Tuesday, September 19, 2006

இறையன்பு!

வாரி விடப்படாத தலை, அம்மைத் தழும்புகள் கொண்ட முகம், வழிகின்ற மூக்கு, அழுக்கேறிய உடல், மண்ணிலே விளையாடும் கரங்கள், உடம்பில் ஒட்டு துணி இல்லாத ஒரு குழந்தை!

குடிசைகளும் குப்பைகளும் நிறைந்து சாக்கடை நீர் தெருவெங்கும் ஓடுகின்ற சேரிப்பகுதி. இது போதாதென்று குப்பைத் தொட்டியில் கிடக்கும் எச்சில் இலைக்காகப் போட்டி போட்டுக்கொண்டு உறுமலுடன் மோதுவதற்கு தயாராகின்ற இரண்டு நாய்கள்..

இதைக் கண்டு “அம்மா” என்று வீறிடுகிறது குழந்தை. குடிசைக்குள்ளே சமையல் செய்து கொண்டிருந்த தாய் குழந்தையின் அழுகுரல் கேட்டு வெளியே ஓடி வருகிறாள். அழுகின்ற குழந்தையை அப்படியே வாரி அணைத்து, ‘வாடி என் கண்ணே, என் ராசாத்தி.’ என்று முத்த மழை பொழிகிறாள்..

பிறர் கண்ணுக்கு பார்ப்பதற்கு அருவருப்பான கோலத்துடன் தோன்றுகிற குழந்தை பெற்றவளுக்கு செல்லம்! வாரி அணைத்து முத்த மழை பொழியும் அத்தாய்க்கு குழந்தையின் உடல் மீது படிந்திருக்கும் தூசி தெரியவில்லை..

பத்து மாசம் சுமந்து, வேதனையோடு பெற்று, தன் குருதியையே பாலாக்கி, அமுதூட்டி வளர்க்கும் தாய்க்கல்லவா தெரியும் குழந்தையின் அருமை!

பத்து மாசம் சுமந்து பெற்ற தாயுடைய அன்பே இத்தகையதென்றால் நமக்கு தாய்க்கு தாயாக, தந்தைக்கு தந்தையாக, நண்பனுக்கு உற்ற நண்பனாக நம்மை அன்றாடம் காக்கும் இறைவனுடைய அன்பு எத்தகையதாக இருக்க வேண்டும்!

கள்வன், காமுகன், குடிகாரன், கொலைகாரன், கொள்ளையடிப்பவன் இப்படி மற்றவர் கண்களுக்கு பொல்லாதவர்களாக, போக்கிரிகளாக, அயோக்கியர்களாக, கயவர்களாக தெரிபவர்களையும் பாகுபாடின்றி பராமரித்து வழி நடத்திச் செல்லும் இறைவனின் அன்பை நான் உணர்ந்திருக்கிறோமா?

சிந்திப்போம்..

1 comments:

Anonymous said...

Excellent view of God's love on every human being

Post a Comment