன்... நினைவு வந்து எழுந்து பார்த்தப்போ.... ஏறக்குறைய அரை நாள் அப்படியே விழுந்து கிடந்து இருந்தது புரிஞ்சிது... நெய்பர் ஒருத்தரோட உதவியோட பக்கதுலருக்கற ஹாஸ்ப்பிடல்ல சேர்த்தப்போ 'உங்களுக்கு ஹைப்பர் டென்ஷன் இருக்கு... குடிக்கறத உடனே நிறுத்தலைன்னா உயிருக்கே ஆபத்துன்னு சொல்லி... அவர்தான் இந்த க்ரூப்போட விவரத்த சொன்னார்...இதான் நான் அட்டெண்ட் பண்ற முதல் மீட்டிங்... ரொம்ப நம்பிக்கையோட வந்துருக்கேன்....'

இந்த மூவரின் அனுபவங்கள் போதும் என்று கருதுகிறேன். குடிபோதை என்பது யாருக்கு வேண்டுமானாலும் வரும் என்பதற்கு இந்த மூவரும் ஒரு உதாரணம். எந்த மதத்தைச் சார்ந்தவர்களானாலும்...

இந்த தொடரை எழுதுவதற்குமுன் சென்னையில் நான் செல்லும் தேவாலயத்தில் இயங்கிவரும் இந்த அமைப்பின் கூட்ட ஒருங்கிணைப்பாளரை சந்தித்து என்னுடைய எண்ணத்தை கூறினேன். 'நிச்சயமா எழுதுங்க சார். இப்ப நர்காட்டிக்ஸ் அனானிமஸ்னு ஒரு அமைப்பை உருவாக்கி போதைவஸ்துகளுக்கு அடிமையாகி அதிலிருந்து மீள முடியாதவர்களுக்கும் கூட்டங்கள் நடத்துகிறோம். குடிபோதைக்கு அடிமையாகியுள்ளவர்கள் பெரும்பாலும் நடுத்தர வயதைக் கடந்தவர்கள் என்றால் Drug க்கு அடிமையாகியுள்ளவர்கள் பெரும்பாலும் இளம்வயதினராகவே உள்ளது வேதனையளிக்கிறது. அதைப்பற்றியும் கூறுங்கள். எங்களுடைய கூட்டங்கள் சென்னையில் நடக்கும் விவரமெல்லாம் தினந்தோறும் ஏறக்குறைய எல்லா தினத்தாள்களிலும் வெளியாகின்றன என்றார்.

இந்த அமைப்பு யாரால், எப்போது, எங்கு உருவானது என்ற விவரங்களை அடுத்த பதிவில் எழுதுகிறேன்.

தொடரும்..

Tuesday, September 07, 2010

நிதானம் தவறிய நிமிடங்கள் - ரோஹினி

இத்தொடரில் என்னுடைய முதல் கட்டுரையை படித்துவிட்டு சில பெயர் சொல்ல விரும்பாத பதிவர்கள் 'ஏ.ஏ.' இயக்கமும் கிறிஸ்துவர்களின் மதமாற்ற யுக்திகளில் ஒன்று என்றும் தேவாலயங்களில் நடக்கும் கூட்டங்களில் கிறீஸ்துவை நம்பினால் மட்டுமே குடிபழக்கத்திலிருந்து முற்றிலுமாக விடுபட முடியும் என்பதுபோல் பேசுவார்கள் என்று பின்னூட்டம் இட்டிருந்தனர்.

அவர்களுக்கு நான் கூற விரும்புவது:

நிச்சயம் இந்த இயக்கத்தின் நோக்கம் அதுவல்ல. இந்த இயக்கம் நடத்தும் கூட்டங்கள் தேவாலயங்களில் நடைபெறுவதில்லை. ஆலய வளாகங்களில் அமைந்துள்ள பள்ளி, அல்லது அலுவலகத்தில் அமைந்துள்ள அறைகளில் மட்டுமே நடைபெறுவதுண்டு. இந்த கூட்டங்களில் பாதிரிமார்கள் எவரும் கலந்துக்கொள்வதில்லை. கூட்டங்களில் இயக்க அமைப்பாளர்கள் தவிர இந்த நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுகின்றனர்.

இவற்றைப் பற்றி இத்தொடரின் இறுதியில் நிச்சயம் விவரமாக எழுதுவேன்.

