Saturday, July 08, 2006

தன்னம்பிக்கையும் இறைநம்பிக்கையும்

நம்பிக்கை என்பது என்ன?

ஒரு காரியத்தில் ஈடுபடுவதற்கு முன் அதை நம்மால் செய்து முடிக்க முடியுமா? அதற்கு தனக்கு திறமையிருக்கிறதா? அதற்கு தேவையான மூலப்பொருட்கள் (resources), பொருளாதார வசதிகள் இருக்கின்றனவா? என்பதையெல்லாம் ஆய்ந்து பார்ப்பது.

அவை நம்மிடம் இருக்கின்றன என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு அதன் அடிப்படையில் நாம் செய்ய முற்படும் காரியத்தை நம்மால் வெற்றிகரமாக செய்து முடிக்கமுடியும் என்று நினைக்கிறோமே அதைத்தான் தன்னம்பிக்கை என்கிறோம்..

ஆனால் நம்மால் இந்த உலகத்தில் செய்ய இயலாத காரியங்களே இல்லை என்ற எண்ணத்துடன் எல்லாவற்றிலும் தலையிட்டு செயல்பட முனைவது தன்னம்பிக்கையல்ல. அதைத்தான் ஆங்கிலத்தில் over confidence என்கிறார்கள்.

சரி, நாம் செய்ய விரும்பும் காரியத்தை செய்து முடிப்பதற்கு தேவையான ஆற்றல் நம்மிடம் இருக்கிறது. ஆனாலும் அதை செயல்படுத்த துவங்குவதற்கு முன் இதற்கு பிறருடைய உதவி, அதாவது நம்முடைய ஆற்றலுடன் கைகோர்த்துக்கொள்ள, தேவையிருக்குமா என்று ஆராய்ந்து பார்க்கிறோம்..

பிறருடைய உதவி தேவை என்று என்னுடைய உள்மனது கூறுகின்ற பட்சத்தில் சம்பந்தப்பட்டவருடைய உதவியை நாடுவதில் தயக்கம் காட்டுவதில் அர்த்தமில்லை.

ஆனால் அதேசமயம் நமக்கு உதவி செய்ய அவருக்கு போதுமான தகுதி இருக்கிறதா, அதாவது எனக்கு தேவை என்று நான் நினைத்த திறமை, resources எல்லாம், இருக்கிறதா என்பதை ஆராய்ந்து பார்த்து இருக்கிறது என்று தீர்மானிக்கிறோம்.  அதுமட்டும் போதாது. நாம் செய்ய முனையும் காரியத்தைப் பற்றி அவருடைய கருத்து என்ன? அது நம்முடைய கருத்தையொத்து இருக்கிறதா என்பதையும் ராய்ந்து பார்த்து இருக்கிறது என்பதை உறுதிபடுத்திக்கொள்ளவும் வேண்டும்..

இது பிறர் நம்பிக்கை. அதாவது என் மீது, என்னுடைய ஆற்றலின் மீது நான் முழுநம்பிக்கை வைத்திருந்தாலும் என்னைப் போலவே ஆற்றலும் கருத்தும் கொண்டவர் மீது நான் வைக்கும் நம்பிக்கை.

நானும் என்னைப் போலவே உள்ள பிறிதொருவரும் சேர்ந்தால் நான் நினைத்திருந்த காரியத்தை வெற்றிகரமாக முடிக்க முடியும் என்று ஏற்படுகிற நம்பிக்கை.

தன்னம்பிக்கையும், பிறர் நம்பிக்கையும் எந்த ஒரு காரியத்தையும் வெற்றிகரமாக முடிக்க தேவை..
இதில் மாற்று கருத்து இருக்க வாய்ப்பில்லை..

இது மட்டும் போதுமா?

போதும் என்று நினைப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள், போதாது என்று நினைப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

இதில் இரண்டாவது சாரார் நினைப்பதுதான் இறை நம்பிக்கை.

நான் நினைத்திருக்கும் காரியத்தை செய்து முடிக்க என்னுடைய திறமையும் பிறருடைய உதவியும் இருந்தால் மட்டும் போதாது எல்லாவற்றிற்கும் கர்த்தாவாயிருக்கற இறைவனுடைய தயவும், கருணையும் வேண்டும் என்று நினைப்பது சகஜம்.

மனித இயல்பு.

தன்னம்பிக்கை, பிறர்நம்பிக்கையுடன் இறைநம்பிக்கையும் சேர்ந்தால் நான் எடுத்த காரியம் வெற்றிகரமாக முடியும் என்று நான் நம்புகிறேன்.

நான் மட்டுமல்ல நம்மில் பலரும் நம்புகிறோம்..

இதை நம்மில் பலர் வெளியில் காட்டுவதில்லை.. அல்லது வெளியில் காட்ட விரும்புவதில்லை. அவ்வளவுதான்..

சரி இறுதியில் ஒரு செய்தி..

நான் நண்பர் ஜோ அவர்களின் இந்து மத சந்தேகங்களைக் குறித்து எழுதிய பதிவையும் அதில் பின்னூட்டமிட்டிருந்த நண்பர்களின் கருத்துக்களையும் படிக்க நேர்ந்தது..

ஆகவே இந்து மதத்தைப் பற்றி கூடுதல் அறியலாமே என்ற நோக்கத்துடன் ABOUT HINDUISM என்று கூகுள் தேடுதல் தளத்தில் டைப் செய்துவிட்டு அது அளித்த தளங்களை நேற்று இரவு மேலோட்டமாக படித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

அப்போது ஒரு தளத்தில் Religious Freedom in India என்ற தலைப்பில் RSS சிந்தனையாளர் குரு கோல்வால்கர் அவருடைய ‘We or our nationhood defined’ என்ற புத்தகத்தில் அவர் கூறியிருந்த கருத்துக்களை வாசித்துவிட்டு அதிர்ந்துபோனேன்..

