Wednesday, October 04, 2006

சந்தோஷம்

“மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்துக் கொள்ளக்கூடிய வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய பொக்கிஷம் சந்தோஷம்.”

சாதாரணமாகவே நம்மிடம் உள்ள பொருட்களை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்துக் கொள்ளும்போது நம்முடைய பங்கு குறைந்துபோகும்.

சந்தோஷத்தைத் தவிர.

சந்தோஷம் பிறருடன் பகிர்ந்துக்கொள்ள, பகிர்ந்துக்கொள்ள பன்மடங்கு பெருகி அதை பகிர்ந்துக்கொள்ளும் எல்லோரையும் மகிழ்விக்கிறது.

"Laugh.. the World laughs with you.. Weep and you weep alone."

எத்தனை யதார்த்தமான உண்மை!

நம்முடைய எதிரிகளுக்கு வேண்டுமானால் நம்முடைய சந்தோஷம் சந்தோஷத்தை அளிக்காமல் இருக்கலாம்..

ஆனால் நமக்கு எந்த உறவும் இல்லாதவர்களும்கூட நம்முடைய சந்தோஷத்தில் பங்கு கொள்வதை நாம் பார்த்திருக்கிறோம், இல்லையா?

சந்தோஷத்தைப் பகிர்ந்துக் கொள்ள நல்ல மனம் இருந்தால் போதும். அடுத்தவர்களுடைய வெற்றியை, அவர்களுடைய மகிழ்ச்சியைக் கண்டு வெதும்பாத மனம் இருந்தால் போதும்.

நம்மை மட்டுமல்லாமல் நம்மை சுற்றியுள்ள அனைவரையும் மகிழ்விப்பது சந்தோஷம்.

அது ஒரு தொற்று நோய் போல.. கிருமிகளின் உதவியில்லாமல், காற்றின் துணையில்லாமல் க்ஷண நேரத்தில் பரவக்கூடிய தொற்று நோய்..

அதனால் தொல்லையில்லை, சிரமங்கள் இல்லை, இடையூறு இல்லை, சஞ்சலங்கள் இல்லை..

சந்தோஷம் நமக்குள், நம் மனதில் ஓரங்களில் ஒட்டியிருக்கும் சகல தோஷங்களையும் தீர்க்கக்கூடிய மருந்து..

புகைபிடித்தால், மதுவின் தாக்கத்தில் மயங்கியிருந்தால் கிடைக்கக் கூடிய சந்தோஷம், மனநிறைவு அதன் தாக்கம் குறையக் குறைய குறைந்து போகும்..

ஆனால் உண்மையான, களங்கமில்லாத மனதில் தோன்றும் நிறைவான சந்தோஷம் நீடித்திருக்கும்.

அதற்கு ஆயுள் நூறாண்டு, ஆயிரம் ஆண்டு..

அதை நமக்குள்ளே வைத்து பூட்டி வைப்பதால் பயனில்லை.. அள்ள, அள்ள குறையாத அந்த பொக்கிஷத்தை, பகிர, பகிர குறையாத அந்த அமுதசுரபியை நாமும் அனுபவிப்போம்,

மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்துக் கொள்வோம்..

இன்று முதல், இக்க்ஷணம் முதல்..

வாய்விட்டு சிரித்தால் நோய்விட்டு போச்சி..

சிரிங்க.. சந்தோஷமாய் சிரிங்க.. மனசிலருக்கற பாரத்த எவ்வளவு நாளைக்குத்தான் சுமக்கப் போறீங்க..

உண்மையான சந்தோஷம் நம் மனதில் இருந்தால் எந்த பாரமும் சுமையாகத் தெரியாது..

நமக்குள்ளயே இருக்கற சந்தோஷத்த தொலைச்சிட்டா எங்க தேடினாலும் கிடைக்காதுங்க..

*******

5 comments:

துளசி கோபால் said...

சரியாச் சொன்னீங்க.

இன்னிக்கு நானும் ஒரு சந்தோஷத்தைப் பதிவுலே பெருக்கிக்கிட்டேன்:-)))))

tbr.joseph said...

வாங்க துளசி,

இன்னிக்கு நானும் ஒரு சந்தோஷத்தைப் பதிவுலே பெருக்கிக்கிட்டேன்://

அப்படியா.. தோ போய் பாக்கறேன்..

மணியன் said...

நமது சந்தோஷத்தை அனைவரிடமும் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும். அதேசமயம் பிறரின் துக்கத்தில் நாம் தாமாக பங்கேற்க வேண்டும். அதனால்தான் கிராமங்களில் 'கல்யாணத்திற்கு போகாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, கருமாதிக்கு நிச்சயம் போக வேண்டும்' என்ற சொல்வழக்கு உண்டு.

G.Ragavan said...

உண்மைதான் ஜோசப் சார். அன்பையும் மகிழ்ச்சியையும் பகிர்ந்து கொண்டால் பெருகும். துன்பம் பகிர்ந்து கொண்டால் குறுகும். ஆகையால்தான் ஒருவருக்கு மகிழ்ச்சியை உண்டாக்குவது பெருமைக்குரியதாக கருதப் படுகிறது.

அப்படிக் கொடுப்பதையும் "கரவாது இடுவாய் வடிவேல் இறைதாள் நினைவாய்" என்கிறார் அருணகிரி. அதாவது நம்ம குடுக்குறோம்னு நெனச்சுக் குடுக்கக் கூடாதாம். இறைவன் கொடுக்கிறான்னு நெனச்சுதான் எதையும் குடுக்கனுமாம்.

வினையூக்கி said...

//
சந்தோஷம்.

அது ஒரு தொற்று நோய் போல.. கிருமிகளின் உதவியில்லாமல், காற்றின் துணையில்லாமல் க்ஷண நேரத்தில் பரவக்கூடிய தொற்று நோய்..
//

well said sir.

Post a Comment