இனி நான் முந்தைய பதிவில் குறிப்பிட்ட சிலருடைய அனுபவங்களை கூறுகிறேன்.

இவருடைய பெயர் ரோஹினி. ஆண்கள் மட்டுமல்ல பெண்களும் இந்த பழக்கத்திற்கு அடிமையாகிப்போகின்றனர் என்பதற்கு இவர் ஒரு உதாரணம்.

செல்வந்த குடும்பத்திலிருந்து வந்தவர். கட்டிட பொறியியல் பட்டம் பெற்றவர். அவருடன் கல்லூரியில் படித்த வசந்தை காதலித்து பெற்றோர்களை எதிர்த்துக்கொண்டு திருமணம் புரிந்துக்கொண்டவர். இருவரும் இணைந்து கட்டிட வடிவமைப்பு நிறுவனம் ஒன்றை அந்த நகரில் நடத்தி வந்தனர். ஆகவே செல்வந்தர் அற்றும் வர்த்தக வட்டங்களில் பெரும்பாலானோருக்கு பரிச்சயமானவர்.

இவர் எப்படி இந்த பழக்கத்திற்கு அடிமையானார் என்பதை அவர் அன்று கூட்டத்தில் விவரித்ததை என்னால் முடிந்தவரை இங்கு தருகிறேன்.

"எனக்கு சின்ன வயசுலருந்தே இந்த பழக்கம் இருந்துதுன்னு சொன்னா உங்களால நம்ப முடியாம போகலாம், ஆனா அதான் உண்மை. அப்பாவுக்கு குடி பழக்கம் உண்டு. ஏறக்குறைய டெய்லி அப்பாவோட பிசினெஸ் ஃப்ரெண்ட்ஸ் யாராச்சும் வீட்டுக்கு வருவாங்க. ராத்திரி ரொம்ப நேரம் பார்ட்டி நடக்கும். அதனால வீட்ல எப்பவுமே ட்ரிங்க்ஸ் ஸ்டாக் வச்சிருப்பார் அப்பா. விளையாட்டா ஒரு நாள் வீட்ல யாரும் இல்லாத நேரத்துல ஒரு பாட்டிலருந்து கொஞ்சம் ஊத்தி அப்பா மாதிரியே சோடா, ஐஸ் சேர்த்து குடிச்சி பார்த்தேன். ஆரம்பத்துல கசப்பாருந்தாலும் அதுக்கப்புறம் ஏற்பட்ட ஒருவிதமான போதை சந்தோஷமா இருந்துது. அப்போ எனக்கு பத்து வயசு இருக்கும். அன்னையிலருந்து அப்பாவும் அம்மாவும் வீட்ல இல்லாதப்போ கொஞ்சம், கொஞ்சம் குடிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ஆனா இது ரொம்ப நாள் நடக்கல. ஒருநாள் என் ரூமுக்கு வந்த அம்மா நா குடிச்சிட்டு கழுவாம வச்சிருந்த டம்ளர ஸ்மெல் பண்ணி பாக்க, மாட்டிக்கிட்டேன். எவ்வளவு நாளா இந்த பழக்கம்னு அம்மா அடிச்சி கேட்டப்போ எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டேன். இதுக்கு நீங்கதான் காரணம்னு அம்மா அப்பாவை திட்ட அப்பா என்னெ அடுத்த மாசமே ஒரு போர்டிங் ஸ்கூல்ல சேர்த்துவிட்டுட்டார். துவக்கத்துல குடிக்காம இருக்கறது கஷ்டமா இருந்தாலும் நாளடைவில அத மறந்து போய்ட்டேன்.

அதுக்கப்புறம் காலேஜ்ல வசந்த சந்திச்சேன். செக்கண்ட் இயர்ல அவனும் நானும் க்ளோசா நெருங்கி பழக ஆரம்பிச்சோம். அவனுக்கும் குடிப்பழக்கம் இருந்தது. அவனோட ரூம்ல லிக்கர பார்த்ததும் லேசா ஒரு சபலம். அவனெ கம்பெல் பண்ணி கொஞ்சமா குடிச்சேன். மறுபடியும் குடிக்கணும்போல இருந்தது. நான் தங்கியிருந்தது காலேஜ் ஹாஸ்டல்ங்கறதால லிக்கர் வச்சிக்கவும் முடியல. குடிக்கணுங்கற ஆசை ஏற்படறப்பல்லாம் ஒருமாதிரி பைத்தியம் புடிக்கறாமாதிரி வர ஆரம்பிச்சிது. லிக்கர் கிடைக்கணும்னா அது வசந்த் மூலமாத்தான் முடியும்னு நினைச்சி அவனெ நச்சரிக்க ஆரம்பிச்சேன். ஆனா அவன் ஒத்துக்க மாட்டேன்னுட்டான். எனக்காக அவனும் லிக்கர் பார்ட்டிக்கு போறத நிறுத்திட்டேன்னு சொன்னான்.

