Wednesday, November 17, 2010

போலி, பகுதி-நேர பகுத்தறிவாளர்கள்.

பகுத்தறிவது என்ற சொல்லை பகுத்து+அறிவது என்று பிரிக்கலாம். அதாவது எந்த ஒரு விஷயத்தையும் கேட்டு அதை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளாமல் அதன் நதிமூலம், ரிஷிமூலத்தை ஆய்ந்து அதன் பொருளை அறிவது. இதை அப்படியே முழுமையாக கடைபிடிப்பவர்களை பகுத்தறிவாளர்கள் என்கிறார்கள்!

உதாரணத்திற்கு கடவுள் இருக்கிறார் என்று யாரோ சொன்னதை அப்படியே பகுத்தறிவாளர்களுடைய பகுத்தறியும் திறன் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. அதை அவர்களுக்கு சரியான ஆதாரங்களைக் கொண்டு நிரூபிக்க வேண்டும்.

'இவர்தாண்டா உங்க அப்பா' என்ற என் தாயின் சொல்லை எப்படி அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு அவருடைய கணவரை என் தந்தையாக ஏற்றுக்கொண்டேனோ அப்படித்தான் கடவுள் இருக்கிறார் என்ற என்னுடைய பெற்றோர் கூறியதையும் இதுவரை ஏற்றுக்கொண்டேன். ஆனால் இப்போது எனக்கு எதையும் பகுத்து அறிந்துக்கொள்ளும் திறன் வந்துவிட்டது. ஆகவே சந்தேகத்திற்கு இடமில்லாமல் (beyond reasonable doubt) தகுந்த ஆதாரங்களுடன் நிரூபிக்கப்படாதபட்சத்தில் கடவுள் இருக்கிறார் என்பதை இனியும் ஏற்றுக்கொள்ள இயலாது என்பவர்கள் இத்தகையோர்.

அதாவது இவர்கள் பிறப்பால் இந்துக்களாகவோ, கிறிஸ்துவர்களாகவோ இருந்தவர்கள். அன்று பெற்றோர் வைத்த இந்து மற்றும் கிறிஸ்துவ கடவுள்/புனிதர்களின் பெயரை இப்போதும் வைத்துக்கொண்டிருப்பவர்கள். இன்றும் இவர்களுடைய குழந்தைகள் மற்றும் பேர குழந்தைகள் மதம் சார்ந்த பெயர்களைத்தான் சூட்டுவார்கள். இவர்களுள் பலருடைய வீடுகளிலும் மதம் சார்ந்த படங்களைக் காணலாம். தினசரி பூஜைகள் நடைபெறும். ஆனால் இதெல்லாம் வீட்டிலுள்ள பெண்களூக்காக என்பார்கள். தீபாவளி, கிறிஸ்துமஸ் விழாக்களை சம்பிரதாயமாக கொண்டாடுவார்கள். கேட்டால் இதுவும் வீட்டுப் பெண்களூக்காகத்தான் என்பார்கள்.

மதம் மற்றும் சாதிகளின் அடிப்படையில் கிடைத்த, கிடைக்கக் கூடிய அனைத்து சலுகைகளையும் பெற்று மதம் சார்ந்தோர் நடத்தும் பள்ளி/கல்லூரிகளில் படித்து பட்டம் பெற்று சிறந்த நிறுவனங்களில் பணிக்கு அமர்ந்தவர்கள். தங்களுடைய பிள்ளைகள் ஏன் பேரக் குழந்தைகளூக்கும் இவற்றை பெற்றுத் தந்தவர்கள்.

'யாருக்கு தேவைகள் அதிகமோ அவர்கள் மட்டுமே கோவிலுக்கும், தேவாலயங்களுக்கும் செல்கிறார்கள்' என்பார்கள். ஆனால் இவர்கள் வீட்டுப் பெண்கள் சாமி கும்பிடுவதையும் கோவிலுக்கு செல்வதையும் இவர்களால் தடுக்க முடியாது. ஒருவேளை இவர்களுடைய தேவைகளுக்கும் சேர்த்து வீட்டிலிருப்பவர்கள் கோவில்களுக்கு செல்கிறார்களோ என்னவோ.

உலகில் நடக்கும் அனைத்துக்கும் ஏதோ ஒரு காரண காரியம் உண்டு ஆகவே இறைவனுக்கும் அவற்றிற்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்பது இவர்களுடைய வாதம்.

இந்த சூழலில் என்னுடைய வாழ்க்கையில் எனக்கு ஏற்பட்ட இரு அனுபவங்களை இங்கு எழுதலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

1. மகப்பேறு:

நான் சென்னை கிளைகளில் ஒன்றில் மேலாளராக இருந்த காலத்தில் என்னுடைய கிளைக்கு மிக அருகாமையில் ஒரு மகப்பேறு மருத்துவமனை இருந்தது. அதன் உரிமையாளரான பெண் மருத்துவரிடம் என்னுடைய கிளையில் கணக்கு ஒன்று திறக்க கூறி அணுகலாம் என்று முயன்றபோது அவரை சந்திக்கவே இரண்டு நாட்கள் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. அத்தனை கைராசியான மருத்துவர் என்று பெயரெடுத்தவர். அடுத்த சில மாதங்களில் அவரை அடிக்கடி அலுவல் விஷயமாக சந்தித்ததில் நட்பு ஏற்பட்டது. அவருடைய தந்தையும் கணவரும் கூட மகப்பேறுதுறையில் சிறந்த மருத்துவர்கள். மாதம் ஒன்றிற்கு நூற்றிற்கும் மேற்பட்ட பிரசவங்களைக் காணும் மருத்துவமனையின் உரிமையாளருக்கு திருமணமாகி பதினைந்து ஆண்டுகள் ஆகியும் குழந்தைப் பேறு இல்லை. இதைக் கேட்டதும் மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது. அதை அவரிடமே ஒருமுறை விசாரித்தபோது அவர் கூறியது இதுதான். "எங்க ரெண்டு பேருக்குமே உடல் ரீதியா குழந்தை பிறப்பதற்கு தடையா எதுவும் இல்லை. பலமுறை கருத்தரித்தும் அது குறை பிரசவமாகவே முடிந்துபோனது. ஏன் என்று எங்கள் இருவருக்கும் இதுவரை விளங்கவில்லை.'

மேலும் அவருடைய அனுபவத்தில் குழந்தை பேறு ஏற்பட வாய்ப்பே இல்லை என்று அவர் ஆய்வு செய்து திருப்பி அனுப்பிய பல பெண்களுக்கும் குழந்தை பேறு கிடைத்ததையும் குழந்தையின் வளர்ச்சி சீராக உள்ளது என்ற குழந்தைகள் குறைபிரசவத்தில் மரித்து பிறந்ததையும் அவர் விளக்கிவிட்டு 'எல்லாமே நம்ம கையில இருக்குன்னு சொல்ல முடியறதில்லை சார்.' என்றது இப்போதும் நினைவில் நிற்கிறது.

என்னுடைய மூத்த மகள் விஷயத்திலும் இதை என்னால் உணர முடிந்தது. திருமணம் முடிந்து மூன்று ஆண்டுகளாகியும் மகப்பேறு இல்லாமல் மலேஷியாவில் பல மருத்துவர்களை கண்டும் ஒன்றும் பலனளிக்காமல் அவரை சென்னைக்கு வரவழைத்து இங்கு அத்துறையில் மிகவும் பிரபலமான ஜி.ஜி. (ஜெமினி கனேசனின் மகளுடையது) மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றேன். அங்கும் இருவருக்கும் உடல் ரீதியாக எந்த குறையும் இல்லை எப்போது வேண்டுமானாலும் கருத்தரிக்கலாம் என்றார்கள். அவர்களுடைய வாய் முகூர்த்தம் என்பார்களே அதே போல் அடுத்த ஒரு ஆண்டிற்குள்ளாகவே கருத்தரித்தார் என் மகள்.

அப்படியானால் கருத்தரிக்க ஏன் மூன்றாண்டுகள் ஆனது? இதற்கு என்ன காரணம் என்று இத்துறையில் தேர்ச்சிபெற்ற மருத்துவர்களிடம் எந்த விளக்கமும் இல்லை.

2. மருத்துவர்களால் கைவிடப்பட்டவர்.

என்னுடைய நண்பர் ஒருவருக்கு சிறு வயது முதலே ஆஸ்துமா. வருடத்தில் ஆறுமாதங்கள் படாதபாடு படுவார். அதன் தீவிரத்தை குறைக்க எண்ணி பல்வேறு மருத்துவங்களை செய்தார். இறுதியில் நண்பர் ஒருவரின் பேச்சை நம்பி ஒரு அரைகுறை மருத்துவரிடம் செல்ல அவர் தொடர்ந்து ஸ்டீராய்டை ஊசி மூலம் ஏற்ற நாளடைவில் ஆஸ்துமா குறைந்தது. ஆனால் அதை தொடர்ந்து ஒரு சில ஆண்டுகளில் அவருடைய கால் நடுக்கம் ஆரம்பித்து எழுந்து நிற்கவே முடியாமல் போனது. நானும் எனக்கு தெரிந்த பல மருத்துவர்களிடம் (அப்போல்லோ மருத்துவர்கள் உட்பட) அழைத்துச் சென்றதில் ஸ்டீராய்டின் தாக்கம்தான் இதற்குக் காரணம் இனி அவரால் யாருடைய துணையும் இல்லாமல் நடக்க முடியாது என்று கூறிவிட்டனர். சோர்ந்துபோன என்னுடைய நண்பர் இறுதியில் தெய்வமே கதி என்று தனக்கு குணமானால் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் வேளாங்கண்ணி ஆலயத்திற்கு வருடம் ஒருமுறை கால்நடையாகவே வருகிறேன் என்று நேர்ந்துக்கொண்டார். முதல் வருடம் நண்பர்கள் துணையுடன் சக்கர நாற்காலியில் சென்னையிலிருந்து தஞ்சை மாவட்டத்திலுள்ள வேளாங்கண்ணி ஆலயத்திற்கு நடைபயணம் மேற்கொண்டார். இடை இடையில் நண்பர்கள் பற்றிக்கொள்ள சில அடிகள் எடுத்து வைப்பார். பதினைந்து வருடங்கள் ஆகின்றன. அவருடைய பயணம் இன்றும் தொடர்கிறது. சக்கர நாற்காலி இல்லை. நண்பர்கள் கைத்தாங்கல் இல்லை. எவ்வித சிகிச்சையும் பெறவில்லை.

அதற்காக நோய் வந்தால் மருத்துவரை அணுக வேண்டாம் என்பதல்ல. ஆனால் மருத்துவத்தால் கைவிடப்பட்ட பலரும் ஏதோ ஒரு சக்தியால், அந்த சக்தியின் மீதுள்ள அவர்களுடைய நம்பிக்கையால் குணமடைந்துள்ளார்கள் என்பது உண்மை.

இறை நம்பிக்கை என்பது அறிவுத்திறனை சார்ந்ததல்ல என்பதுதான் என்னுடைய வாதம். மனித மனங்களை ஆய்ந்து அறிந்தவர் எவரும் இல்லை. ஆகவே இறை நம்பிக்கையையும் எவராலும் ஆய்ந்து அறிந்துக்கொள்ள முடியாது.

நான் கிறிஸ்துவனாக பிறந்தேன், கிறிஸ்துவனாக வளர்ந்தேன், கிறிஸ்துவனாகவே மரிப்பேன். நான் படித்த படிப்போ, எனக்கு இதுவரை கிடைத்த அறிவு வளர்ச்சியோ இந்த நம்பிக்கையை எவ்விதத்திலும் பாதிக்கவில்லை.

நான் சிறுவனாக இருந்தபோது வேறுவழியில்லாமல் கிறிஸ்துவனாக இருந்தேன். இப்போது பகுத்தறியும் திறன் வந்துவிட்டது. ஆகவே கிறிஸ்து இருந்தார் என்பதற்கு சரியான சரித்திர சான்றுகள் கிடைக்காதவரை நான் அவரையோ அவர் ஏற்படுத்திய மதத்தையோ நம்பமாட்டேன் என்றால் நான் ஒரு பொய்யன், ஒரு சந்தர்ப்பவாதி, அரைகுறை பகுத்தறிவாளன்!

ஒரு போலியான, பகுதி-நேர, சந்தர்ப்பவாத பகுத்தறிவாளனாக இருப்பதைவிட ஒரு முழுமையான விசுவாசியாக இருப்பதே சிறந்தது என்பதை நம்புகிறவன்.

ஆனால் அதே சமயம் மதங்கள் பெயரால் மதகுருமார்கள் செய்யும் அக்கிரமங்களை ஏற்றுக்கொள்கிறவன் அல்ல. அவர்கள் எந்த மதத்தைச் சார்ந்தவர்களாயினும்....

Tuesday, November 02, 2010

இன்று மரித்தோர் தினம்!

இன்று உலகெங்குமுள்ள கத்தோலிக்க கிறிஸ்துவர்கள் தங்கள் குடும்பம் மற்றும் உறவினர், நண்பர்கள் குடும்பத்தில் மரித்துப்போனவர்கள் நினைவாக பிரார்த்தனை செய்யும் தினம்.

இதை ஆங்கிலத்தில் All Souls Day என்கிறார்கள்.

இன்று மரித்தவர்களுடைய கல்லறைகளுக்குச் சென்று மலர்களால் அலங்கரித்து, மெழுகுவர்த்திகள் ஏற்றி அவர்களுக்காக செபிப்பது வழக்கம். சிலர் மரித்தவர்களுக்கு மிகவும் பிடித்த உணவு பண்டங்களையும் எடுத்துச் சென்று கல்லறையில் வைப்பதும் உண்டு.

நான் தஞ்சை மற்றும் தூத்துக்குடி போன்ற சிறிய நகரங்களில் பணியாற்றியபோதுதான் இந்த தினத்தின் மகிமையை முழுவதுமாக உணர முடிந்தது. அங்குள்ள தேவாலயங்களில் தொடர்ந்து நடைபெற்ற பிரார்த்தனைகளில் கலந்துக்கொள்ளும் மக்கள் கூட்டமும் அன்று நாள் முழுவதும் கல்லறைகளுக்கு கைநிறைய மலர்களுடன் படையெடுக்கும் கூட்டமும்... நகரமே விழாக்கோலம் பூண்டிருக்கும். குறிப்பாக தஞ்சையில் அதிகாலையிலேயே நகரைச் சுற்றியுள்ள பல கிராமங்களிலும் இருந்து மக்கள் மாட்டு வண்டிகளில் பூக்களை கூடை, கூடையாக கொண்டு வந்து சர்ச் வளாகம் மற்றும் அதை சுற்றியுள்ள சாலைகளில் கடைகளை பரப்பி விடுவார்கள். அன்றைய நாள் முழுவதுமே வியாபாரம் படுஜோராக நடைபெறும். கிறிஸ்துவர்கள் மட்டுமல்லாமல் இந்துக்களும் இதில் கலந்துக்கொண்டு தங்கள் கிறிஸ்துவ நண்பர்களுடன் இணைந்து கல்லறைக்கு செல்வதைக் கண்டிருக்கிறேன்.

படிப்பும் நாகரீகமும் அதிகம் இல்லாத அந்த பாமரர்கள் மத்தியில்தான் இத்தகைய பாசமும் நேசமும் மரித்துப்போனவர்களையும் வருடம் ஒரு நாளாவது நினைத்துப் பார்க்கும் பழக்கமும் இன்றும் இருக்கிறது. சற்று கேள்வி ஞானமும், பகுத்தறியும் திறனும் வந்துவிட்டாலே இத்தகைய வழக்கங்களை மூட நம்பிக்கை என அழைக்கும் குணமும் நம்மில் சிலருக்கு வந்துவிடுகிறது.

