Friday, November 10, 2006

இறுதி தீர்ப்பு

‘இன்று உங்களுடைய வாழ்நாளின் இறுதி நாள் என்று நினைத்துக் கொள்ளுங்கள். இந்த இருபத்தி நாலு மணி நேரத்தில் என்னவெல்லாம் செய்வீர்கள்?’

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நான் பங்குகொண்ட ஒரு மனித வள மேம்பாட்டு கருத்தரங்கில் கேட்கப்பட்ட கேள்வி இது.

அரங்கத்தில் என்னுடன் இருந்தவர்கள் வங்கித் துறையின் உயர் அதிகாரிகள்.

பலரும் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெறும் தருவாயில் இருந்தவர்கள்.

அவர்களில் பலர் அளித்த பதில்கள் என்னை வெகுவாக சிந்திக்க வைத்தன.

ஒருவர் சொன்ன பதில் மட்டும் என் மனதில் அப்படியே பதிந்துபோனது.

‘என்னுடைய முப்பதாண்டு கால அலுவலக வாழ்க்கையில் நான் எத்தனையோ நண்பர்களால் நிந்திக்கப்பட்டிருக்கிறேன். அவர்களையெல்லாம் மனமுவந்து மன்னிக்கிறேன். அதுபோன்றே நானும் பலரை நிந்தித்திருக்கலாம். அவர்களிடமெல்லாம் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொள்கிறேன். குற்ற உணர்வு இல்லாத மனதுடன் இன்றைய நாளை முடித்திடுவதே என்னுடைய இறுதி விருப்பம்.’

மறப்பதும் மன்னிப்பதும் இறை இயல்பு என்பது உண்மைதான். ஆனால் அதை மனிதன் செயல்படுத்துகையில் இறைவனாகிறான்.

உலக அழிவு என்பது நம் ஒவ்வொருவருடைய இறுதி நாளையே குறிக்கிறது என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன்.

கிறிஸ்த்துவ சமயத்தில் இறுதி தீர்ப்பு உண்டு என்ற நம்பிக்கை உள்ளது.

நாம் மரித்தவுடன் இறைவன் சன்னதியில் நிறுத்தப்பட்டு நம்முடைய வாழ்நாளிலே செய்த நல்லவை, தீயவை யாவும் அலசப்பட்டு தீர்ப்பிடப்படுவோம் என்று கிறிஸ்த்துவர்கள் நம்புகிறார்கள்.

உன் வாழ்நாளில் உனக்கு தீங்கிழைத்த யாரையுமே நீ மன்னிக்க தயாராக இருக்கவில்லையே. நான் மட்டும் உன்னை எதற்கு மன்னிக்க வேண்டும் என்று இறைவன் கேட்கும் பட்சத்தில் நம்முடைய பதில் என்னவாயிருக்கும்?

********







1 comments:

மணியன் said...

ஐயன் திருவள்ளுவர் இதனையே இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர் நாண நன்னயம் செய்துவிடல் என்று ஒருபடி மேலே போய் மன்னிப்பது மட்டுமல்ல, அவருக்கு நன்மையும் செய்திடுக என்கிறார்.

நீங்கள் குறிப்பிட்டுள்ளவரின் பதிலில் மரண தருவாயில்தான் மன்னிக்க வேண்டுமா ? என்ற கேள்வி எழுகிறதே!

Post a Comment