ஆனா என்னால குடிக்கறத மறக்க முடியல. படிப்புலயும் கான்சண்ட்ரேட் பண்ண முடியாம ரொம்ப தவிச்சேன். அப்பல்லாம் வசந்த் சஜ்ஜஸ்ட் பண்ணா மாதிரி ச்சூயிங் கம் மெல்ல ஆரம்பிச்சேன். கொஞ்சம், கொஞ்சமா குடிக்கற ஆசைய கண்ட்ரோல் பண்ணி நாளடைவில அத முழுசுமா மறந்துட்டேன். காலேஜ் முடிஞ்சி வீட்டுக்கு திரும்பறவரைக்கும் அந்த நினைவே இல்லாம இருந்தேன்.

வீட்டுக்கு திரும்பி வந்த உடனே எனக்கு கல்யாணம் செஞ்சி வைக்க அப்பா ப்ரப்போஸ் பண்ணப்போ நான் வசந்த் விஷயத்த சொன்னேன். அதுல ஆரம்பிச்ச பிரச்சினைதான் என்னெ மறுபடியும் ட்ரிங்க் பண்ண வச்சிதுன்னு நினைக்கறேன். நா என்ன சொல்லியும் அப்பாவும் அம்மாவும் கேக்கற மூட்ல இல்ல. அதால ஏற்பட்ட டிப்ரெஷன்லருந்து எஸ்கேப் ஆறதுக்கு எனக்கு வேற வழி தெரியாம எனக்க ஏரியாவுலருந்த ஸ்டார் ஹோட்டல்லருந்த பாருக்கு போக ஆரம்பிச்சேன். அப்பாவுக்கு விஷயம் தெரிஞ்சி வீட்ல பெரிய ரகளையாயிருச்சி. அப்பா கோபத்துல வீட்ட வெளிய போடின்னு சொல்லிட்டார். ஹாஸ்டல்ல தங்கிக்கிட்டு ஒரு வேலைய தேடிப் பிடிச்சிக்கிட்டேன். அதுலருந்துக்கிட்டே ஆர்கிடெக்ட்ல டிப்ளமா வாங்கினேன். ஆனா தனியா இருக்கறா மாதிரியான ஃபீலிங்ஸ் வர்றப்பல்லாம் டிர்ங்ஸ் சாப்பிடாம இருக்க முடியல. நீ லிக்கர் சாப்பிடறத விட்டாத்தான் நம்ம கல்யாணம்னு வசந்த் கண்டிஷன் போட்டார். வசந்த விட்டா எனக்கு அப்போ வேற யாரும் இல்லை. அதனால கஷ்டமா இருந்தாலும் லிக்கர ஒதுக்கி வச்சேன். ரெண்டு வருசம் கழிச்சி வசந்தும் நானும் சேர்ந்து ஒரு கன்சல்டன்சி ஃபர்ம் ஸ்டார்ட் பண்ணோம். அப்புறம் கொஞ்ச நாள் கழிச்சி எனக்கும் வசந்துக்கும் கல்யாணம். ரெண்டு பேர் வீட்லருந்தும் யாரும் வரலை. ஃப்ரெண்ட்ஸ் சாட்சி கையெழுத்துபோட ரிஜிஸ்தர் மேரேஜ்.