ஒருவர் அவர் எத்தனைத்தான் புனிதமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்திருந்தாலும் மரித்ததும் நேரே மோட்சத்திற்கு (சொர்க்கவாசல்) சென்றடைவதில்லையாம். படுபாதகராய் வாழ்ந்து மரிப்பவர்கள் நேரே நரகத்திற்கும் அற்ப தவறுகளுடன் மரிப்பவர்கள் சொர்க்கம் மற்றும் நரகத்திற்கிடையில் இருக்கும் உத்தரிக்கும் ஸ்தலம் (Purgatory) என அழைக்கப்படும் இடம் தங்களுடைய அற்ப தவறுகளுக்காக தங்களை சுத்திகரித்துக்கொள்ளும் இடமாக இருப்பதாக கத்தோலிக்க கிறிஸ்துவர்கள் நம்புகின்றனர்.

இத்தகையோர் நினைவாகத்தான் மரித்தோர் தினத்தை அவரைச் சார்ந்த குடும்பத்தினர் பிரார்த்தனகளில் செலவிடுகின்றனர். அவர்கள் நினைவாக ஏழை, எளியோரை அழைத்து உணவு கொடுப்பது, மரித்தவர்க்ள் பயன்படுத்திய ஆடைகளை அவர்களுக்கு அளிப்பது போன்றவற்றையும் செய்வதன் மூலம் கிடைக்கும் புண்ணியம் மரித்தவர்களுடைய உத்தரிக்கும் காலத்தை குறைத்து அவர்களை விரைவிலேயே சொர்க்கத்திற்குள் நுழைய வழிவகுக்கும் என்று நம்புகின்றனர்.

உற்றார் உறவினர் என யாரும் இல்லாத அனாதை ஆன்மாக்களுக்காகவும் இன்றைய தினத்தில் சிறப்பு பிரார்த்தனைகள் தேவாலயங்களில் நடைபெறுவதுண்டு.

இந்துச் சகோதரர்கள் தங்கள் குடும்பத்தில் மரித்தவர்களுடைய ஆன்மாக்கள் சாந்தியடைய அவர்களுடைய பிறந்த மற்றும் இறந்த தினங்களில் செய்யும் பூஜைகளைப் போன்றவைதான் கிறிஸ்துவர்கள் செய்யும் இத்தகைய பிரார்த்தனைகளும்.

அதாவது இவற்றிலெல்லாம் இன்றும் நம்பிக்கைக் கொண்டுள்ளவர்கள்....

கடவுளே இல்லை என்றும் எல்லாவற்றையும் அறிவியல் பூர்வமாக மட்டுமே அணுக வேண்டும் என்றும் மதங்களை வெறும் மேல் சட்டைகளாக மட்டுமே கருதும் சிலருக்கு இவையெல்லாம் ஒரு பொருட்டே இல்லை...

Tuesday, October 19, 2010

Is Celibacy Possible?

The recent controversy of alleged raping of an excommunicated nun by the former Principal of St.Joseph College, Trichy has once again brought to the fore the question of practicality of celibacy practised by Roman Catholic Priests.

In fact the condition that the RC Priests should practice celibacy or to remain unmarried was not there till 1130 AD i.e. upto almost 1100 years after the Christ was born!

In the early days, the Priests were allowed to marry and have children just like the other branches of Christianity commonly known as the Proestants. Even though the elders of the Church were not in favour of this trend and several attempts were made to correct it they could not succeed till 1139 when a general council was summoned by Pope Innocent II and held in the Lateran basilica. At the end of the meet the Council decreed "that the law of continence and the purity pleasing to God might be propagated among ecclesiastical persons and those in holy orders, we decree that where bishops, priests, deacons, subdeacons, canons regular, monks and professed lay brothers have presumed to take wives and so transgress this holy precept, they are to be separated from their partners. For we do not deem there to be a marriage which, it is agreed, has been contracted against ecclesiastical law."

However, it is interesting to note that Jesus Christ himself did not insist on celibacy as the first head of the Church, St. Peter, was himself a married man though he was said to have given up all his worldly possessions to follow Jesus. Jesus knew very well the limitations of human ability to practice celibacy as he says (Mathew:19:11):"This teaching (not marrying) does not apply to everyone, but only to those whom God has given it.... and others (who) do not marry for the sake of the kingdom of heaven. Let him who can accept this teaching do so."

In 1 Corinthians 7:1-9, 25-40, St Paul says that it's fine to be idealistically commited to not marrying in order to devote one's life wholly to the service of God but if you can't handle it, you could be setting ourself up for spiritual disaster - we have seen how some churhes have had to deal with horrendous sins of fornication, adultery, and perversion because their priests were not able to contain their sexuality. He further says that "it is better to marry that burning with passion."

Yes, it is better to give up celibacy than burning with passion for sex which finally leads to adultery.

It has also been observed by several historians that the Church was in fact forced to bring Celibacy as a precondition for the aspiring RC Priests for fear of losing huge properties owned by the Church across the globe as several Clerics who were allowed to marry bequeathed the Church properties to their wife and children. The historians therefore surmise that Celibacy was introduced more as a man-made rule to protect one of the worldly belongings of the Church than as a virtue.

The Church instead of accepting its own folly of forcing Celibacy on Priests for such earthly reasons declared that a married person would not be able to do justice to his ecclesiastical duties to justify its act. "An unmarried man concerns himself with the Lord's work, because he is trying to please the Lord. But a married man conerns himself with worldly matters, because he wants to please his wife; and so he is pulled in two directions."

It maybe true as a married person has to face the day-to-day problems of running a family, as well. We have also recently read in the papers about a CSI Bishop swindling crores of Church money to the benefit of his family and a son of another Hindu seer selling properties belonging to the Temple, taking advantage of advanced age of his father!

If the actual reason behind enforcing Celibacy is only to ensure the rights of the Church over its Property it can very well achieve its aim by taking away the selling rights of the Priests through a decree instead of depriving them of the worldly pleasures, which has become a burning issue these days.

The ongoing controversy of the Church remaining a mute spectator when several hundres of its Priests were indulging in pedophilia, especially in Western countries, is also one of the offshoot of this practice of forcing celibacy on the Priests.

The time has therefore come for the Church to subject itself to an introspection and analyse the practicality of practicing Celibacy and come to a practical solution.

Friday, October 01, 2010

கண்ணதாசனின் நெஞ்சம் மறப்பதில்லை

கவிஞர் கண்ணதாசனுடைய மகள் விசாலி வழங்கும் 'நெஞ்சம் மறப்பதில்லை' நிகழ்ச்சி விஜய் தொலைக்காட்சியில் மீண்டும் ஒளிபரப்பாகிறது.

தந்தையை அப்படியே உரித்து வைத்திருக்கும் விசாலி அழகான புன்னகையுடன் அவருடைய நினைவுகளை பகிர்ந்துக்கொள்ளும் அழகே அழகு. அவரே ஒரு சிறந்த கவிஞை என்பதை அவருடைய அழகு பேச்சு எடுத்துக்காட்டுகிறது.

இன்றைய நிகழ்ச்சியில் அவர் பகிர்ந்துக்கொண்ட நிகழ்வு மிகவும் அருமையாக இருந்தது.

கவிஞர் ஒரு கவியரங்கத்திற்கு தலைமையேற்கிறார். நடக்கும் இடம் ஒரு கல்லூரி. கவிஞருக்கு முன் கவிதை வாசித்த அனைவரையும் மாணவர்கள் எள்ளி நகையாடி வெளியேற்றுகின்றனர். இறுதியில் கவிஞர் எழுந்து தன்னுடைய கவிதையை வாசிக்கிறார்.

அவர் வாசித்த கவிதையின் ஒவொரு வரிக்கும் எழும் கைதட்டல் அவருடைய கவிதையையே கேட்க முடியாமல் செய்துவிடுகிறது. கைதட்டல் ஓயும்வரை காத்திருக்கிறார் கவிஞர். இறுதியில் புன்னகையுடன் கூறுகிறார்.

'இப்போது நான் வாசித்த கவிதை என்னுடையதல்ல. எனக்கு முன்பு நான் எழுதிய கவிதையை வாசித்துவிட்டு சென்றாரே ஒரு இளம் கவிஞர் அவர் எழுதியது. என்னுடைய கவிதையை அவர் வாசிக்க நீங்கள் அனுமதிக்கவில்லை. ஆனால் அவருடைய கவிதையை நான் வாசித்தபோது நீங்க கரவொலியுடன் வரவேற்றீர்கள். நீங்கள் மதிப்பது என்னுடைய கவிதையை அல்ல கண்ணதாசன் என்ற ஒரு மனிதனைத்தான்.'

இந்த நிகழ்வை தனக்கே உரிய பாணியில் புன்னகை மாறாமல் விசாலி கூறியபோது கேட்பதற்கு மிகவும் அழகாக இருந்தது...

அவர் கூறியதில் நினைவில் நிற்பது:

'பாட்டு எழுத கவிஞர் கண்ணதாசன், இசை அமைக்க MSV, பாடுவதற்கு TMS, அதற்கு தத்ரூபமாக வாயசைத்து அற்புதமாக தன்னுடைய நடிப்பால் உயிர்கொடுக்க நடிகர் திலகம். இப்படியொரு கூட்டணி இனி அமைய வாய்ப்பே இல்லை.'

இந்த கூட்டணியின் வெற்றிக்கு நடிகர் திலகம் முக்கிய காரணமாக இருந்தார் என்பதை மறக்க முடியுமா?

நடிகர் திலகத்தின் பிறந்தநாளாகிய இன்று இதை நினைவுகூர்வது மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.

Wednesday, September 15, 2010

நிதானம் தவறிய நிமிடங்கள்...(நிறைவு)

இந்த அமைப்பில் இணைந்து தங்களை இந்த கொடிய நோயிலிருந்து மீட்டுக்கொள்ள விரும்புபவர்கள் நேற்றைய பதிவில் குறிப்பிட்டிருந்த பன்னிரண்டு கோட்பாடுகளை கடைபிடித்தே ஆகவேண்டும் என்ற நிர்பந்தத்திற்கு உட்படுத்தப்படுவதில்லை.

ஆனால் இந்த நோயால் பாதிக்கப்பட்டு எதிர்காலமே ஒரு சூன்யமாக தோன்றும் நபர்கள் ஏதாவது ஒரு பிடிப்பு அது எத்தனை சிறிய துரும்பாக இருந்தாலும், அதை பிடித்துக்கொண்டு கரையேறிவிட மாட்டோமா என்ற அங்கலாய்ப்புடன் வருவதால் கடவுள் மீது நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் கூட தங்களை மீறிய சக்தி ஒன்று உண்டு என்பதை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்கின்றனர் இந்த அமைப்பின் ஒருங்கிணைப்பாளர்கள்.

அந்த சக்தியை இறை நம்பிக்கையுள்ளவர்கள் 'கடவுள்' என்றும் அது இல்லாதவர்கள் 'தங்களை மீறிய சக்தி' என்றும் உருவகப்படுத்திக்கொள்கின்றனர். மருத்துவர்கள் பலரிடம் சிகிச்சை பெற்றும் பலனளிக்காத நிலையில் இந்த அமைப்பை  அணுகுகின்ற சூழலில் கடவுள் என்கின்ற விஷயம் இவர்களுக்கு ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒன்றாக தெரிவதில்லை.

இந்த அமைப்பில் இணைய விரும்புபவர்களுக்கு இருக்க வேண்டிய ஒரே தகுதி 'நான் குடிபோதைக்கு அடிமையாகிவிட்டேன். அதிலிருந்து மீள முடிய விரும்புகிறேன்.' என்று மனமார ஏற்றுக்கொள்வதுதான்.

நான் முன்பே கூறியபடி இந்த அமைப்பில் மருத்துவ வசதிகளோ அல்லது உளவியல் ஆலோசனைகளோ அளிக்கப்படுவதில்லை.

இந்த அமைப்பு செய்வதெல்லாம் அங்கத்தினர்கள் வாரம் ஒருமுறையாவது ஒரு பொது இடத்தில் கூடி மனம் திறந்து பேசிக்கொள்ள வசதி செய்து தருவதுதான். அதற்கு யார் இலவசமாக இடவசதி செய்து கொடுக்க முன்வந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்கிறது இந்த அமைப்பு. ஆனால் சென்னையிலும் தமிழகத்தின் மற்ற நகரங்களிலும் ஏன் உலகெங்குமே எனக்கு தெரிந்தவரை இந்த அமைப்பின் கூட்டங்கள் கிறிஸ்தவ தேவாலயங்களில் அமைந்துள்ள அலுவலக அல்லது பள்ளி அறைகளில்தான் நடக்கின்றன.

இந்த கூட்டங்களில் இருவகை உண்டு.

1. பொதுக் கூட்டங்கள்.

இதில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மட்டுமல்லாமல் அவர்களுடைய நெருங்கிய உறவினர்கள், நண்பர்கள், அவர்களுடைய நலனில் அக்கறையுள்ளவர்கள் அல்லது இந்த அமைப்பைப் பற்றி அறிந்துக்கொள்ள விரும்புபவர்கள் (ஆனால் ஊடகங்களை சார்ந்த நிரூபர்கள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை! அப்படியே குறிப்பிட்ட சிலர் அனுமதிக்கப்பட்டாலும் கூட்டத்தில் நடைபெறும் நிகழ்வுகளை பற்றி அவர்கள் எழுதும் கட்டுரைகளில் சம்பந்தப்பட்டவர்களுடைய பெயர்களையோ அல்லது புகைப்படங்களையோ வெளியிடலாகாது என்ற நிபந்தனை விதிக்கப்படுகிறது.) கலந்துக்கொள்ள அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள்.

இத்தகைய கூட்டங்களில் ஒருமுறை நீங்கள் கலந்துக்கொண்டால் இந்த நோயினால் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் மட்டுமல்லாமல் அவர்களுடன் வாழ்கின்ற எத்தனைபேர் மனரீதியாகவும் பொருள் ரீதியாகவும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர் என்பதை அறிந்துக்கொள்ளலாம். சில குடும்பங்களுடைய சோக கதைகளை கேட்டால் கல்மனமும் கரைந்துபோகும். பாதிக்கப்பட்டவர்களை அதிலிருந்து மீட்டு மீண்டும் தங்களுடைய வாழ்க்கையில் இணைத்துக்கொள்ள இவர்கள் படும்பாடு கொஞ்ச நஞ்சமல்ல என்பதும் விளங்கும்.

2. பிரத்தியேக கூட்டங்கள்

இதில் பாதிக்கப்பட்ட அங்கத்தினர்களைத் தவிர வேறு எவரும் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை.

இந்த கூட்டங்களில் பேசியே ஆக வேண்டும் என்கிற கட்டாயம் ஏதும் இல்லை. பெரும்பாலும் இந்த நோயிலிருந்து மீண்டும் வந்தவர்களே முதலில் தங்களுடைய அனுபவத்தை பகிர்ந்துக்கொள்ள முன் வருவார்கள். அவர்களுடைய அனுபவத்தை கேட்டு பல புதிய அங்கத்தினர்களும் தாங்கள் பாதிக்கப்பட்ட விவரத்தை கூறி தங்களுக்கு உதவ வேண்டுகின்றனர்.

இந்த கூட்டங்கள் அங்கத்தினர்களை உளரீதியாக இதிலிருந்து விடுபட தயார்படுத்துவதை மட்டுமே செய்கின்றன. இத்தனை கூட்டங்களில் கலந்துக்கொண்டால் நீங்கள் இதிலிருந்து விடுபட்டுவிட முடியும் என்பதுபோன்ற பொய்யான வாக்குறுதிகள் ஏதும் வழங்கப்படுவதில்லை. கூட்டம் நடைபெறும் நாள் மற்றும் இடம் பற்றிய விவரங்களை தினத்தாள்களில் வெளியிடுவதைத் தவிர வேறெந்த விளம்பரமும் இந்த அமைப்புகள் செய்வதில்லை. பத்திரிகைகளும் கூட தாங்களாகவே முன்வந்து இவற்றை இலவசமாக வெளியிடுகின்றன என்கின்றனர் ஒருங்கிணைப்பாளர்கள்.