அதில் அவர் கூறுகிறார்.

அதை மொழிபெயர்த்தால் எங்கே சாரம் போய்விடுமோ என்ற ஐயத்தில் அப்படியே கொடுத்திருக்கிறேன்.

“They (சிறுபான்மையினர்) must lose all conscience of their separate existence, forgetting their foreign origin. There are only two courses open to the foreign elements, either to merge themselves in the national race and adopt its culture or to live at its mercy so long as the national race may allow them to do so and to quit the country at the sweet will of the national race”

“They should respect and hold in reverence Hindu religion. They must lose their separate existence to merge in the Hindu race, may stay in the Country wholly subordinated to Hindu nation, claiming nothing, deserving no privileges, far less any preferential treatment, not even citizens right”

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் 2003 ஆண்டு பத்ம பூஷன் விருதுக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட RSSன் வேறொரு சிந்தனையாளர் பாப்புராவ் தெங்காடி அதை ஏற்க மறுத்து, ‘என்னையும் விட தகுதிவாய்ந்த RSSன் ஸ்தாபகர்களான குரு கோல்வால்கர், மற்றும் கே.பி. ஹெக்டேவார் கியோருக்கு இவ்விருதை அளிக்க வேண்டும் என்று கூறினாராம்.

என்னன்னு சொல்றது?

10 comments:

டி.பி.ஆர்.ஜோசஃப் said...

சார், இது ஒங்களுக்கு தேவையா?

அருமையான கருத்துகள பதிவில சொல்லிட்டு கடைசியில வில்லங்கத்த விலைக்கு வாங்கறீங்களே.

எவனெவனெல்லாம் சேத்த வாரியிறைக்கப்போறானோ..

என்னமோ போங்க..

முத்து(தமிழினி) said...

என்ன கொடுமை சார் இது?

கோவி.கண்ணன் said...

தன்னம்பிக்கையும் கூடவே இறைநம்பிக்கையும் உங்களிடம் இருக்கிறது.

tbr.joseph said...

வாங்க முத்து,

என்ன கொடுமை சார் இது? //

எது முத்து? என்னுடைய பதிவா இல்லை RSSன் தத்துவமா?

tbr.joseph said...

வாங்க கோவி.கண்ணன்,

தன்னம்பிக்கையும் கூடவே இறைநம்பிக்கையும் உங்களிடம் இருக்கிறது.//

இதுதான் என் வாழ்வின் ஆதாரம் என்று கருதுபவன் நான்.

ஆகவேதான் யார் படித்தாலும் படிக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லையென்று இதையே மீண்டும் மீண்டும் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

tbr.joseph said...

வாங்க சம்பத்,

ரொம்ப நாள் கழிச்சி வந்திருக்கீங்க.

எவனெவனெல்லாம் சேத்த வாரியிறைக்கப்போறானோ..//

ஏன்.. ஓ RSS விஷயமா?

அவர் எழுதியிருப்பதைத்தானே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்.

கோவி.கண்ணன் said...

//ஆகவேதான் யார் படித்தாலும் படிக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லையென்று இதையே மீண்டும் மீண்டும் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்.//
நிலைப்பாட்டில் நிலை கொண்டிருப்பது அரும்செயல் தான். மனதில் பட்ட நல்லவிசயங்களை எழுதுவதற்கு தன்னம்பிக்கையும், இறைநம்பிக்கையும் விமர்சனங்களை எதிர்கொள்வதற்கு துணைபுரியும் என்பது உண்மைதான்

முத்து(தமிழினி) said...

//எது முத்து? என்னுடைய பதிவா இல்லை RSSன் தத்துவமா?//


சார்,

ஆர்.எஸ்.எஸ் ஸ்தாபகர் இறைநம்பிக்கை உடையவர்.ஆகவே அவர் கூறினால் சரியாகத்தானே இருக்கும்.அதுதானே இப்ப ட்ரண்ட்:))

but i read these rss views earlier also.

tbr.joseph said...

ஆர்.எஸ்.எஸ் ஸ்தாபகர் இறைநம்பிக்கை உடையவர்.ஆகவே அவர் கூறினால் சரியாகத்தானே இருக்கும்//

என்ன முத்து நீங்க? உண்மையான இறைநம்பிக்கையுடையவர் என்னுடைய இறைவந்தான் உண்மையானவர் அவரைத்தான் எல்லோரும் பின்பற்றவேண்டும். அவரை சாராதவர்கள் எல்லோரும் எனக்கு அடிமையாக இருக்கவேண்டுமென் என்று கூற மாட்டார்கள் முத்து?

கண் முன் காணும் பிற மத சகோதரர்களை நேசிக்க முடியாத எவரும் கண்ணால் காணாத இறைவனை நேசிக்கிறோம் என்று கூறினால் அது வெறும் உதட்டளவினாலான இறைபற்றாகத்தான் இருக்க முடியும்.

tbr.joseph said...

மனதில் பட்ட நல்லவிசயங்களை எழுதுவதற்கு தன்னம்பிக்கையும், இறைநம்பிக்கையும் விமர்சனங்களை எதிர்கொள்வதற்கு துணைபுரியும் என்பது உண்மைதான்//

ஆமாம் கண்ணன்.. அதை நான் என் வாழ்வில் அனுபவபூர்வமாக உணர்ந்திருக்கிறேன்.

Post a Comment