ஆரம்பத்துல சந்தோஷமாத்தான் இருந்தோம். குடிக்கறத சுத்தமா மறந்துட்டேன். ஆனா வசந்துக்கு நான் மறுபடியும் ட்ரிங்ஸ் பக்கம் போயிருவேனோன்னு பயம். அதனாலயே வெளியூருக்கு பிசினஸ் விஷயமா போறத நிறுத்திட்டு உள்ளூர் அசைன்மெண்ட் மட்டும் போறும்னு சொல்லிட்டார். உள்ளூர்ல பெரிசா புது ப்ராஜக்ட்ஸ் இல்லாம கன்சல்டன்சி பிசினஸ் டல்லடிக்க ஆரம்பிச்சி கொஞ்ச நாள்ல எங்க கைவசம் ப்ராஜக்ட்சே இல்லாம போயிருச்சி. இதுக்கெல்லாம் உன்னோட வீக்னஸ்தான் காரணம்னு என்னெ குத்தம் சொல்ல ஆரம்பிச்சார் வசந்த். அதனாலயே அடிக்கடி எங்களுக்குள்ள வாக்குவாதம் வரும். வேணும்னா நீங்க வெளியூர் அசைன்மெண்ட்ஸ் ஒத்துக்குங்க என்னெ என்னால பாத்துக்க முடியும்னு சொன்னேன்.

ஆனா கொஞ்ச நாள்ல என்னையும் அறியாம மறுபடியும் குடிக்க ஆரம்பிச்சேன். வசந்துக்கு இது தெரிஞ்சி என்னெ விட்டு விலக ஆரம்பிச்சார். வெளியூர்ல கிடைச்ச ப்ராஜக்ட்ஸ் சைட் ஒர்க்க நா பாத்துக்கறேன் நீ ஆஃபீச பாத்துக்கோன்னு சொல்லிட்டு ஊருக்கு வர்றதயே கொஞ்சம் கொஞ்சமா நிறுத்திட்டார்.

ஆறு மாசத்துக்கு முன்னால டைவர்ஸ் நோட்டீஸ் வந்துது. அவர் இல்லன்னா எனக்கு லைஃப் இல்லேன்னு நினைச்சேன். குடிக்கறத குறைக்க ட்ரை பண்ணேன். முடியல. சாயந்தரம் ஆனா குடிக்கணும். இல்லன்னா கை, கால் எல்லாம் நடுங்க ஆரம்பிச்சிரும். எனக்கு தெரிஞ்ச டாக்டர்ஸ் கிட்டல்லாம் ட்ரீட்மெண்ட் எடுத்துக்கிட்டேன். சக்சஸ் ஆகல. 'நீங்க முதல்ல குடிக்கறதுல்லன்னு டிசைட் பண்ணாத்தான் எந்த மருந்தும் வேலை செய்யும்னு எல்லா டாக்டர்சும் சொல்லிட்டாங்க.'

அப்பத்தான் மாத்யூஸ் சார ஒரு ப்ராஜக்ட் விஷயமா மீட் பண்ணேன். என்னோட மூச்சுல இருந்த லிக்கர் ஸ்மெல் அவருக்கு என்னெ பத்தி சொல்லியிருக்கும் போல இருக்கு. அடுத்த ரெண்டு வாரம் டெய்லி சாயந்தரம் ஆனா என்னெ ஏதாவது ஒரு காரணம் சொல்லி அவரோட ஆஃபீசுக்கு கூப்டுவார். நாங்க செய்யப் போற ப்ராஜக்ட்ட பத்தியே பேசிக்கிட்டிருப்பார். ப்ராஜக்ட் டிஸ்கஷன் முடிஞ்சதும் அவங்க வீட்டுக்கு கூப்ட்டுக்கிட்டுப் போய் சாப்பிட வைப்பார். அதுக்கப்புறம் அவரே வீடு வரைக்கும் வந்து ட்ராப் பண்ணிட்டு போவார். ஆரம்பத்துல இவர் எதுக்கு இப்படி பண்றார்னு தோனும். ஒருவேளை எங்கிட்ட தவறா நடக்க பாக்கறாரோன்னு கூட தோனும். ரொம்ப நாளைக்கப்புறம் அந்த ரெண்டு வாரம் நா குடிக்கணும்கற நினைவே இல்லாம இருந்தேன். நமக்கு ரொம்ப புடிச்ச விஷயத்துல நாம கவனத்த செலுத்த ஆரம்பிச்சா இந்த வியாதியிலருந்து கொஞ்சம், கொஞ்சமா மீண்டு வர முடியும்னு மாத்யூஸ் சொன்னப்போ என் பொசிஷன தெரிஞ்சிக்கிட்டுத்தான் இவர் இப்படியெல்லாம் செஞ்சிருக்கார்னு எனக்கு புரிஞ்சிது.