'இலவசமாகவே நாங்கள் பெற்ற ஆலோசனைகளை இலவசமாகவே பிறருக்கு வழங்குகிறோம்' இதுதான் இந்த அமைப்பின் கொள்கை வாசகம்.

இந்த அமைப்பில் இணைவதற்கோ அல்லது கூட்டங்களில் பங்குகொள்ளவோ எவ்வித கட்டாய கட்டணமும் வசூலிக்கப்படுவதில்லை. இன்னுமொரு கூடுதல் தகவல் இந்த அமைப்பின் நியூயார்க் நகரில் இயங்கி வரும் தலைமையகமும் நம் நாட்டில் இயங்கிவரும் கிளைகளுக்கு எந்த நிதியுதவியும் செய்வதில்லை.

ஆகவே கூட்டங்களை நடத்துவதற்காக ஏற்படும் சில்லறை செலவினங்களை எதிர்கொள்ள கூட்டங்களில் கலந்துக்கொள்பவர்கள் தங்களுடைய விருப்பம் மற்றும் தகுதிக்கு ஏற்ப தாங்களாகவே முன்வந்து நன்கொடை வழங்குகின்றனர் என்பதும் உண்மை.

ஆகவே நண்பர்களே, இந்த நோயில் நாம் பாதிக்கப்படவில்லை என்றாலும் நம்மை சார்ந்தவர்கள் அல்லது நண்பர்கள் என பாதிக்கப்பட்டவர்கள் யாராயிருப்பினும் அவர்களை இந்த அமைப்பு நடத்தும் கூட்டங்களில் கலந்துக்கொண்டு இந்த கொடிய நோயிலிருந்து மீள ஊக்குவிப்போம்.



நிறைவு.

Tuesday, September 14, 2010

நிதானம் தவறிய நிமிடங்கள் (AA - ஒரு அறிமுகம்)

குடிப்பழக்கமும் (நான் குடிப்பதுண்டு, ஆனால் குடித்தே தீரவேண்டும் என்பதில்லை) குடிக்கு அடிமையாவதும் (என்னால் குடிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை) வெவ்வேறு.

இன்றைய சூழலில், குறிப்பாக மேல்மட்டத்தில், மது அருந்தாமல் இருப்பது அபூர்வம் என்று கூட கூறலாம். எந்த ஒரு வர்த்தக அல்லது நட்பு கூட்டமும் Fellowship எனப்படும் மதுவுடன் கூடிய விருந்து இல்லாமல் முடிவதில்லை. இத்தகைய கூட்டங்களில் மது அருந்தாதவர்கள் வரவேற்கப்படுவதில்லை என்று கூட கூறலாம்.

கீழ்மட்டத்திலும் அப்படித்தான். இன்று தமிழக அரசு நடத்தும் டாஸ்மாக் கடைகளில் நிரம்பிவழியும் கூட்டத்தைப் பார்த்தாலே தெரியும் நான் கூற வருவது என்னவென்று. தினக்கூலி தொழிலாளர்கள், அரசு பணியில் உள்ள கடைநிலை ஊழியர்கள், ஆட்டோ, லாரி மற்றும் மூன்று சக்கர பளுதாங்கும் வாகன ஓட்டுனர்கள் இவர்கள்தான் இத்தகைய கடைகளின் நிரந்தர வாடிக்கையாளர்கள்.

இவர்களுள் பெரும்பாலானோர் நான் துவக்கத்தில் கூறிய 'குடிக்கு அடிமையானவர்கள்' என கூறலாம். காலையில் கடை திறக்கப்படுவதற்கு முன்னரே வாசலில் காத்திருப்பவர்களும் இவர்கள்தான். அதாவது தங்களுடைய அன்றாட அலுவலை துவக்க வேண்டுமென்றால் சில மில்லிகளை விழுங்க வேண்டிய நிர்பந்தத்திற்குள்ளானவர்கள். அப்போதுதான் அவர்களால் செயலாற்ற முடியும். சிலருக்கு 'நிதானம்' தவறினால்தான் எதையும் நிதானமாக சிந்திக்க முடியும். நடுங்கும் கரங்களை, கால்களை ஒரு நிதானத்திற்கு கொண்டுவர உதவுவதும் இந்த திரவம்தான் என்றால் மிகையில்லை.

இது தமிழகத்திற்கு மட்டுமே சொந்தமல்ல. அண்டை மாநிலமான கேரளம்தான் நாட்டிலேயே அதிகம் 'குடிமக்களை' கொண்ட மாநிலம் என்றால் நம்ப முடிகிறதா? நாட்டிலேயே அதிகம் படித்தவர்களைக் கொண்ட மாநிலமும் அதுதான். கேரளம் நாட்டின் மற்ற மாநிலங்களிலிருந்து வேறுபடுவது எதில் என்றால் 'குடிமகன்களின்' வரையறுப்பில்தான்! அதாவது அங்குதான் மேல்மட்டமும் இல்லாமல் அடிமட்டமும் இல்லாமல் நடுத்தரம் அல்லது அலுவலகவாசிகள் எனப்படுபவர்களும் இதற்கு அடிமையாகியுள்ளனர்.
நான் கேரளத்தில் சில வருடங்கள் பணியாற்றிய அனுபவத்தில் இதை கூறுகிறேன். மூன்று மாதங்களுக்கு ஒருமுறை நடைபெறும் Bankers' Club கூட்டங்கள் பெரும்பாலும் கூடி குடிப்பதற்குத்தான் நடத்தப்படுகின்றன என்பதுபோல் கூட்டம் ஒரு மணி நேரத்தில் முடிந்துவிடும். ஆனால் அதனைத் தொடர்ந்து நடத்தப்படும் Fellowship பெரும்பாலும் 'கையிருப்பு' தீரும்வரையிலும் நடப்பதுண்டு. கூட்டத்தின் இறுதியில் பலர் சிறு, சிறு கிளைகளாக பிரிந்து நள்ளிரவு வரை 'தனி ஆவர்த்தனம்' செய்வதையும் பார்த்திருக்கிறேன்!

இத்தகையோரை இந்த ஒருவகை 'நோயில்' இருந்து மீட்கத்தான் Alchoholics Anonymous என்ற அமைப்பு உருவானது. இன்று அது சுமார் 180 நாடுகளில் செயல்படுகின்றன!

'A.A.' அமைப்பைப் பற்றி ஆய்வு செய்கையில் இந்த 'நோய்' இன்று உலகையே ஆட்டிப்படைத்துக்கொண்டிருக்கிறது என்பது அவர்களுடைய அறிக்கைகளில் இருந்தே தெரிகிறது. இந்த அமைப்பில் அங்கத்தினர்களாக உள்ளவர்கள் சுமார் 20 லட்சம் பேர் என்பதிலிருந்தே தெரியவில்லையா இந்த 'நோயின்' தீவிரம்!

'ஆல்கஹாலிக் அனானிமஸ்' என்ற இந்த அமைப்பு 1935ம் ஆண்டு இந்த 'நோய்க்கு' அடிமையாகிப் போன ஒரு பொறியாளர் (பில் வில்சன்) மற்றும் ஒரு மருத்துவர் (டாக்.பாப்) என்ற இரு அமெரிக்கர்களால் அதே நோய்க்கு அடிமையாயிருந்த தங்களுடைய நெருங்கிய நண்பர்களுடன் இணைந்து துவக்கப்பட்டது.

இந்த அமைப்பில் அங்கத்தினர்களாக சேர்வதற்கு சாதி, இனம், மதம், மொழி, வர்க்கம் என்ற எந்த பாகுபாடும் இல்லை. 'நான் இந்த நோய்க்கு அடிமையாகிவிட்டேன். இதிலிருந்து நான் மீள வேண்டும்.' என்று கருதும் எவரும் இதில் அங்கத்தினர்களாகலாம். இத்தகையோர் தங்களுடைய அனுபவங்களை பாதிக்கப்பட்ட மற்ற அங்கத்தினர்களுடன் பகிர்ந்துக்கொண்டு அதிலிருந்து மீள்வதற்கு ஒருங்கிணைந்து போராடுவதே இந்த அமைப்பின் அடிப்படை நோக்கம்.

இதில் அங்கத்தினர்களாக இணைவோரின் பின்புலத்தைப் பற்றி ஆராயவோ அல்லது அவர்களுடைய பெயர்,விலாசம் போன்ற விவரங்களை பதிவுசெய்து அவர்கள் தொடர்ந்து இந்த போதைக்கு அடிமையாகாமல் வாழ்கின்றனரா என்றெல்லாம் இந்த அமைப்பு செய்வதில்லை. அதுபோன்றே உளவியல் அல்லது மருத்துவ ஆலோசனைகளோ அல்லது சிகிச்சைகளை வழங்குவதும் இந்த அமைப்பின் நோக்கமல்ல.

இந்த அமைப்பை துவக்கியவர்கள் இதில் அங்கத்தினர்களாக விழைவோர்க்கு என  12 அம்ச கோட்பாட்டை நிர்ணயித்திருந்தாலும் இவற்றை கடைப்பிடிக்க வேண்டிய கட்டாயமோ அல்லது நியதியோ இல்லை.

அவை என்ன?

1. நான் இந்த பழக்கத்திற்கு அடிமையாகிவிட்டேன். இதை என்னுடைய கட்டுக்குள் கொண்டுவர இயலவில்லை.

2. என்னையும் விட வலிமையான சக்தி ஒன்று உள்ளது என்பதையும் அதால் என்னை இந்த பழக்கத்திலிருந்து விடுவிக்க முடியும் என்று நம்புகிறேன்.

3. அந்த சக்தியிடம் என்னையும் என்னுடைய வாழ்வையும் ஒப்படைக்க விரும்புகிறேன்.

4. என்னை ஒரு முழுமையான ஆன்ம சோதனைக்கு ஆட்படுத்தி அதன் மூலம் இந்த பழக்கத்திலிருந்து மீளமுடியாத என்னுடைய இயலாமையை அறிந்துக்கொண்டுள்ளேன்.

5. என்னுடைய தவறுகளை, என்னுடைய இந்த இயலாமையை, 'கடவுள்' என்ற என்னை மீறிய சக்தியிடமும் என்னுடைய நண்பர்களுடனும் ஒப்புக்கொள்ள தயங்கமாட்டேன்.

6. என்னுடைய இந்த இயலாமையை என்னிடமிருந்து முற்றிலும் அகற்றுவதில் அந்த சக்தியுடன் இணைந்து ஒத்துழைக்க முன்வருகிறேன்.

7. என்னுடைய குறைகளை ஏற்றுக்கொண்டு அவற்றிலிருந்து என்னை விடுவிக்க அந்த சக்தியிடம் தாழ்மையுடன் கோருகிறேன்.

8. என்னுடைய கடந்தகால வாழ்க்கையில் நான் யாருக்கெல்லாம் தீங்கிழைத்திருக்கிறேன் என்பதை ஆன்மசுத்தியுடன் ஆய்வுசெய்து அவர்களுக்கு என்னால் இயன்றவரை ஈடு செய்ய சித்தமாயுள்ளேன்.

9. என்னால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுடைய நற்பெயருக்கு பாதிப்பு ஏற்படாதவரையில் என்னால் இயன்றவரை என்னுடைய தவறுகளுக்கு பிராயசித்தம் செய்யவும் முயல்வேன்.

10. நான் இனியும் பிறருக்கு தீங்கிழைக்காமல் இருக்கவும் என்னையும் அறியாமல் அவ்வாறு செய்ய நேரும்போதெல்லாம் அவற்றிற்கு பரிகாரம் செய்யவும் உறுதி கூறுகிறேன்.

11. தியானம் மற்றும் பிரார்த்தனைகள் மூலம் கடவுள் எனப்படும் சக்தியின் சித்தத்தை அறிந்துக்கொள்ளும் திறனையும் அவற்றை கடைபிடிக்க வேண்டிய வல்லமையை எனக்கு அளித்தருள வேண்டுமென்றும் கோருகிறேன்.

12. கடவுளை அறிந்துக்கொள்ள நான் செய்யவிருக்கும் முயற்சிகளின் பயனாக நான் அடையவுள்ள அனைத்து நன்மைகளையும் என்னைப்போன்றே இந்த நோயினால் பாதிக்கப்பட்டுள்ள என்னுடைய நண்பர்களுடன் பகிர்ந்துக்கொள்வதன் மூலம் அவர்களையும் இதிலிருந்து விடுவிக்க என்னால் இயன்ற அளவுக்கு முயல்வேன்.

இவற்றை முதலில் வாசிக்கும் எவருக்கும் இது ஏதோ இறை நம்பிக்கையை வளர்க்க ஏற்படுத்தப்பட்ட அமைப்பாக இருக்குமோ என்ற அச்சம் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது என்பதால் புதிய அங்கத்தினர்கள் இந்த கோட்பாடுகளை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளவோ அல்லது பின்பற்றவோ தேவையில்லை என்பதையும் இந்த அமைப்பின் அறிக்கை தெளிவுபடுத்துகிறது.

தொடரும்..

Monday, September 13, 2010

நிதானம் தவறிய நிமிடங்கள்... (சலீம் பாய்)

இதய நோய் என்பது இன்னாருக்குத்தான் வரும் இன்னாருக்கு வராது என்று நியதி ஏதும் இல்லை. கடந்த வாரம் அகாலமாய் மரித்த நடிகர் முரளியின் உடல்வாகுவைப் பார்த்தால் இவருக்கா உறக்கத்திலேயே மரித்துப்போகும் அளவுக்கு மாரடைப்பு ஏற்பட்டது என்ற கேட்க தோன்றுகிறதல்லவா?

அதுபோலத்தான் குடிப்பழக்கமும். உல்லாசமாக நண்பர்களுடன் பொழுதை கழிக்க அல்லது நமக்கு ஏற்பட்ட ஏதாவது ஒரு தோல்வியிலிருந்து அல்லது இழப்பிலிருந்து தேற்றிக்கொள்ள என்று துவங்குகிற குடிப்பழக்கம் நாளடைவில் நம்மை அறியாமலேயே நம்மை முழுவதுமாக ஆட்கொள்கிறது.

என்னுடைய முதல் இரண்டு பதிவுகளிலும் நான் விவரித்த இருவரில் முதல்வர் (மாத்யூஸ்) வாழ்க்கையில் தன்னுடைய மகளால் ஏற்பட்ட அவமானத்திலிருந்து விடுபட அவர் தஞ்சம் அடைந்தது மதுவை. இரண்டாமவர் (ரோஹினி) ஒரு ஜாலிக்காக, ஒரு புது அனுபவத்திற்காக குடிக்க துவங்கி இறுதியில் தன்னுடைய மணவாழ்வையே இழக்கும் அளவுக்கு மதுவில் தன்னை இழந்தவர்.

குடிப்பழக்கத்திற்கு அடிமையாவதற்கு வயது, பாலினம் ஏதும் விலக்கில்லை. இதில் இளம் வயதினர் மட்டுமே அடிமையாவார்கள் என்றோ அல்லது ஆண்கள் மட்டுமே அடிமையாவார்கள் என்றோ நியதி ஏதும் இல்லை. அதுபோன்றே படித்தவன், படிக்காதவன், பணக்காரன், பரமஏழை என்ற எந்த பாகுபாடும் இல்லாமல் அவர்கள் தங்களை உணர்ந்து நிதானித்துக்கொள்வதற்கு முன்பே அடிமையாக்கிக்கொள்வதுதான் இந்த பழக்கம்.

இன்று நான் விவரிக்க இருக்கும் நபர் ஒரு முதியவர். அவர் இந்த பழக்கத்திற்கு அடிமையானதாக உணர்ந்தபோது அவருக்கு வயது 70!