'நானும் ஒன்னெ மாதிரிதாம்மா இருந்தேன். ஆனா ஒன்னெ கைட் பண்றதுக்கு நா இருந்தா மாதிரி எனக்கு யாரும் இருக்கல. என் ஃப்ரெண்ட் ஒருத்தர் சொல்லித்தான் இந்த ஏ.ஏ. மூவ்மெண்ட பத்தி தெரிஞ்சிக்கிட்டேன். ஆரம்பத்துல எனக்கு இதுல பிலீஃப் இல்லன்னாலும் என்னெ மாதிரியே அஃபெக்ட் ஆயி மீண்டு வந்தவங்களோட அனுபவங்கள கேட்டப்போ என்னாலயும் இதுலருந்து மீண்டு வர முடியுங்கற நம்பிக்கை வந்துது'ன்னு அவர் சொன்னப்போதான் இந்த மூவ்மெண்ட பத்தியே எனக்கு தெரியும். இது எனக்கு மூனாவது மீட்டிங். இந்த மூனு வாரமா குடிக்காம இருக்கேன். கஷ்டமாத்தான் இருக்கு. ஆனா ஒங்கக் கூட பேசினதுக்கப்புறம் இந்த வியாதியிலருந்து மீண்டு வர முடியுங்கற நம்பிக்கை வந்துருக்கு.'

அடுத்த அறையில் அமர்ந்து ரோஹினியின் இந்த சுய அனுபவத்தை கேட்டுக்கொண்டிருந்த எனக்கே கண்கள் கலங்கிப்போயின. அத்தனன உருக்கமாக இருந்தது அவர் விவரித்த விதம். ஆனால் ஒரு இடத்திலும் தன்னுடைய நிதானத்தை இழக்காமல், உணர்ச்சிவசப்படாமல் அவர் விவரித்ததை இப்போது நினைத்தாலும் வியப்படையாமல் இருக்க முடியவில்லை.
அந்த கூட்டம் நடந்த ஒரு சில தினங்களிலேயே நான் அந்த நகரத்திலிருந்து மாற்றலாகி வந்துவிட்டேன். ஆனால் நிச்சயம் ரோஹினி மட்டுமல்லாமல் அவருடன் அன்றைய கூட்டத்தில் தங்களுடைய அனுபவங்களை பகிர்ந்துக்கொண்டவர்கள் தங்களுடைய குடிப்பழக்கத்திலிருந்து மீண்டு வந்திருப்பார்கள் என்பது நிச்சயம்...

அடுத்து ஒரு முதியவரின் அனுபவங்களை கூறுகிறேன்..

தொடரும்..

Sunday, September 05, 2010

நான் இந்து. இல்லை, இல்லை கிறிஸ்துவன் (சிறுகதை)

பாதிரியார் தேவசகாயம் தன்னுடைய அலுவலக அறையில் அமர்ந்து பணியில் மூழ்கியிருந்தார். தன் எதிரில் யாரோ வந்து நிற்பதை உணர்ந்து நிமிர்ந்து பார்த்தார். அவருடைய அலுவலக பணியாளன் லாரன்ஸ்.

'என்ன லாரன்ஸ்?'

'இவர் உங்கள பாக்கணும்னு வந்திருக்கார், ஃபாதர்.'

தேவசகாயம் அவன் நீட்டிய விசிட்டிங் கார்டை வாங்கி பார்த்தார். இவரா? என்னை எதற்கு பார்க்க வந்திருப்பார்?

'சரி, ஒரு அஞ்சி நிமிஷம் கழிச்சி வரச் சொல்லு.'

அவன் சென்றதும் தன்னுடைய மேசையை ஒட்டி இருந்த அலமாரியில் துழாவி இரண்டு நாட்களுக்கு முந்தைய ஹிந்து தினத்தாளை எடுத்து அவசரமாக பக்கங்களை புரட்டினார். ஏழாம் பக்கத்தில் தன்னை காண வந்திருந்த அரசு அதிகாரியின் புகைப்படத்தையும் அவர் அளித்திருந்த பேட்டியையும் படித்துவிட்டு தன்னுடைய உதவியாளர்களுடன் விமர்சித்தது நினைவுக்கு வந்தது.

'நான் சட்டப்படி ஹிந்து ஆனால் என்னுடைய நம்பிக்கையின்படி நான் ஒரு கிறீஸ்துவன்!'

'இத பார்த்தீங்களா ஃபாதர்.' என்றவாறு அந்த செய்தியை அவரிடம் சுட்டிக்காட்டினார் அவருடைய உதவியாளர் 'இவர் சொன்னத இப்படியும் எடுத்துக்கலாமில்ல? அரசாங்கத்துலருந்து சலுகைகள் கிடைக்கறதுக்காகத்தான் நான் இந்துவா இருக்கேன். ஆனா உண்மையில நா கிறிஸ்துவன்.'

தேவசகாயம் புன்முறுவலுடன், 'நீங்க சொல்றா மாதிரியும் எடுத்துக்கலாம். ஆனா இவர் ரொம்பவும் நேர்மையானவர், தைரியம் உள்ளவராமே?'

'அப்போ இவர தவிர மத்த ஐஏஎஸ் அதிகாரிகள் எல்லாருமே நேர்மையற்றவர்கள் அல்லது கோழைகள் என்று அர்த்தமா ஃபாதர். Honesty is not a virtue. Everyone is expected to be honest and straight forward இல்லையா ஃபாதர்? ஏதோ இவர் மட்டும்தான் நேர்மையானர் என்பதுபோல இவர் தன்னை முன்நிறுத்திக்கொள்வது சரியா?'

'தவறு செய்பவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அதற்கு பணியமாட்டார் நிறைய பேர் சொல்றாங்களே!' என்றார்.

'முதலம்மைச்சர பத்தியும் அவரோட குடும்பத்த பத்தியும் இவர் தைரியமா பத்திரிகைகளுக்கு சொன்னத வச்சி சொல்றீங்களா ஃபாதர்?'

தேவசகாயம் ஆமாம் என்று தலையை அசைத்தார்.

உதவியாளர் சிரித்தார். 'நீங்க ஒன்னு ஃபாதர். இவர் உண்மையிலேயே நேர்மையானவரா இருந்தா அந்த தவறுகள் நடந்த உடனேயே வெளியில சொல்லியிருக்க வேண்டாமா? இவர் செய்த ஒரு தவறுக்காக தண்டிக்கப்பட்டவுடன் வெளியில் கூறுவது பெரிய விஷயமா ஃபாதர்? அதாவது நான் செய்த தவற்றை நீ வெளியில் சொல்லாதவரை நானும் உன்னுடைய தவறுகளை கண்டுகொள்ளமாட்டேன் என்றுதானே அர்த்தம்?'

தேவசகாயம், 'சரி விடுங்கள். நமக்கு எதுக்கு இந்த அரசியல் எல்லாம்? இன்றைக்கு அடித்துக்கொள்வார்கள். நாளைக்கு சேர்ந்துக்கொள்வார்கள். நம் வேலையை பார்ப்போம்.' என்று அந்த விவாதத்தை முடித்து வைத்ததும் நினைவுக்கு வந்தது.

இவர் எதற்காக நம்மை சந்திக்க வந்திருப்பார். ஒருவேளை நம்முடைய உதவியாளர் வாய் துடுக்காக இவரைப் பற்றி வேறு எங்காவது சென்று பேசியிருப்பாரோ?

யோசனையில் ஆழ்ந்திருந்த தேவசகாயம் தன் முன் வந்து நின்றவரைப் பார்த்தார்.

'உக்காருங்க.'

வந்தவருடைய பார்வை அவருடைய மேசை மீது கிடந்த ஹிந்து பத்திரிகை மீது விழுவதை பாதிரியார் பார்த்தார்.'சொல்லுங்க, நா என்ன செய்யணும்?'

'என்னெ பத்தி பத்திரிகையில படிச்சிருப்பீங்கன்னு நினைக்கேன் ஃபாதர்.'

'ஆமாம்... நீங்க ரெண்டு நாளைக்கு முன்னால குடுத்த இண்டர்வ்யூவ ஹிந்துல பார்த்த ஞாபகம்.'

'என்னோட சஸ்பென்ஷன ரிவோக் ஆனா என்னோட ஒரு மாச சம்பளத்த சர்ச்சுக்கு டொனேட் பண்லாம்னு நேந்துக்கிட்டேன் ஃபாதர். நா இந்த பேரிஷ் மெம்பர் இல்லன்னாலும் நீங்க செய்யிற சோஷியல் சர்வீச பத்தி நிறைய கேள்விப்பட்டிருக்கேன். அதான் இந்த சர்ச்சுக்கே டொனேட் பண்லாம்னு வந்தேன்.'

தேவசகாயம் அவரை வினோதத்துடன் பார்த்தார். சட்டப்படி நான் ஹிந்து என்று கூறியவராயிற்றே?'