இவருடைய பெயர் சலீம். இஸ்லாமிய மதத்தைச் சார்ந்தவர். இளம் வயதிலேயே அதாவது திருமணமாகி பதினைந்து வருடங்களுக்குள்ளாகவே மனைவியை இழந்தவர். தன்னுடைய இரண்டு மகன்களுக்காக மறு திருமணம் செய்துக்கொள்ளாமல் வாழ்ந்தவர். ஒரு வங்கியில் உயர் அதிகாரியாக சிறப்பாக பணியாற்றி ஓய்வுபெற்றவர்.

அவர் எப்படி இந்த போதைப் பழக்கத்திற்கு அடிமையானார்? இதோ அவரே விவரிக்கிறார்.

'நான் பேங்க்லருந்து ரிட்டையர் ஆற வரைக்கும் குடிச்சதே இல்லைன்னு சொன்னா உங்களுக்கு நம்பறதுக்கு கஷ்டமா இருக்கும். ஆனா அதுதான் உண்மை. ரிட்டையர் ஆறதுக்கு பத்து வருசத்துக்கு முன்னாலருந்து ஒரு சீனியர் எக்ஸ்க்யூட்டிவா இருந்தேன். அப்போ கலந்துக்கிட்ட பார்ட்டிகள்ல எல்லாம் வெறும் லைம் ஜூஸ் கிளாஸ் ஒன்னெ கையில வச்சிக்கிட்டு கம்பெனி குடுக்கறேன்னு நின்னப்போ லிக்கர் சாப்டுக்கிட்டு இருந்த என்னெ பார்த்து கிண்டலா சிரிச்சாங்க.

அப்படியிருந்த நானா இப்படி ஆல்கஹாலிக்குன்னு முத்திரை குத்தப்படற அளவுக்கு போய்ட்டேன்னு அவங்க யாராலயும் நம்ப முடியல. ஏன், என்னாலயே எப்படி இதுக்கு அடிமையானேன்னு நம்ப முடியல. ஆனா அதுதான் உண்மை. சாயந்தரம் ஆனா குடிக்காம இருக்க முடியல. கை, கால் எல்லாம் நடுங்குது. அஞ்சி நிமிசத்துக்கு மேல ஒரு இடத்துல உக்காந்து இருக்க முடியல. எதுக்கு வாழணும்னு தோனுது. தற்கொலை பெரிய பாவம்னு எங்க குரான் சொல்லுது. எந்த பாவத்துக்கும் விமோசனம் உண்டு. ஆனா தற்கொலைக்கு இல்லைன்னு சொல்லுது. அதனாலதான் இன்னும் உயிரோட இருக்கேன். உங்களோட தனிமைதான் இதுக்கு காரணம். பேசாம உங்க பிள்ளையோட சமாதானமாயி அவனோட போய் இருந்தீங்கன்னா இந்த பழக்கம் தன்னால போயிரும்னு என்னோட ஃப்ரெண்ட்ஸ் பல பேர் சொன்னாங்க. ஆனா எனக்கு அதுல விருப்பம் இல்ல. நம்மள வேணாம்னு சொல்லிட்டு போய்ட்டவங்கள தேடி நாம எதுக்குப் போகணும்னு....

தனிமை எனக்கு புதுசு இல்ல. என் மனைவி இறந்து ஏறக்குறைய முப்பது வருசம் ஆயிருச்சி. என் பசங்க ரெண்டு பேரையும் வளர்த்து ஆளாக்கணுமேன்னுதான் நா கல்யாணமே பண்ணிக்கலை. என் பசங்கதான் எனக்கு எல்லாமேன்னு இருந்துட்டேன். என்னோட வேலையில அடிக்கடி ஊர் ஊரா மாத்துவாங்கங்கறதால என் மனைவி இறந்ததும் என் பசங்க ரெண்டு பேரோட படிப்புக்காக அவங்கள இங்க ஹாஸ்டல்ல சேர்த்துட்டு நா மட்டும் போனேன். அதுதான் நா செஞ்ச பெரிய தப்பு. என் பசங்களுக்காகத்தான் நா மறு கல்யாணம் செய்யாம இருந்தேங்கற விஷயத்த என் பசங்களுக்கு நான் புரியவைக்க தவறிட்டேன். அம்மாவ இழந்துட்டு நின்ன பசங்களுக்கு ஒரு மாரல் சப்போர்ட்டா என்னெ எதிர்பார்த்திருப்பாங்க போலருக்குது. இத என்னால ரொம்ப வருசமா புரிஞ்சிக்க முடியல.

அவங்களுக்கு தேவையான படிப்பு, கைச்செலவுக்கு பணம், உடுத்த ஆடை இப்படிப்பட்ட தேவைகளை நிறைவேற்றி வச்சா போறும்னு நினைச்சிட்டேன். நான் தனியா ரூம் எடுத்து தங்கியிருந்ததால சம்மர் வெக்கேஷன்ல கூட அவங்கள என்னோட வந்து தங்க வச்சி சப்போர்ட்டிவா இருக்கணும்னு எனக்கு தோனியதே இல்ல. அது அவங்க ரெண்டு பேரையும் மனத்தளவுல நிறையவே பாதிச்சிருக்கு.
ஸ்கூல் முடிஞ்சி, காலேஜ், அதுக்கப்புறம் ஃபாரின்ல ஹையர் எஜுகேஷன் அப்படீன்னு அவங்களோட வாழ்க்கைக்கு என்னவெல்லாம் தேவையோ எல்லாத்தையும் செஞ்சி குடுத்த என்னெ அவங்களுக்கு என் மேல மதிப்பு மட்டுந்தான் இருந்துது, அப்பாங்கற பாசம் இருந்ததே இல்லைன்னு புரிஞ்சிக்கவே இல்லை. மேல படிக்கறதுக்காக ஃபாரின் போன பெரியவன் அங்கேயே வேலையை மட்டுமில்லாம ஒரு மனைவியையும் தேடிக்கிட்டான். கல்யாணம் பண்ணதுக்கப்புறந்தான் 'I would like to inform you Dad..' பேருக்கு ஒரு ஈமெய்ல் அனுப்பினன். ஏறக்குறைய பதினஞ்சி வருசம் கழிச்சி ஒரு கார் ஆக்சிடெண்ட்ல ஸ்பாட்லயே இறந்துட்டான்னு ஃபோன் வந்தப்போ எனக்கு போகணும்னு கூட தோனல.

என்னோட ரெண்டாவது மகன் அண்ணன மாதிரி அங்கேயே செட்டில் ஆகாம படிச்சி முடிச்சிட்டு திரும்பி வந்தான். அப்பாடா இவனாவது என்னெ புரிஞ்சி வச்சிருப்பான். என் கூடவே இருப்பான்னு நினைச்சேன். ஆனா பெரியவனெ விடவும் இவன் என்னெ வெறுத்திருக்காங்கறது அப்புறம்தான் தெரிஞ்சது. 'அண்ணன் வெளிநாட்ல இருந்துக்கிட்டு உன்னெ இக்நோர் பண்ணான். ஆனா நா உள்ளூர்ல இருந்துக்கிட்டே உன்னெ கண்டுக்கிட மாட்டேன்னு' சொல்றா மாதிரி இதே டவுன்ல செட்டிலாகியும் என்னெ ஒரு பொருட்டாவே மதிக்கறதில்ல. அவனும் என்னெ கலந்துக்காமயே கல்யாணமும் செஞ்சிக்கிட்டான். எப்பவாவது மாஸ்க்ல வச்சி பாத்தாலும் யாரோ மூனாவது மனுசன பாக்கறமாதிரி பாத்துட்டு போயிருவான். அவனுக்கு ரெண்டு பசங்க. என் புள்ளைங்கள பாக்காம இருந்த எனக்கு என் பேரப் பசங்கள பாக்க முடியாம, அவங்களோட பழக முடியாம போயிருச்சேங்கற வேதனைதான் எனக்கு பெரிசா தெரிஞ்சது. என் பையன் வீட்ல இல்லாதப்பல்லாம் அங்க போவேன். ஆனா மருமக ஒங்க மகனுக்கு தெரிஞ்சா வீடே ரெண்டாயிரும் தயவு செஞ்சி இங்கன வராதீங்கன்னு சொல்லிட்டா.

இனி எதுக்கு வாழணும்னுதான் தோனிச்சி. டிப்ரெஷ்ன் ஜாஸ்தியாயி தூக்கம் வராம ரொம்ப நாள் கஷ்டப்பட்டுருக்கேன். 'என்ன பாய் நீங்க. ஒரு ரெண்டு பெக் போட்டுட்டு படுத்து பாருங்க. நிம்மதியா தூக்கம் வரும்னு என் ஃப்ரெண்ட் ஒருத்தன் சொன்னப்போ ட்ரை பண்ணி பார்த்தா என்ன தோன்றி..... தினம் ரெண்டுதானே... ட்ரை பண்ணேன்... முதல் ஒரு வாரம் நிம்மதியா தூங்கினேன்... அதுக்கப்புறம் ரெண்டு போறலை... கொஞ்சம், கொஞ்சமா... ஒரு முழு பாட்டில ரெண்டு மணி நேரத்துல காலி பண்ற அளவுக்கு போயி...... ப்ரெஷர் அதிகமாகி ஒருநாள் அன்கான்ஷியசாகி வீட்டுக்குள்ளேயே விழுந்துட்டேன்... நினைவு வந்து எழுந்து பார்த்தப்போ.... ஏறக்குறைய அரை நாள் அப்படியே விழுந்து கிடந்து இருந்தது புரிஞ்சிது... நெய்பர் ஒருத்தரோட உதவியோட பக்கதுலருக்கற ஹாஸ்ப்பிடல்ல சேர்த்தப்போ 'உங்களுக்கு ஹைப்பர் டென்ஷன் இருக்கு... குடிக்கறத உடனே நிறுத்தலைன்னா உயிருக்கே ஆபத்துன்னு சொல்லி... அவர்தான் இந்த க்ரூப்போட விவரத்த சொன்னார்...இதான் நான் அட்டெண்ட் பண்ற முதல் மீட்டிங்... ரொம்ப நம்பிக்கையோட வந்துருக்கேன்....'

இந்த மூவரின் அனுபவங்கள் போதும் என்று கருதுகிறேன். குடிபோதை என்பது யாருக்கு வேண்டுமானாலும் வரும் என்பதற்கு இந்த மூவரும் ஒரு உதாரணம். எந்த மதத்தைச் சார்ந்தவர்களானாலும்...

இந்த தொடரை எழுதுவதற்குமுன் சென்னையில் நான் செல்லும் தேவாலயத்தில் இயங்கிவரும் இந்த அமைப்பின் கூட்ட ஒருங்கிணைப்பாளரை சந்தித்து என்னுடைய எண்ணத்தை கூறினேன். 'நிச்சயமா எழுதுங்க சார். இப்ப நர்காட்டிக்ஸ் அனானிமஸ்னு ஒரு அமைப்பை உருவாக்கி போதைவஸ்துகளுக்கு அடிமையாகி அதிலிருந்து மீள முடியாதவர்களுக்கும் கூட்டங்கள் நடத்துகிறோம். குடிபோதைக்கு அடிமையாகியுள்ளவர்கள் பெரும்பாலும் நடுத்தர வயதைக் கடந்தவர்கள் என்றால் Drug க்கு அடிமையாகியுள்ளவர்கள் பெரும்பாலும் இளம்வயதினராகவே உள்ளது வேதனையளிக்கிறது. அதைப்பற்றியும் கூறுங்கள். எங்களுடைய கூட்டங்கள் சென்னையில் நடக்கும் விவரமெல்லாம் தினந்தோறும் ஏறக்குறைய எல்லா தினத்தாள்களிலும் வெளியாகின்றன என்றார்.

இந்த அமைப்பு யாரால், எப்போது, எங்கு உருவானது என்ற விவரங்களை அடுத்த பதிவில் எழுதுகிறேன்.

தொடரும்..

Tuesday, September 07, 2010

நிதானம் தவறிய நிமிடங்கள் - ரோஹினி

இத்தொடரில் என்னுடைய முதல் கட்டுரையை படித்துவிட்டு சில பெயர் சொல்ல விரும்பாத பதிவர்கள் 'ஏ.ஏ.' இயக்கமும் கிறிஸ்துவர்களின் மதமாற்ற யுக்திகளில் ஒன்று என்றும் தேவாலயங்களில் நடக்கும் கூட்டங்களில் கிறீஸ்துவை நம்பினால் மட்டுமே குடிபழக்கத்திலிருந்து முற்றிலுமாக விடுபட முடியும் என்பதுபோல் பேசுவார்கள் என்று பின்னூட்டம் இட்டிருந்தனர்.

அவர்களுக்கு நான் கூற விரும்புவது:

நிச்சயம் இந்த இயக்கத்தின் நோக்கம் அதுவல்ல. இந்த இயக்கம் நடத்தும் கூட்டங்கள் தேவாலயங்களில் நடைபெறுவதில்லை. ஆலய வளாகங்களில் அமைந்துள்ள பள்ளி, அல்லது அலுவலகத்தில் அமைந்துள்ள அறைகளில் மட்டுமே நடைபெறுவதுண்டு. இந்த கூட்டங்களில் பாதிரிமார்கள் எவரும் கலந்துக்கொள்வதில்லை. கூட்டங்களில் இயக்க அமைப்பாளர்கள் தவிர இந்த நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுகின்றனர்.

இவற்றைப் பற்றி இத்தொடரின் இறுதியில் நிச்சயம் விவரமாக எழுதுவேன்.

இனி நான் முந்தைய பதிவில் குறிப்பிட்ட சிலருடைய அனுபவங்களை கூறுகிறேன்.

இவருடைய பெயர் ரோஹினி. ஆண்கள் மட்டுமல்ல பெண்களும் இந்த பழக்கத்திற்கு அடிமையாகிப்போகின்றனர் என்பதற்கு இவர் ஒரு உதாரணம்.

செல்வந்த குடும்பத்திலிருந்து வந்தவர். கட்டிட பொறியியல் பட்டம் பெற்றவர். அவருடன் கல்லூரியில் படித்த வசந்தை காதலித்து பெற்றோர்களை எதிர்த்துக்கொண்டு திருமணம் புரிந்துக்கொண்டவர். இருவரும் இணைந்து கட்டிட வடிவமைப்பு நிறுவனம் ஒன்றை அந்த நகரில் நடத்தி வந்தனர். ஆகவே செல்வந்தர் அற்றும் வர்த்தக வட்டங்களில் பெரும்பாலானோருக்கு பரிச்சயமானவர்.

இவர் எப்படி இந்த பழக்கத்திற்கு அடிமையானார் என்பதை அவர் அன்று கூட்டத்தில் விவரித்ததை என்னால் முடிந்தவரை இங்கு தருகிறேன்.

"எனக்கு சின்ன வயசுலருந்தே இந்த பழக்கம் இருந்துதுன்னு சொன்னா உங்களால நம்ப முடியாம போகலாம், ஆனா அதான் உண்மை. அப்பாவுக்கு குடி பழக்கம் உண்டு. ஏறக்குறைய டெய்லி அப்பாவோட பிசினெஸ் ஃப்ரெண்ட்ஸ் யாராச்சும் வீட்டுக்கு வருவாங்க. ராத்திரி ரொம்ப நேரம் பார்ட்டி நடக்கும். அதனால வீட்ல எப்பவுமே ட்ரிங்க்ஸ் ஸ்டாக் வச்சிருப்பார் அப்பா. விளையாட்டா ஒரு நாள் வீட்ல யாரும் இல்லாத நேரத்துல ஒரு பாட்டிலருந்து கொஞ்சம் ஊத்தி அப்பா மாதிரியே சோடா, ஐஸ் சேர்த்து குடிச்சி பார்த்தேன். ஆரம்பத்துல கசப்பாருந்தாலும் அதுக்கப்புறம் ஏற்பட்ட ஒருவிதமான போதை சந்தோஷமா இருந்துது. அப்போ எனக்கு பத்து வயசு இருக்கும். அன்னையிலருந்து அப்பாவும் அம்மாவும் வீட்ல இல்லாதப்போ கொஞ்சம், கொஞ்சம் குடிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ஆனா இது ரொம்ப நாள் நடக்கல. ஒருநாள் என் ரூமுக்கு வந்த அம்மா நா குடிச்சிட்டு கழுவாம வச்சிருந்த டம்ளர ஸ்மெல் பண்ணி பாக்க, மாட்டிக்கிட்டேன். எவ்வளவு நாளா இந்த பழக்கம்னு அம்மா அடிச்சி கேட்டப்போ எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டேன். இதுக்கு நீங்கதான் காரணம்னு அம்மா அப்பாவை திட்ட அப்பா என்னெ அடுத்த மாசமே ஒரு போர்டிங் ஸ்கூல்ல சேர்த்துவிட்டுட்டார். துவக்கத்துல குடிக்காம இருக்கறது கஷ்டமா இருந்தாலும் நாளடைவில அத மறந்து போய்ட்டேன்.

அதுக்கப்புறம் காலேஜ்ல வசந்த சந்திச்சேன். செக்கண்ட் இயர்ல அவனும் நானும் க்ளோசா நெருங்கி பழக ஆரம்பிச்சோம். அவனுக்கும் குடிப்பழக்கம் இருந்தது. அவனோட ரூம்ல லிக்கர பார்த்ததும் லேசா ஒரு சபலம். அவனெ கம்பெல் பண்ணி கொஞ்சமா குடிச்சேன். மறுபடியும் குடிக்கணும்போல இருந்தது. நான் தங்கியிருந்தது காலேஜ் ஹாஸ்டல்ங்கறதால லிக்கர் வச்சிக்கவும் முடியல. குடிக்கணுங்கற ஆசை ஏற்படறப்பல்லாம் ஒருமாதிரி பைத்தியம் புடிக்கறாமாதிரி வர ஆரம்பிச்சிது. லிக்கர் கிடைக்கணும்னா அது வசந்த் மூலமாத்தான் முடியும்னு நினைச்சி அவனெ நச்சரிக்க ஆரம்பிச்சேன். ஆனா அவன் ஒத்துக்க மாட்டேன்னுட்டான். எனக்காக அவனும் லிக்கர் பார்ட்டிக்கு போறத நிறுத்திட்டேன்னு சொன்னான்.

ஆனா என்னால குடிக்கறத மறக்க முடியல. படிப்புலயும் கான்சண்ட்ரேட் பண்ண முடியாம ரொம்ப தவிச்சேன். அப்பல்லாம் வசந்த் சஜ்ஜஸ்ட் பண்ணா மாதிரி ச்சூயிங் கம் மெல்ல ஆரம்பிச்சேன். கொஞ்சம், கொஞ்சமா குடிக்கற ஆசைய கண்ட்ரோல் பண்ணி நாளடைவில அத முழுசுமா மறந்துட்டேன். காலேஜ் முடிஞ்சி வீட்டுக்கு திரும்பறவரைக்கும் அந்த நினைவே இல்லாம இருந்தேன்.

வீட்டுக்கு திரும்பி வந்த உடனே எனக்கு கல்யாணம் செஞ்சி வைக்க அப்பா ப்ரப்போஸ் பண்ணப்போ நான் வசந்த் விஷயத்த சொன்னேன். அதுல ஆரம்பிச்ச பிரச்சினைதான் என்னெ மறுபடியும் ட்ரிங்க் பண்ண வச்சிதுன்னு நினைக்கறேன். நா என்ன சொல்லியும் அப்பாவும் அம்மாவும் கேக்கற மூட்ல இல்ல. அதால ஏற்பட்ட டிப்ரெஷன்லருந்து எஸ்கேப் ஆறதுக்கு எனக்கு வேற வழி தெரியாம எனக்க ஏரியாவுலருந்த ஸ்டார் ஹோட்டல்லருந்த பாருக்கு போக ஆரம்பிச்சேன். அப்பாவுக்கு விஷயம் தெரிஞ்சி வீட்ல பெரிய ரகளையாயிருச்சி. அப்பா கோபத்துல வீட்ட வெளிய போடின்னு சொல்லிட்டார். ஹாஸ்டல்ல தங்கிக்கிட்டு ஒரு வேலைய தேடிப் பிடிச்சிக்கிட்டேன். அதுலருந்துக்கிட்டே ஆர்கிடெக்ட்ல டிப்ளமா வாங்கினேன். ஆனா தனியா இருக்கறா மாதிரியான ஃபீலிங்ஸ் வர்றப்பல்லாம் டிர்ங்ஸ் சாப்பிடாம இருக்க முடியல. நீ லிக்கர் சாப்பிடறத விட்டாத்தான் நம்ம கல்யாணம்னு வசந்த் கண்டிஷன் போட்டார். வசந்த விட்டா எனக்கு அப்போ வேற யாரும் இல்லை. அதனால கஷ்டமா இருந்தாலும் லிக்கர ஒதுக்கி வச்சேன். ரெண்டு வருசம் கழிச்சி வசந்தும் நானும் சேர்ந்து ஒரு கன்சல்டன்சி ஃபர்ம் ஸ்டார்ட் பண்ணோம். அப்புறம் கொஞ்ச நாள் கழிச்சி எனக்கும் வசந்துக்கும் கல்யாணம். ரெண்டு பேர் வீட்லருந்தும் யாரும் வரலை. ஃப்ரெண்ட்ஸ் சாட்சி கையெழுத்துபோட ரிஜிஸ்தர் மேரேஜ்.

ஆரம்பத்துல சந்தோஷமாத்தான் இருந்தோம். குடிக்கறத சுத்தமா மறந்துட்டேன். ஆனா வசந்துக்கு நான் மறுபடியும் ட்ரிங்ஸ் பக்கம் போயிருவேனோன்னு பயம். அதனாலயே வெளியூருக்கு பிசினஸ் விஷயமா போறத நிறுத்திட்டு உள்ளூர் அசைன்மெண்ட் மட்டும் போறும்னு சொல்லிட்டார். உள்ளூர்ல பெரிசா புது ப்ராஜக்ட்ஸ் இல்லாம கன்சல்டன்சி பிசினஸ் டல்லடிக்க ஆரம்பிச்சி கொஞ்ச நாள்ல எங்க கைவசம் ப்ராஜக்ட்சே இல்லாம போயிருச்சி. இதுக்கெல்லாம் உன்னோட வீக்னஸ்தான் காரணம்னு என்னெ குத்தம் சொல்ல ஆரம்பிச்சார் வசந்த். அதனாலயே அடிக்கடி எங்களுக்குள்ள வாக்குவாதம் வரும். வேணும்னா நீங்க வெளியூர் அசைன்மெண்ட்ஸ் ஒத்துக்குங்க என்னெ என்னால பாத்துக்க முடியும்னு சொன்னேன்.

ஆனா கொஞ்ச நாள்ல என்னையும் அறியாம மறுபடியும் குடிக்க ஆரம்பிச்சேன். வசந்துக்கு இது தெரிஞ்சி என்னெ விட்டு விலக ஆரம்பிச்சார். வெளியூர்ல கிடைச்ச ப்ராஜக்ட்ஸ் சைட் ஒர்க்க நா பாத்துக்கறேன் நீ ஆஃபீச பாத்துக்கோன்னு சொல்லிட்டு ஊருக்கு வர்றதயே கொஞ்சம் கொஞ்சமா நிறுத்திட்டார்.

ஆறு மாசத்துக்கு முன்னால டைவர்ஸ் நோட்டீஸ் வந்துது. அவர் இல்லன்னா எனக்கு லைஃப் இல்லேன்னு நினைச்சேன். குடிக்கறத குறைக்க ட்ரை பண்ணேன். முடியல. சாயந்தரம் ஆனா குடிக்கணும். இல்லன்னா கை, கால் எல்லாம் நடுங்க ஆரம்பிச்சிரும். எனக்கு தெரிஞ்ச டாக்டர்ஸ் கிட்டல்லாம் ட்ரீட்மெண்ட் எடுத்துக்கிட்டேன். சக்சஸ் ஆகல. 'நீங்க முதல்ல குடிக்கறதுல்லன்னு டிசைட் பண்ணாத்தான் எந்த மருந்தும் வேலை செய்யும்னு எல்லா டாக்டர்சும் சொல்லிட்டாங்க.'

அப்பத்தான் மாத்யூஸ் சார ஒரு ப்ராஜக்ட் விஷயமா மீட் பண்ணேன். என்னோட மூச்சுல இருந்த லிக்கர் ஸ்மெல் அவருக்கு என்னெ பத்தி சொல்லியிருக்கும் போல இருக்கு. அடுத்த ரெண்டு வாரம் டெய்லி சாயந்தரம் ஆனா என்னெ ஏதாவது ஒரு காரணம் சொல்லி அவரோட ஆஃபீசுக்கு கூப்டுவார். நாங்க செய்யப் போற ப்ராஜக்ட்ட பத்தியே பேசிக்கிட்டிருப்பார். ப்ராஜக்ட் டிஸ்கஷன் முடிஞ்சதும் அவங்க வீட்டுக்கு கூப்ட்டுக்கிட்டுப் போய் சாப்பிட வைப்பார். அதுக்கப்புறம் அவரே வீடு வரைக்கும் வந்து ட்ராப் பண்ணிட்டு போவார். ஆரம்பத்துல இவர் எதுக்கு இப்படி பண்றார்னு தோனும். ஒருவேளை எங்கிட்ட தவறா நடக்க பாக்கறாரோன்னு கூட தோனும். ரொம்ப நாளைக்கப்புறம் அந்த ரெண்டு வாரம் நா குடிக்கணும்கற நினைவே இல்லாம இருந்தேன். நமக்கு ரொம்ப புடிச்ச விஷயத்துல நாம கவனத்த செலுத்த ஆரம்பிச்சா இந்த வியாதியிலருந்து கொஞ்சம், கொஞ்சமா மீண்டு வர முடியும்னு மாத்யூஸ் சொன்னப்போ என் பொசிஷன தெரிஞ்சிக்கிட்டுத்தான் இவர் இப்படியெல்லாம் செஞ்சிருக்கார்னு எனக்கு புரிஞ்சிது.

'நானும் ஒன்னெ மாதிரிதாம்மா இருந்தேன். ஆனா ஒன்னெ கைட் பண்றதுக்கு நா இருந்தா மாதிரி எனக்கு யாரும் இருக்கல. என் ஃப்ரெண்ட் ஒருத்தர் சொல்லித்தான் இந்த ஏ.ஏ. மூவ்மெண்ட பத்தி தெரிஞ்சிக்கிட்டேன். ஆரம்பத்துல எனக்கு இதுல பிலீஃப் இல்லன்னாலும் என்னெ மாதிரியே அஃபெக்ட் ஆயி மீண்டு வந்தவங்களோட அனுபவங்கள கேட்டப்போ என்னாலயும் இதுலருந்து மீண்டு வர முடியுங்கற நம்பிக்கை வந்துது'ன்னு அவர் சொன்னப்போதான் இந்த மூவ்மெண்ட பத்தியே எனக்கு தெரியும். இது எனக்கு மூனாவது மீட்டிங். இந்த மூனு வாரமா குடிக்காம இருக்கேன். கஷ்டமாத்தான் இருக்கு. ஆனா ஒங்கக் கூட பேசினதுக்கப்புறம் இந்த வியாதியிலருந்து மீண்டு வர முடியுங்கற நம்பிக்கை வந்துருக்கு.'

அடுத்த அறையில் அமர்ந்து ரோஹினியின் இந்த சுய அனுபவத்தை கேட்டுக்கொண்டிருந்த எனக்கே கண்கள் கலங்கிப்போயின. அத்தனன உருக்கமாக இருந்தது அவர் விவரித்த விதம். ஆனால் ஒரு இடத்திலும் தன்னுடைய நிதானத்தை இழக்காமல், உணர்ச்சிவசப்படாமல் அவர் விவரித்ததை இப்போது நினைத்தாலும் வியப்படையாமல் இருக்க முடியவில்லை.
அந்த கூட்டம் நடந்த ஒரு சில தினங்களிலேயே நான் அந்த நகரத்திலிருந்து மாற்றலாகி வந்துவிட்டேன். ஆனால் நிச்சயம் ரோஹினி மட்டுமல்லாமல் அவருடன் அன்றைய கூட்டத்தில் தங்களுடைய அனுபவங்களை பகிர்ந்துக்கொண்டவர்கள் தங்களுடைய குடிப்பழக்கத்திலிருந்து மீண்டு வந்திருப்பார்கள் என்பது நிச்சயம்...

அடுத்து ஒரு முதியவரின் அனுபவங்களை கூறுகிறேன்..

தொடரும்..

Sunday, September 05, 2010

நான் இந்து. இல்லை, இல்லை கிறிஸ்துவன் (சிறுகதை)

பாதிரியார் தேவசகாயம் தன்னுடைய அலுவலக அறையில் அமர்ந்து பணியில் மூழ்கியிருந்தார். தன் எதிரில் யாரோ வந்து நிற்பதை உணர்ந்து நிமிர்ந்து பார்த்தார். அவருடைய அலுவலக பணியாளன் லாரன்ஸ்.

'என்ன லாரன்ஸ்?'

'இவர் உங்கள பாக்கணும்னு வந்திருக்கார், ஃபாதர்.'

தேவசகாயம் அவன் நீட்டிய விசிட்டிங் கார்டை வாங்கி பார்த்தார். இவரா? என்னை எதற்கு பார்க்க வந்திருப்பார்?

'சரி, ஒரு அஞ்சி நிமிஷம் கழிச்சி வரச் சொல்லு.'

அவன் சென்றதும் தன்னுடைய மேசையை ஒட்டி இருந்த அலமாரியில் துழாவி இரண்டு நாட்களுக்கு முந்தைய ஹிந்து தினத்தாளை எடுத்து அவசரமாக பக்கங்களை புரட்டினார். ஏழாம் பக்கத்தில் தன்னை காண வந்திருந்த அரசு அதிகாரியின் புகைப்படத்தையும் அவர் அளித்திருந்த பேட்டியையும் படித்துவிட்டு தன்னுடைய உதவியாளர்களுடன் விமர்சித்தது நினைவுக்கு வந்தது.

'நான் சட்டப்படி ஹிந்து ஆனால் என்னுடைய நம்பிக்கையின்படி நான் ஒரு கிறீஸ்துவன்!'

'இத பார்த்தீங்களா ஃபாதர்.' என்றவாறு அந்த செய்தியை அவரிடம் சுட்டிக்காட்டினார் அவருடைய உதவியாளர் 'இவர் சொன்னத இப்படியும் எடுத்துக்கலாமில்ல? அரசாங்கத்துலருந்து சலுகைகள் கிடைக்கறதுக்காகத்தான் நான் இந்துவா இருக்கேன். ஆனா உண்மையில நா கிறிஸ்துவன்.'

தேவசகாயம் புன்முறுவலுடன், 'நீங்க சொல்றா மாதிரியும் எடுத்துக்கலாம். ஆனா இவர் ரொம்பவும் நேர்மையானவர், தைரியம் உள்ளவராமே?'

'அப்போ இவர தவிர மத்த ஐஏஎஸ் அதிகாரிகள் எல்லாருமே நேர்மையற்றவர்கள் அல்லது கோழைகள் என்று அர்த்தமா ஃபாதர். Honesty is not a virtue. Everyone is expected to be honest and straight forward இல்லையா ஃபாதர்? ஏதோ இவர் மட்டும்தான் நேர்மையானர் என்பதுபோல இவர் தன்னை முன்நிறுத்திக்கொள்வது சரியா?'

'தவறு செய்பவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அதற்கு பணியமாட்டார் நிறைய பேர் சொல்றாங்களே!' என்றார்.