'நீங்க எங்க சர்ச்சுக்கு வர்றதுண்டா?'

'இல்ல ஃபாதர். ஆனா அம்மா ரெகுலரா வருவாங்க.'

'உங்களுடைய மனைவி, குழந்தைகள்...?'

'அவங்க எல்லாரும் ஹிந்துக்கள்தான் ஃபாதர். அப்பாவோட நிர்பந்தம். மீற முடியல.'

'நீங்க கிறிஸ்துவரா? ஏன் கேக்கறேன்னா நீங்க ஸ்கூல்ல படிக்கறப்போ கிறிஸ்துவர்னு குடுத்திருந்தீங்க போலருக்கு.'

'உண்மைதான் ஃபாதர். ஆனா அப்புறம் அப்பா நிர்பந்தத்தால ஹிந்துவா மாற வேண்டிய சூழல்.'

தேவசகாயம் அவரை ஏளனத்துடன் பார்த்தார்.'நீங்க பேட்டியில சொன்னத வச்சி பார்த்தா  நீங்க ஹிந்துவா மாறுனப்போ உங்களுக்கு வயசு 25 இருக்கும். அந்த வயசுல உங்கள உங்க அப்பா நிர்பந்தத்துக்கு பயந்து நீங்க ஹிந்துவா மாறுனீங்களா?'

வந்தவருடைய முகம் சுருங்கியதை கவனித்தார் தேவசகாயம். தன்னுடைய கேள்விகள் அவரை எரிச்சலடைய வைத்திருந்ததை கண்டுக்கொள்ளாமல் தொடர்ந்தார். 'சரி அதுபோகட்டும். சாதாரணமா அப்பா எந்த ரெலீஜியனோ அந்த ரெலிஜியனைச் சார்ந்தவராத்தான் பிள்ளைகளையும் பள்ளிகள்ல பதிவு செய்வார்கள். உங்களுடைய தந்தையோ ஹிந்து. பிறகெப்படி உங்களுடைய மதம் கிறிஸ்துவன் என்று பதிவு செய்ய முடிந்தது?'

'எதுக்கு ஃபாதர் இந்த குறுக்கு கேள்வியெல்லாம் கேக்கறீங்க? நா யாராயிருந்தாலும் என்னுடைய நோக்கத்தை சந்தேகிக்காதீங்க ஃபாதர்.' என்று அவர் எரிச்சலுடன் கேட்டதை தேவசகாயம் கண்டுக்கொள்ளவில்லை..

'என்னுடைய கேள்விக்கு நீங்க பதில் சொல்லலை.' என்றார் பிடிவாதத்துடன்.

வந்த அரசு அதிகாரி எழுந்து நின்றார். 'உங்க க்ராஸ் கேள்விக்கெல்லாம் பதில் சொல்ல அவசியம் எனக்கில்லை ஃபாதர். உங்களுக்கு விருப்பமில்லன்னா சொல்லிருங்க.. சிட்டியில எத்தனையோ சர்ச் இருக்கு. அங்க குடுத்துக்கறேன்.'

தேவசகாயம் புன்முறுவலுடன் எழுந்து நின்றார். 'அப்படியே செய்யுங்கள் சார். சிறிய விஷயங்களில் நேர்மையற்றவன் பெரிய விஷயங்களிலும் நேர்மையற்றவனாகவே இருக்கிறான் என்று வேதாகமம் கூறுகிறது. உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். ஒன்று முழு ஹிந்துவாக இருங்கள் அல்லது முழு கிறிஸ்துவனாக இருங்கள். நான் ஹிந்து ஆனால் கிறிஸ்துவை விசுவசிக்கிறேன் என்று கூறுவதில் தவறில்லை. சாதி அடிப்படையில் அரசாங்க சலுகைகள் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக பெயரளவில் அதாவது, சட்டப்படி நான் ஹிந்து, ஆனால் மனத்தளவில் கிறிஸ்துவன் என்று கூறி கிறிஸ்துவத்தையும் ஹிந்துத்வைத்தையும் இழிவு படுத்தாதீர்கள். You don't deserve to be either a christian or a hindu, goodbye' என்றார்.

தேவசகாயத்தின் சாடலை சற்றும் எதிர்பார்க்காத அந்த அரசு அதிகாரி தலையை குனிந்தவாறு வெளியேறினார்.



*******







'