'முதலம்மைச்சர பத்தியும் அவரோட குடும்பத்த பத்தியும் இவர் தைரியமா பத்திரிகைகளுக்கு சொன்னத வச்சி சொல்றீங்களா ஃபாதர்?'

தேவசகாயம் ஆமாம் என்று தலையை அசைத்தார்.

உதவியாளர் சிரித்தார். 'நீங்க ஒன்னு ஃபாதர். இவர் உண்மையிலேயே நேர்மையானவரா இருந்தா அந்த தவறுகள் நடந்த உடனேயே வெளியில சொல்லியிருக்க வேண்டாமா? இவர் செய்த ஒரு தவறுக்காக தண்டிக்கப்பட்டவுடன் வெளியில் கூறுவது பெரிய விஷயமா ஃபாதர்? அதாவது நான் செய்த தவற்றை நீ வெளியில் சொல்லாதவரை நானும் உன்னுடைய தவறுகளை கண்டுகொள்ளமாட்டேன் என்றுதானே அர்த்தம்?'

தேவசகாயம், 'சரி விடுங்கள். நமக்கு எதுக்கு இந்த அரசியல் எல்லாம்? இன்றைக்கு அடித்துக்கொள்வார்கள். நாளைக்கு சேர்ந்துக்கொள்வார்கள். நம் வேலையை பார்ப்போம்.' என்று அந்த விவாதத்தை முடித்து வைத்ததும் நினைவுக்கு வந்தது.

இவர் எதற்காக நம்மை சந்திக்க வந்திருப்பார். ஒருவேளை நம்முடைய உதவியாளர் வாய் துடுக்காக இவரைப் பற்றி வேறு எங்காவது சென்று பேசியிருப்பாரோ?

யோசனையில் ஆழ்ந்திருந்த தேவசகாயம் தன் முன் வந்து நின்றவரைப் பார்த்தார்.

'உக்காருங்க.'

வந்தவருடைய பார்வை அவருடைய மேசை மீது கிடந்த ஹிந்து பத்திரிகை மீது விழுவதை பாதிரியார் பார்த்தார்.'சொல்லுங்க, நா என்ன செய்யணும்?'

'என்னெ பத்தி பத்திரிகையில படிச்சிருப்பீங்கன்னு நினைக்கேன் ஃபாதர்.'

'ஆமாம்... நீங்க ரெண்டு நாளைக்கு முன்னால குடுத்த இண்டர்வ்யூவ ஹிந்துல பார்த்த ஞாபகம்.'

'என்னோட சஸ்பென்ஷன ரிவோக் ஆனா என்னோட ஒரு மாச சம்பளத்த சர்ச்சுக்கு டொனேட் பண்லாம்னு நேந்துக்கிட்டேன் ஃபாதர். நா இந்த பேரிஷ் மெம்பர் இல்லன்னாலும் நீங்க செய்யிற சோஷியல் சர்வீச பத்தி நிறைய கேள்விப்பட்டிருக்கேன். அதான் இந்த சர்ச்சுக்கே டொனேட் பண்லாம்னு வந்தேன்.'

தேவசகாயம் அவரை வினோதத்துடன் பார்த்தார். சட்டப்படி நான் ஹிந்து என்று கூறியவராயிற்றே?'

'நீங்க எங்க சர்ச்சுக்கு வர்றதுண்டா?'

'இல்ல ஃபாதர். ஆனா அம்மா ரெகுலரா வருவாங்க.'

'உங்களுடைய மனைவி, குழந்தைகள்...?'

'அவங்க எல்லாரும் ஹிந்துக்கள்தான் ஃபாதர். அப்பாவோட நிர்பந்தம். மீற முடியல.'

'நீங்க கிறிஸ்துவரா? ஏன் கேக்கறேன்னா நீங்க ஸ்கூல்ல படிக்கறப்போ கிறிஸ்துவர்னு குடுத்திருந்தீங்க போலருக்கு.'

'உண்மைதான் ஃபாதர். ஆனா அப்புறம் அப்பா நிர்பந்தத்தால ஹிந்துவா மாற வேண்டிய சூழல்.'

தேவசகாயம் அவரை ஏளனத்துடன் பார்த்தார்.'நீங்க பேட்டியில சொன்னத வச்சி பார்த்தா  நீங்க ஹிந்துவா மாறுனப்போ உங்களுக்கு வயசு 25 இருக்கும். அந்த வயசுல உங்கள உங்க அப்பா நிர்பந்தத்துக்கு பயந்து நீங்க ஹிந்துவா மாறுனீங்களா?'

வந்தவருடைய முகம் சுருங்கியதை கவனித்தார் தேவசகாயம். தன்னுடைய கேள்விகள் அவரை எரிச்சலடைய வைத்திருந்ததை கண்டுக்கொள்ளாமல் தொடர்ந்தார். 'சரி அதுபோகட்டும். சாதாரணமா அப்பா எந்த ரெலீஜியனோ அந்த ரெலிஜியனைச் சார்ந்தவராத்தான் பிள்ளைகளையும் பள்ளிகள்ல பதிவு செய்வார்கள். உங்களுடைய தந்தையோ ஹிந்து. பிறகெப்படி உங்களுடைய மதம் கிறிஸ்துவன் என்று பதிவு செய்ய முடிந்தது?'

'எதுக்கு ஃபாதர் இந்த குறுக்கு கேள்வியெல்லாம் கேக்கறீங்க? நா யாராயிருந்தாலும் என்னுடைய நோக்கத்தை சந்தேகிக்காதீங்க ஃபாதர்.' என்று அவர் எரிச்சலுடன் கேட்டதை தேவசகாயம் கண்டுக்கொள்ளவில்லை..

'என்னுடைய கேள்விக்கு நீங்க பதில் சொல்லலை.' என்றார் பிடிவாதத்துடன்.

வந்த அரசு அதிகாரி எழுந்து நின்றார். 'உங்க க்ராஸ் கேள்விக்கெல்லாம் பதில் சொல்ல அவசியம் எனக்கில்லை ஃபாதர். உங்களுக்கு விருப்பமில்லன்னா சொல்லிருங்க.. சிட்டியில எத்தனையோ சர்ச் இருக்கு. அங்க குடுத்துக்கறேன்.'

தேவசகாயம் புன்முறுவலுடன் எழுந்து நின்றார். 'அப்படியே செய்யுங்கள் சார். சிறிய விஷயங்களில் நேர்மையற்றவன் பெரிய விஷயங்களிலும் நேர்மையற்றவனாகவே இருக்கிறான் என்று வேதாகமம் கூறுகிறது. உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். ஒன்று முழு ஹிந்துவாக இருங்கள் அல்லது முழு கிறிஸ்துவனாக இருங்கள். நான் ஹிந்து ஆனால் கிறிஸ்துவை விசுவசிக்கிறேன் என்று கூறுவதில் தவறில்லை. சாதி அடிப்படையில் அரசாங்க சலுகைகள் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக பெயரளவில் அதாவது, சட்டப்படி நான் ஹிந்து, ஆனால் மனத்தளவில் கிறிஸ்துவன் என்று கூறி கிறிஸ்துவத்தையும் ஹிந்துத்வைத்தையும் இழிவு படுத்தாதீர்கள். You don't deserve to be either a christian or a hindu, goodbye' என்றார்.

தேவசகாயத்தின் சாடலை சற்றும் எதிர்பார்க்காத அந்த அரசு அதிகாரி தலையை குனிந்தவாறு வெளியேறினார்.



*******







'

Tuesday, August 31, 2010

நிதானம் தவறிய நிமிடங்கள்...

இந்த கட்டுரை தொடரில் நான் விவரிக்கப்போகும் சம்பவங்கள் அனைத்தும் நிஜம். ஆனால் சம்பவங்கள் நடந்ததாக குறிப்பிடப்படும் இடம், நபர்களின் பெயர்கள் அனைத்தும் கற்பனை. சம்பந்தப்பட்டவர்களின் நற்பெயருக்கு எவ்வித களங்கமும் ஏற்படலாகாது என்பதற்காகவே இந்த மாற்றங்கள்.

இவர்கள் அனைவரும் குடிப் பழக்கத்திற்கு தங்களையும் அறியாமல் அடிமையாகி தங்களுடைய நிதானத்தை, மன நிம்மதியை தொலைத்தவர்கள். ஆனால் சென்னையிலும் நம் நாட்டின் பல பகுதிகளிலும் இயங்கிவரும் ஆல்கஹாலிக்ஸ் அனானிமஸ் (Alchoholics Anonymous) என்ற அமைப்பில் தங்களை இணைத்துக்கொண்டு அவர்களுடைய வழிகாட்டுதலில் தங்களுடைய வாழ்க்கையை, நிம்மதியை மீட்டெடுத்தவர்கள்.

அத்தகைய ஒருசிலரின் அனுபவங்களை எழுதலாம் என்றிருக்கிறேன். அவற்றின் இறுதியில் இந்த அமைப்பைப் பற்றியும் அதன் செயல்பாடுகளைப் பற்றியும் எழுதுவேன்.

நான் கூறிப்பிட்ட ஒருசிலரில் ஒருவர் கேரள மாநிலத்தைச் சார்ந்த மாத்யூஸ்.

நான் பணியாற்றிய நகரங்கள் ஒன்றில் எனக்கு அறிமுகமானவர். பெரிய தொழிலதிபர்.

நான் அந்த நகரத்தில் வசித்து வந்த பகுதியில் வசித்தவர். நான் சென்ற தேவாலய அங்கத்தினர்களுள் மிகவும் பிரபலமானவர். பழகுவதற்கு மிகவும் நல்லவர்.

நான் வசித்த பகுதி நகரத்தின் செல்வந்தர்கள் பலரும் வசித்துவந்த பகுதி. என்னுடைய வங்கியின் பல மதிப்புமிக்க வாடிக்கையாளர்களும் அந்த பகுதியில்தான் வசித்தனர். அவர்களுள் ஒருவருக்கு சொந்தமான வீட்டு ஒன்றின் மாடிப்பகுதியில்தான் நானும் என் மனைவியும் குடியிருந்தோம். அந்த பகுதியில் குடியிருந்த ஆண்கள் வார இறுதி நாட்களில் அருகிலிருந்த க்ளப் ஒன்றில் மாலையில் 'கூடுவதுண்டு'. இந்த 'கூடுவது' என்ற வார்த்தையின் பொருள் கேரளவாசிகளுக்கு மட்டுமே தெரியும். அந்த கூட்டத்திற்கு வருகை தரும் அனைவரும் ஆளுக்கொளு மது பாட்டிலை (அனைத்தும் விலையுயர்ந்த மேலைநாட்டு சரக்கு) கொண்டு வருவார்கள். சுமார் ஐந்தாறு மணி நேரத்தில் அனைத்தையும் குடித்து தீர்த்துவிடுவார்கள். அத்தகைய கூட்டத்தில்தான் மாத்யூஸை நான் முதன் முதலாக சந்தித்தேன்.

கேரள மாநிலத்தில் மதுபானம் அருந்துவது என்பது மிக, மிக சாதாரண விஷயம் என்பதை நான் அறிந்திருந்ததால் நான் அதை தவறாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அப்போது நான் அந்த அளவுக்கு 'குடிமகனாக' இல்லாததுடன் அவர்களுடைய 'பொருளாதார அந்தஸ்த்தும்' அந்த கூட்டங்களில் பெரும்பாலும் ஒரு பார்வையாளனாகவே பங்குகொள்வேன்.

மாத்யூஸ் மது அருந்தும் விதம் அங்கு குழுமியிருந்த நண்பர்களின் அருந்தும் விதத்திலிருந்து சற்று மாறுபட்டிருந்ததை முதல் கூட்டத்திலேயே கவனித்தேன். மற்றவர்கள் 'டைம் பாஸ்' செய்ய மது அருந்த இவர் மட்டும் ஏதோ போட்டியொன்றில் பங்கெடுப்பவரைப் போன்று அவசர, அவசரமாக அருந்துவதை பார்வையாளனாக பங்குபெற்ற என்னால் மட்டுமே உணரமுடிந்தது. கூட்டத்தின் இறுதியில் தன்னுடைய முழு நிதானத்தையும் இழந்து கூட்ட சூழலையே நிர்மூலமாக்க அவருடைய நண்பர்கள் சிலர் அவரை குண்டுக்கட்டாக தூக்கி அவருடைய வாகனத்தில் ஏற்றி அவருடைய வீட்டில் கொண்டு விட்டனர்.

அன்று மட்டும்தான் அவர் அப்படியென்று நினைத்த எனக்கு அடுத்தடுத்த வாரங்களில் நடைபெற்ற கூட்டங்களிலும் அவர் அப்படியே நடந்துக்கொள்ள குடிபோதைக்கு அவர் அடிமையாகி 'குடிகாரர்' (alchoholic) என்ற நிலையை அடைந்துவிட்டார் என்பதை உணர முடிந்தது.

ஆனால் குடிப்பழக்கத்திற்கு அடிமையாகிப்போன பலரும் அதை எளிதில் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை என்பதுதான் வேதனை. மாத்யூசும் அப்படித்தான். அவருடைய நண்பர்கள் பலருடன் நான் சூசகமாக விசாரித்து அறிந்தது இதுதான்.

அவர் பரம்பரை பரம்பரையாகவே செல்வந்த குடும்பத்திலிருந்து வந்தவர். அவருடைய குடும்பம் என்றால் அந்த நகரில் அறியாதவர்களே இல்லை என்னும் அளவுக்கு மதிப்புமிக்க குடும்பத்திலிருந்து வந்தவர். அவருடைய ஒரே மகள் (அவருக்கு ஒரேயொரு மகன் என்றுதான் முதலில் நான் நினைத்திருந்தேன். அவருக்கு ஒரு மகளும் இருந்தது பிறகுதான் தெரிந்தது) அவருடைய வீட்டு வாகன ஓட்டியுடன் ஓடிப்போய் திருமணம் செய்துக்கொண்டது அவருடைய குடும்பத்துக்கே பெரிய அவமானமாகப் போய்விட அவருடைய பெற்றோர், சகோதர, சகோதரிகள் என மொத்த குடும்பமும் அவருடைய மனைவி, மகன் அடங்கிய குடும்பத்தை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டனர். மாத்யூஸ் மனமுடைந்துபோய் அதிக அளவு குடியில் தன்னை இழக்கத் துவங்கினார். அதுவே நாளடைவில் அவரை முழுவதுமாக ஆட்கொண்டுவிட்டது.

அவருடைய குடிப்பழக்கம் அவருடைய தொழிலையும் பாதிக்க பொருளாதாரத்திலும் நலிவடைந்தார். நல்ல வேளையாக அவருடைய மகன் படிப்பு முடிந்ததும் தந்தையின் தொழிலை கையிலெடுத்துக்கொள்ள அதை மீட்டெடுக்க முடிந்தது. ஆனால் மாத்யூசின் போக்கில் எந்த மாறுதலும் ஏற்படாததால் மனைவிக்கும் மகனுக்கும் கூட வேண்டாவராகிவிட்டார்.

அவருடைய நண்பர்களுள் பலரும் அவரிடமிருந்து விலகினாலும் அவர் குடியிருந்த பகுதியில் 'கூடும்' கூட்டங்களிலிருந்து மட்டும் அவரை விலக்க முடியவில்லை என்றனர் அந்த கூட்டத்தில் கலந்துக்கொண்ட நண்பர்கள்.

சனிக்கிழமை இரவில் நடக்கும் கூட்டங்களில் குடித்து மயங்கி விழுந்தாலும் ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை தேவாலயத்தில் நடக்கும் வழிபாட்டில் கலந்துக்கொள்வதிலிருந்து ஒரு வாரம் கூட தவறியதில்லை மாத்யூஸ். முந்தைய நாள் இரவில் குடித்து ரகளை செய்தவரா இவர் என்பதை அவரைக் காண்பவர்கள் வியந்துபோகும் அளவுக்கு மென்மையாக பழகுவார்.

நான் சென்னையிலிருந்த காலத்திலேயே நான் செல்லும் தேவாலயத்தில் இயங்கி வந்த 'A.A.' என அழைக்கப்பட்ட 'Alchoholic Anonymous' என்ற இயக்கத்தைப் பற்றி அறிந்திருந்தேன். வார இறுதி நாட்களில் நடைபெறும் அந்த கூட்டங்களில் மாத்யூஸ் போன்று குடிபோதைக்கு அடிமையாகிப் போய் அதிலிருந்து மீண்டவர்கள் தங்களுடைய அனுபவங்களை அவர்களைப் போன்றே அடிமையாகி அதிலிருந்து மீள முடியாமல் தவிப்பர்களுடன் பகிர்ந்துக்கொள்வார்கள். அத்தகைய கூட்டங்களில் கலந்துக்கொள்ளும்போதுதான் இது ஒன்றும் பெரிய வியாதியல்ல என்றும் தங்களைப் போலவே பலரும் இதில் சிக்கிக்கொண்டு வெற்றிகரமாக மீண்டுள்ளனர் என்பதையும் அறிந்து தாங்களும் முயன்றால் அதிலிருந்து மீள முடியும் என்பதை உணர்வார்கள்.

மாத்யூசையும் இத்தகைய அமைப்பால் மட்டுமே காப்பாற்ற முடியும் என்று எனக்கு தோன்றியது. தமிழகத்தில் இத்தகைய அமைப்பின் கூட்டங்கள் பெரும்பாலும் கிறிஸ்துவ தேவாலய வளாகங்களில் மட்டுமே நடைபெற்று நான் கண்டிருந்தேன். ஆனால் நான் கலந்துக்கொண்ட தேவாலய தலைவரை அணுகியபோது அந்த பாதிரியாருக்கு அதில் அவ்வளவாக நம்பிக்கையில்லை. 'இது சரிவராது சார். இங்கல்லாம் குடும்ப விஷயங்கள டிஸ்கஸ் பண்ணவே முன்வரமாட்டாங்க. இதுல குடிப்பழக்கத்துக்கு நா அடிமையாய்ட்டேன்னு யார் ஒத்துக்கிட்டு வரப்போறாங்க? நம்ம டைம்தான் வேஸ்டாகும். அதோட மாத்யூஸ் மட்டுமில்லாமல் அவரோட ஃபேமிலியும்தான் நம்ம சர்ச்சோட பெரிய டோனர்ஸ் (Donors). மாத்யூஸ் இந்த பழக்கத்துக்கு அடிமையாகிப்போனது இப்ப அவ்வளவா வெளியில தெரியாது. அவருக்கு நல்ல செய்யிறதா நினைச்சி இப்படியொரு அமைப்பை ஸ்டார்ட் பண்ணி அவர இன்வைட் பண்ணி அவங்க பிரதர்சயும் அப்பாவையும் பகைச்சிக்க நா விரும்பல சார்.' என்றார்.

ஆனால் அதே நகரத்தில் இயங்கிவந்த ஒரு பெரிய மருத்துவமனையில் இத்தகைய அமைப்பு சிறிய அளவில் ஆனால் வெற்றிகரமாக செயல்பட்டு வருவதை அறிந்த நான் அதன் அமைப்பாளர்கள் ஒருவரை சென்று சந்தித்தேன். மாத்யூஸ் பற்றி விவரித்தேன். அவருக்கும் அவருடைய குடும்பத்தினருக்கும் நகரில் இருந்த செல்வாக்கை அறிந்திருந்த அவர் முதலில் தயங்கினாலும் சில வாரங்களுக்குப் பிறகு என்னுடைய காலனியில் வார இறுதி நாட்களில் நடக்கும் கூட்டம் ஒன்றிற்கு வந்து மாத்யூசை சந்திக்க ஒப்புக்கொண்டார்.

அடுத்த சில வாரங்களுக்குப் பிறகு எங்களால் மாத்யூசை அந்த அமைப்பின் வாராந்தர கூட்டங்களில் கலந்துக்கொள்ள சம்மதிக்க வைக்க முடிந்தது..

ஏறக்குறைய ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு மாத்யூஸ் மீளவே மாட்டார் என்று நினைத்தவர்களும் வியக்கும் அளவுக்கு அதிலிருந்து மீண்டு வந்தார்...

நான் அந்த நகரிலிருந்து மாற்றலாவதற்கு முன்பு...

மாத்யூஸ் தன்னுடைய தேவாலய பாதிரியாரை சம்மதிக்க வைத்து அங்கு 'A.A.' அமைப்பை தன்னுடைய நண்பர்கள் சிலருடன் சேர்ந்து துவக்கினார்.  அவர் குடிப்பழக்கத்திலிருந்து முழுவதுமாக நம்ப மறுத்த தேவாலய அங்கத்தினர்கள் துவக்கத்தில் எதிர்ப்பை தெரிவித்தாலும் நாளடைவில் அவருடைய நடவடிக்கைகளை பார்த்து அமைதியடைந்தனர்.

அந்த நகரிலிருந்து புறப்படுவதற்கு சில நாட்களுக்கு முன்பு நான் அவரை சந்திக்க சென்றேன். அப்போது அவர் கூறியது இன்றும் நினைவில் நிற்கிறது. 'உங்களுக்கு எப்படி தாங்ஸ் சொல்றதுன்னு தெரியல ஜோசப். இன்னைக்கி நா ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கேன். என் மகளை முழுசுமா ஏத்துக்கற மனப்பக்குவம் வந்துருச்சி. அதை விட பெரிய சந்தோசம் என்னெ மாதிரி இந்த பழக்கத்துக்கு அடிமையாகி அத ஏத்துக்க முடியாம தவிச்ச பலரை அதிலருந்து மீட்க முடிஞ்சதுதான். நா மட்டுமில்லாம என் வய்ஃபும் இதுல ரொம்ப ஆக்டிவா இருக்காங்க. நம்ம பேரிஷ் (Parish) சர்ச்சில மட்டுமில்லாம இன்னும் ரெண்டு சர்ச்சுலயும் இத ஆரம்பிச்சிருக்கோம். இதுதான் என்னோட இப்போதைய முழுநேர வேலை.'

சாதாரணமாக இந்த அமைப்பின் வாராந்தர கூட்டங்களில் குடிப்பழக்கத்திற்கு அடிமையானவர்களை மட்டுமே பங்குகொள்ள அனுமதிப்பார்கள். ஆனால் மாத்யூஸ் என்னுடைய வேண்டுகோளை ஏற்று அடுத்து வந்த வாரத்தில் கூட்டம் நடந்த அறைக்கு அடுத்த அறையில் அமர்ந்து கூட்டத்தில் பங்குகொண்டு தங்களுடைய அனுபவங்களை பகிர்ந்துக்கொண்டவர்கள் கூறுவதை அவர்களுக்கு தெரியாமல் கேட்க அனுமதியளித்தார்.

அந்த கூட்டத்தில்  நான் கேட்கமுடிந்த சிலவற்றை அடுத்துவரும் பதிவுகளில் எழுதுகிறேன்


தொடரும்...

Tuesday, August 24, 2010

அன்னை திரேசாவுக்கு புனிதர் பட்டம்!

அன்னை திரேசாவின் நூறாவது பிறந்த நாள் வருகிற ஆகஸ்ட் 26ம் நாள் உலகெங்கும் குறிப்பாக கொல்கொத்தாவிலுள்ள அவருடைய இல்லத்தில் மிகச் சிறப்பாக கொண்டாடப்படவிருக்கிறது.

அன்றைய தினமே கத்தோலிக்க மதத் தலைவர் போப்பாண்டவர்களால் அவர் புனிதராக பிரகடனப்படுத்தப்படுவார் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது.

ஒருவர் புனிதராக அறிவிக்கப்பட வேண்டுமென்றால் அவரால் ஒரு புதுமை அல்லது அதிசயம் (Miracle) நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும். அதாவது மருத்துவர்களால் தீர்க்க முடியாத ஏதேனும் ஒரு நோய் அதிசயமான முறையில் அதாவது அவரிடம் செய்துக்கொண்ட பிரார்த்தனையின் விளைவாக குணமாக வேண்டும்.

2003ம் வருடம் திருமதி மோனிகா பெர்சா என்பவர் அன்னை திரேசாவிடம் செய்த பிரார்த்தனையால் கேன்சர் நோயிலிருந்து அற்புதமாக குணமடைந்ததாக அறிவிக்க அதை அவருடைய மருத்துவர்களும் விரிவான ஆய்வுக்குப்பிறகு ஆமோதித்தனர் (ஆனால் சில மருத்துவர்கள் அதை பிறகு மறுத்து அறிக்கைவிட்டதும் உண்டு). அதன் விளைவாக அன்னை திரேசா  ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவராக (Blessed) அறிவிக்கப்பட்டார்.

அதற்குப் பிறகு உலகின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் அன்னை திரேசாவின் வல்லமையால் பலரும் தங்களுடைய நோயிலிருந்து விடுபட்டதாக தெரிவித்திருந்தும் அவற்றை பரிசீலித்து உண்மையை கண்டறிய அமைக்கப்பட்ட குழு இதுவரை ஒன்றைக் கூட ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அந்த குழுவின் தலைவர் கொல்கொத்தா ஆயர் லோபோ அவர்கள் சமீபத்தில் விட்ட அறிக்கையின்படி  2003ம் வருடத்தில் நிகழ்ந்த அற்புதத்திற்குப் பிறகு இதுவரை அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடிய எந்த அற்புதமும் இதுவரை நிகழாததால் அவர் புனிதராக அறிவிக்கப்பட இப்போதைக்கு வாய்ப்பில்லை!

அற்புதம் அல்லது அதிசயம் என்றாலே மனித மூளைக்கு புலன்படாத ஒன்று என்றுதான் பொருள். ஆக்ஸ்ஃபோர்ட் அகராதியே Miracle என்ற வார்த்தைக்கு An act or event breaking the laws of nature being the result of direct intervention by a supernatural force i.e. God என்கிறது. அதாவது இயற்கையின் விதிகளுக்கு அப்பால்பட்டு மனித மூளைக்கு எட்டாத ஒரு சக்தியால் ஏற்படக்கூடிய செயல் அல்லது நிகழ்வுதான் அதிசயம்.

ஆகவே அற்புதம் அல்லது அதிசயம் எனப்படும் எதையும் அலசி ஆராய்ந்த பிறகுதான் அதை ஏற்றுக்கொள்வோம் என்றால் அதை அற்புதம் என்று எப்படி அழைப்பது? அதுவும் மருத்துவத் துறையில் உலகம் அடைந்திருக்கும் முன்னேற்றம் எந்த ஒரு நோயுமே அற்புதமாக அதாவது மருத்துவ சிகிச்சை ஏதும் இன்றி குணமடையக் கூடும் என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு வாய்ப்பே இல்லை.

மனிதனால் முடியாதது பலவும் இறைவனால் முடியும் என்பார்கள் நம் முன்னோர்கள். ஆனால் அந்த இறைவனால் நிகழ்த்தப்பட்ட அற்புதத்தையும் கூட மனிதன் அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்றால் நடக்கக் கூடிய காரியமா?

இறைவன் என்று ஒருவன் இருந்தால்தானே அற்புதம் நிகழ வாய்ப்புண்டு என்கிறீர்களா? அதுவும் சரிதான்.... ஓரளவுக்கு.

இறைவன் பெயரால் குணப்படுத்திவிட்டதாக பொய் பித்தலாட்டம் செய்யும் போலி சாமியார்கள் பலுகியுள்ள இந்த கலியுகத்தில் எதையுமே அற்புதமாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதுதான்.

ஆகவே இனியும் மரித்த ஒருவர் மூலமாக நிகழும் அற்புதத்தின் பின்னணியில் மட்டுமே அவரை புனிதராக அறிவிக்க முடியும் என்ற நியதியை கத்தோலிக்க தலைமை பீடம் தொடர வேண்டுமா என சிந்திப்பது நல்லது!

*******

Thursday, March 04, 2010

தினம் ஒரு சிந்தனை 4 - தலைவர்கள்

நம் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு இலக்கு (கோல்) என்பது உண்டு. அதை அடைவதற்கு நாம் அனைவருமே முழு வீச்சாய் முயல்கிறோம். சிலர் மற்றவர்களை விட அதை எளிதில் அடைந்துவிடுகின்றனர். இவர்களுக்கு இலக்கை எவ்வாறு அடைகிறோம் என்பது முக்கியமல்ல. எப்படியாவது அடைந்துவிட வேண்டும். இலக்கு, இலக்கு என்பதிலேயே குறியாய் இருப்பார்கள். இடையில் தடையாய் வரும் எதையும் அல்லது எவரையும் விலக்கிவிட தயங்கமாட்டார்கள். இவர்கள் சுயநலவாதிகள். இவர்கள் தங்களுடைய இலக்கை அடைந்துவிடுவார்கள் என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால் அங்கேயே நிலைத்திருந்து அதனுடைய பலனை முழுமையாக அடைவார்களா என்பது ஐயமே.

இலக்கை இப்படித்தான் அடைய வேண்டும் என்ற தங்களுடைய கருத்தில் உறுதியாய் இருப்பவர்கள் சிலர். இலக்கை அடைவதை விட அதை எப்படி அடைவது என்பதுதான் முக்கியம் என நினைப்பவர்கள் இவர்கள். இத்தகையோர் தங்களுடைய இலக்கை அடைய தடையாய் இருப்பவர்கள் ஒதுக்கி தள்ளிவிடுவதில்லை. மாறாக த‌ங்களுடைய பயணத்தின் முக்கியத்துவத்தை, குறிக்கோளை அவர்களுக்கும் உணர்த்தி அவர்களையும் அவரவர் இலக்கை நோக்கி பயணிக்க உதவிடுவார்கள். தான் மட்டும் இலக்கை அடைந்தால் போறாது தன்னைச் சார்ந்தவர்களும் ஏன் தன்னுடைய எதிராளியும் அவர்களுடைய இலக்கை அடைய செய்ய வேண்டும் என நினைப்பவர்கள். இவர்கள்தான் உண்மையான தலைவர்கள்.

இன்றைய பாரதத்தின் பல இன்னல்களுக்கும் வித்தாய் இருப்பவர்கள் நான் மேலே குறிப்பிட்டுள்ள முதல் ரகத்தைச் சார்ந்தவர்கள். இவர்கள் அரசியல்வாதிகளாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. அரசு இயந்திரத்தின் அன்றாட செயல்பாட்டிற்கு முக்கிய காரணமாயுள்ள அதிகாரிகளாகவும் இருக்கலாம்.

சமீபகாலமாக வருமானத்திற்கு மேல் சொத்து சேர்த்த வழக்குகளில் கையும் களவுமாக பிடிபடும் எத்தனை அரசு அதிகாரிகளைப் பற்றி செய்திகளில் வாசிக்கின்றோம். இவர்கள் அனைவருக்குமே இலக்கு பணம் சேர்ப்பதுதான். அதை இப்படித்தான் சேர்க்க வேண்டும் என்றில்லாமல் எப்படியாவது சேர்த்துவிட வேண்டும் என நினைப்பவர்கள். இவர்கள் தேவைக்கு அதிகமாகவே பணத்தை சேர்த்துவிடுகிறார்கள். ஆனால் அதை அனுபவிக்க முடியாமல் ஏதாவது ஒரு சூழலில் சட்டத்தின் பிடியில் சிக்கிக்கொண்டு சேர்த்த பணத்தை இழந்துவிடுவதுடன் அரசு பதவி அளித்துவந்த சகல அந்தஸ்த்தையும் இழந்து ஒரு மூன்றாந்தர குற்றவாளியைப் போல் சிறையிலடைக்கப்படுகின்றனர்.

இலக்கு என்பது தேவைதான். ஆனால் அது நாம் எட்டக் கூடிய, நம்முடைய இன்றைய நிலமைக்கு ஒத்த இலக்காக வேண்டும். அன்றாட ஜீவனத்துக்கே வழியில்லாதவன் ஆகாசத்தில் பறக்க ஆசைப்படுவதைப் போன்று இருக்கலாகாது நம்முடைய இலக்கு. நம்முடைய தகுதிக்கு மீறிய இலக்கே நம்மில் பலரையும் வழி தவறி செல்ல வைத்துவிடுகின்றது.

நம்மால் எது முடியுமோ அதை அடைய முயலுவோம். அதி வேகமாக செல்லாமல் மெள்ள மெள்ள, சிறிய சிறிய அடிகள் வைத்து அதை அடைய முயலுவோம். இலக்கை அடைந்த பின் அதில் நிலைத்து நின்று அதனுடைய பயனை முழுமையாக அனுபவிக்க முயல்வோம். நாம் மட்டும் அல்லாமல் நம்மைச் சார்ந்தவர்களும் அவரவர் இலக்கை அடைய துணை செல்வோம்.

வெற்றி நமதே

Tuesday, March 02, 2010

தினம் ஒரு சிந்தனை 3 - தடங்கல்கள்.

'தடங்கல்களைப் பற்றியே சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தால் வாழ்க்கையில் தோல்விதான் மிஞ்சும்.'

இது நம்முடைய பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள் மற்றும் அலுவலக அதிகாரிகள் ஆகியோரிடமிருந்து நாம் அன்றாடம் கேட்கும் அறிவுரை.

இது அவர்கள் அனுபவபூர்வமாக உணர்ந்தறிந்தது.

ஆனால் தடங்கல்களை எதிர்பார்த்து அதை எப்படி எதிர்கொள்வது என முன்னதாகவே திட்டமிடல் வேண்டும் என்பதையும் மறுக்கவியலாது. நம்முடைய திட்டங்கள் எவ்வித தடங்கலும்

இல்லாமல் நிறைவேறிவிடவேண்டும் என்பது நம் ஒவ்வொருவருடைய ஆவல். ஆனால் நம்முடைய அன்றாட வாழ்வில் நம்முடைய எந்த திட்டமும் தடங்கல்கள் இல்லாமல்

நிறைவேறுவதில்லை என்பதும் உண்மை.

'Expect the unexpected' என்பார்கள். 'உன்னுடைய எதிரியை எதிர்கொள்ள செல்வதற்கு முன் உன்னுடைய தரப்பு வாதங்களை சரிபார்த்துக்கொள்'. என்கிறது பைபிள். அதுபோன்றுதான்

நம்முடைய திட்டங்களும். அவற்றை நிறைவேற்ற முனைவதற்கு முன் எத்தகைய தடங்கல்கள் வர வாய்ப்புள்ளது என்பதை நன்றாக ஆய்வு செய்து அவற்றை வெற்றிகரமாக எதிர்கொள்ள

நம்மை தயார்படுத்திக்கொள்வது மிகவும் அவசியம். எப்படி சாலையில் ஏற்படும் விபத்துகளுக்கு நாம் மட்டுமே பொறுப்பில்லையோ அதுபோன்று நாம் எதிர்கொள்ள நேரும்

தடங்கல்களுக்கும் நம்முடைய திட்டமின்மையோ அல்லது கவனக்குறைவோ மட்டுமே காரணம் இல்லை. நாம் சற்றும் எதிர்பாராத, நம்முடைய சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட தடங்கல்களும்

தீர்க்கமாக நாம் திட்டமிட்டு செயல்பட விழையும் திட்டங்களை குலைத்துவிடுவதுண்டு.

அத்தகைய சமயங்களில் அவற்றை எவ்வாறு எதிர்கொண்டு நாம் வெற்றிகொள்கிறோம் என்பதில்தான் நம்முடைய தனித்தன்மையை மற்றவர்களுக்கு உணர்த்த முடியும். தடங்கல்கள்

இல்லாமல் நம்முடைய திட்டங்கள் வெற்றிபெற வேண்டும் என கனவு காண்பதை விட எத்தகைய தடங்கல்கள் வந்தாலும் அதை வெற்றிகரமாக என்னால் எதிர்கொள்ள முடியும் என

நினைப்பவனே தன்னையொத்தவர்களிடமிருந்து தன்னை வேறுபடுத்திக் காட்டிக்கொள்வான்.

என்னுடைய திட்டங்களை வெற்றிகரமாக முடித்துத்தர எனக்கு உதவிபுரியவேண்டும் இறைவா என்று வேண்டுபவனை விட எவ்வித தடங்கல்கள் வந்தாலும் அவற்றை நான் துணிச்சலுடன்

எதிர்கொள்ளும் மனவலிமையை எனக்கு தா இறைவா என்று வேண்டுவபவனுக்கே இறைவனும் துணை வருவார்.

ஆகவே தடங்கல்கள் தடைகற்களாக நம்மை தடுத்து நிறுத்திவிடாமல் நம்முடைய வெற்றிக்கு துணைபோகும் நடைகற்களா

Wednesday, February 24, 2010

தினமொரு சிந்தனை - 2 - பிறரை தீர்ப்பிடாதே

பைபிளில் ஒரு இடத்தில் இயேசு கூறுவார். "உன் கண்ணில் இருக்கும் விட்டத்தை எடுத்துவிட்டு உன் சகோதரனின் கண்களில் இருக்கும் துரும்பைப் பார்"

ஆம். இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு கூறப்பட்ட வார்த்தைகள் என்றாலும் இன்றைக்கும் மிகவும் பொருத்தமான அறிவுரை.

நம்மில் பலரும் இப்படித்தான். பிறரைப் பற்றி தீர்ப்பிடுவதற்கு முன்பு சம்பந்தப்பட்டவரை தீர விசாரிக்க வேண்டியது அவசியம் என்பதை
மறந்துவிடுகிறோம்.

என்னுடைய பணிக்காலத்தில் என்னுடைய வங்கியின் ஒழுங்குமுறை கமிட்டியின் உத்தரவுப்படி பல விசாரனைகளை தலைமையேற்று நடத்தியிருக்கிறேன். அவற்றில் பெரும்பாலனவைகளில் விசாரனையின் முன்வைக்கப்படும் குற்றச்சாட்டுகள் குற்றம் சுமத்துபவர்களின்
கற்பனையாகவே இருப்பதை உணர்ந்திருக்கிறேன். அல்லது தனிப்பட்ட பகையின் வெளிப்பாடக இருக்கும். அல்லது மிகைப்படுத்தப்பட்ட
குற்றச்சாட்டாக இருக்கும்.

ஒரு நிறுவனத்தில் பணியாற்றுகையில் அனைவரையும் அனுசரித்துக்கொண்டு செல்வதென்பது இயலாத காரியம் என்பது நம் அனைவருக்கும் தெரியும். ஏதாவது ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் யாரையாவது நம்மையும் அறியாமல் பகைத்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். அதை மனதில் அப்படியே வைத்துக்கொண்டு சமயம் பார்த்து திருப்பித்தாக்குவதில் நம்மில் பலரும் வல்லவர்கள். அதுவும் hitting below the belt என்பார்களே அதுபோன்று
கேவலமாக தாக்குவதில் சிலர் சூரர்கள். என்னுடன் சாராதவன் எனக்கு எதிரி என்கிற எண்ணத்தில் பணியாற்றும் சில உயர் அதிகாரிகளும் தங்களுக்கு வேண்டாதவர்கள் சிலரை தூண்டிவிட்டு குற்றம் சுமத்தை வைத்து  விசாரணை என்ற பெயரில் நாடகமும் நடத்தி தண்டிப்பதும் உண்டு.

ஆனால் இத்தகையோர் தங்களுக்கும் இதுபோன்றதொரு நிலை ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது என்பதை மறந்துவிடுவார்கள். என்னுடைய முப்பத்தாண்டு
கால அலுவலக அனுபவத்தில் இத்தகையோர் தாங்களாகவே பிரச்சினையில் சிக்கிக்கொள்வதும், வேறு சிலர் செய்யாத தவற்றுக்கு தண்டிக்கப்படுவதையும் கண்டிருக்கிறேன்.

ஆகவே இன்றைய சிந்தனை இதுதான். ஒருவரை தீர்ப்பிடுவதற்கு முன்பு குற்றச்சாட்டை முழுமையாக புரிந்துக்கொள்ள முயற்சி செய்ய வேண்டும்.
குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை விட குற்றம் சுமத்துபவர்களின் பின்னனியை விசாரித்து அவர்களுடைய குற்றச்சாட்டு உண்மையானதுதான் என்பதை
உறுதி செய்துக்கொள்ள வேண்டும். அதன் பிறகு குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு தன்னிலை விளக்கம் அளிக்க வாய்ப்பளிக்க வேண்டும். அவர்
அளிக்கும் விளக்கத்திலிருந்தே விசாரனைக்குட்படுத்தப்பட வேண்டியவர் அவர்தானா அல்லது குற்றம் சுமத்தியவர்களா என்பது தெளிவாகிவிடும்.

*************

Saturday, February 20, 2010

தினம் ஒரு சிந்தனை - 1 இறை நம்பிக்கை

கடவுளை நம்பினோர் கைவிடப்படார் என்பது மறைநூல் வாக்கு.

இறைவனில் நம்பிக்கைக் கொள்வோர் என்றுமே தனிமையை உணர்வதில்லை. நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் - இதில் நம் பெற்றோர், உறவினர்கள், நெருங்கிய நண்பர்கள் அனைவரும் அடங்குவர் - ஏதாவது சமயங்களில் குறிப்பாக நமக்கு மிகவும் தேவைப்படும்போது, நம் அருகில் இல்லாமல் போய்விடக் கூடும். அல்லது இருந்தும் நமக்கு துணையாய், ஆறுதலாய் இருக்க இயலாமல் போய்விடக் கூடும்.

ஆனால் இறைவன் ஒருவர்தான் நம்முடன் என்றும், எப்போதும், எங்கும் இருக்கக் கூடியவர். ஏனெனில் அவர் நம்மில், நம்முள், நம்முடன் இருக்கிறார். அவரை தொட்டுணர முடியாமல் அளவுக்கும் நம்முடன் கலந்திருக்கிறார். நம் உள்ளுணர்வுகளை எப்படி தொட்டுணர முடிவதில்லையோ அதுபோலத்தான் இறை பிரசன்னமும். இறைவனை உணர அவரை நேரிலோ, கனவிலோ காண வேண்டும் என்பதில்லை. நம் உணர்வுகளால்  காண முடிந்தாலே போதும்.

இறை நம்பிக்கை என்பது மூளையால், பகுத்தறிவால் ஆய்ந்து அறியக் கூடிய ஒன்றல்ல. மாறாக நம் உள் உணர்வுகளால் அனுபவிக்க வேண்டிய ஒன்று. அவர் நம் உள்ளிருந்து நம்மை வழி நடத்தும் ஆசான், சோர்ந்திருக்கையிலே நமக்கு ஆறுதலாய் வரும் மருத்துவன், ஆபத்திலிருந்து நம்மை காப்பாற்றும் காவலன், நம்மை உள்ளார்ந்த அன்புடன் நேசிக்கும் காதலன்..

இன்னும் எத்தனையோ அவதாரங்களை எடுக்கக் கூடிய ஒரே வல்லவன்.

எந்த ரூபத்திலும், வடிவிலும் வணங்கப்பட்டாலும் நம் அனைவருக்கும் அவந்தான் தலைவன்.

அவனை நம்புவோம். ஆறுதலடைவோம்.

Thursday, February 18, 2010

சாதிகள் இருக்குதடி பாப்பா!!

சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா என்று பாடிவிட்டு சென்றான் இறவா புலவன் பாரதி.

ஆனால் அது வெறும் கனவே என மீண்டும் மீண்டும் நிரூபிக்கின்றன சமீப கால நிகழ்வுகள்.

நேற்று பத்திரிகைகளில் வெளியான கல்லூரி பேராசிரியை ஒருவர் தான் பணியாற்றிய கல்லூரியின் மேல்மாடியிலிருந்தே குதித்து தற்கொலை செய்துக்கொண்ட சம்பவம் அவற்றுள் ஒன்று.

இந்த தற்கொலைக்குக் காரணம் பெற்றோர் விரும்பாத காதல் என்றுதான் வெளியாகியுள்ளது என்றாலும் அதன் பின்னணி சாதியாகத்தான் இருக்க முடியும் என்று கருதுகிறேன்.

காதல் என்பது ஒரு இனிமையான அனுபவம். அது இரு மனங்களுக்கிடையிலுள்ள உறவே அன்றி வேறில்லை. அது ஆண்-பெண் என்ற இரு வேறு பாலாருக்கிடையில் மட்டும்தான் ஏற்பட முடியும் என்ற இயற்கையின் நியதியையே மாற்றி போட்டுவிட்ட இந்த கலிகாலத்தில் இன்னும் ஒரே சாதியைச் சார்ந்தவர்களுக்கிடையில் மட்டும்தான் காதல் மலர வேண்டும் என்கிற நிலையில் பிடிவாதமாய் நிற்கும் பழைய தலைமுறையை என்னவென்பது?

அதுவும் இருபத்தைந்து வயதைக் கடந்துவிட்ட, சுயமாய் சிந்தித்து முடிவெடுக்கவும் ஏன் ஒரு பேராசிரியராக, கல்லூரி மாணவர்களை வழிநடத்தக் கூடிய திறனுள்ள ஒரு வாலிப பெண்ணை அவர் விரும்பியவரை காதலிப்பதை தங்களுடைய சுய கவுரத்திற்காக தடுத்து நிறுத்தும் பெற்றோரையும் கூட தற்கொலைக்கு காரணமாய் இருந்ததாக தண்டிக்க சட்டம் வரவேண்டிய காலம் வந்தாகிவிட்டதாகவே கருதுகிறேன்.

ஆனால் இத்தகைய தற்கொலைகளுக்கு பெற்றோரை மட்டுமே குற்றஞ்சாட்ட முடியுமா என்பதும் கேள்விக்குறிய விஷயம்தான். காதல்  பொருளாதார மற்றும் சாதி, மத பேதங்களை பார்த்து ஏற்படுவதில்லையென்பது உண்மை. அதாவது பள்ளிப் பருவத்தில் ஏற்படும்போது அதை இத்தகையை பேதங்களைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்க்கமுடியாத ஒரு விடலைக் காதல் - இனக்கவர்ச்சியால் ஏற்படும் ஒரு உடல் சார்ந்த உணர்வு - எனலாம். ஆனால் அதுவே வாலிபப் பருவத்தை அடைந்த, தான் யார், தன்னுடைய குடும்பம் எப்படிப்பட்டது, தன்னுடைய பெற்றோர் எத்தகையவர்கள் என்பதை தெளிவாக அறிந்துள்ள இருவர் ஒருவரையொருவர் விரும்பும்போது இதைப்பற்றியெல்லாம் சிந்தித்துப் பார்ப்பது அவசியம் இல்லையா?

மேலும் எல்லா காதலுமே திருமணத்தில்தான் முடிய வேண்டும் என்றோ அல்லது காதலிப்பவர்கள் எல்லாமே காதலித்தவர்களையே திருமணம் செய்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றோ நியதியில்லை என்பதையும் மாணவப் பருவத்தைக் கடந்தபின் காதல்வசப்படுபவர்கள் உணர்ந்திருக்க வேண்டிய ஒன்று.

காதல் இல்லையேல் சாதல் என்பது பண்டைய காலத்து, முட்டாள்தனமான கூற்று. எதிர்வரும் காலத்தில் தாங்கள் எப்படியெல்லாம் வாழவேண்டும் என்று கற்பனை செய்து இருபதாண்டுகளுக்கும் மேலாக மாணவப்பருவத்தில் பட்ட கஷ்டங்களையெல்லாம் காதலுக்காக உணர்வுபூர்வமாக முடிவெடுத்து தன்னையே மாய்த்துக்கொள்வது எந்த வகையில் நியாயம்?