Saturday, May 20, 2006

பாபேல் கோபுரம் (Babel Tower)

வெள்ளப்பெருக்கிலிருந்து காப்பாற்றப்பட்ட நோவாவும் அவருடயை குடும்பத்தினரும் பலுகிப் பெருகி உலகெங்கும் பரவினர். நோவா வெள்ளப்பெருக்கிற்குப் பிறகு முன்னூற்றைம்பது ஆண்டுகள் வாழ்ந்து தன்னுடைய தொள்ளாயிரத்து ஐம்பதாவது வயதில் மரணமடைந்தார்!

ஒரே குடும்பத்திலிருந்து பிறந்த குழந்தைகள் ஒரு மொழியைப் பேசுவதில் அதிசயமில்லையே. ஆகவே உலகெங்கும் ஒரே மொழி பேசப்பட்டு வந்தது.

அவர்களுள் பலரும் பயணமாகி ஓரு சமவெளி நிலத்தை அடைந்தபோது செங்கல் தயாரித்து தாங்கள் குடியிருக்க வீடுகளை அமைக்கவாரம்பித்தனர். செங்கல்லை கற்களாகவும் கீலை காரையாகவும் (சாந்து) உபயோகித்தனர்.

அப்போது அவர்கள் ‘வாருங்கள் நாம் உலகெங்கும் சிதறிப் போவதற்கு முன் நாம் அனைவரும் சேர்ந்து வானளாவிய கோபுரம் ஒன்றை எழுப்புவோம்.’ என்று தங்களுக்குள் முடிவெடுத்து அதை செயலாக்குவதில் தீவிரமடைந்தனர்.

வானத்து மேகங்களை முட்டும் அளவுக்கு உலக மானிடர் கட்டிய கோபுரத்தைக் கண்ட கடவுள், ‘மானிடர் அனைவரும் ஒரே மொழி பேசுவதாக இருக்கின்றனர். அதனால்தானே கடவுளையே சவால் விடும் அளவுக்கு இத்தகைய செயலில் இறங்கியுள்ளனர். அவர்கள் பேசும் மொழியை மாற்றிவிட்டால் இது சாத்தியமாகாதே. மேலும் ஒரே இடத்தில் வசிக்கும் இவர்களை உலகெங்கும் சிதறிப்போகச் செய்வோம்.’ என்று தனக்குள் கூறிக்கொண்டார்.

கோபுரத்தை எழுப்புவதில் மும்முரமாக இருந்த மானிடர் திடீரென்று தாங்கள் பேசும் மொழி மற்றவர்களுக்கு விளங்காமல் போவதைக் கண்டு குழம்பி தங்களுக்குள் வாதிடத் துவங்கினர். ஒருவர் பேசுவது மற்றவருக்கு விளங்காமல் கோபுரம் கட்டும் பணி தடைப்பட்டது. பாதியிலேயே அரைகுறையாக நின்றுபோன கோபுரத்திற்கு பாபேல் (Babel Tower) என்று பெயரிடப்பட்டது.

நோவாவின் புதல்வர்களில் ஒருவரான சேமின் வழியில் வந்தவர்களுள் வந்த ஆபிராமின் (அபிரகாம் அல்ல) மனைவி சாராய் பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகானவள். ஆனால் குழந்தைப் பேறு இல்லாமல் மலடியாய் இருந்தாள்.

ஆபிராமின் தந்தை தெராகு தான் வாழ்ந்து வந்த நாட்டை விட்டு கானான் என்ற நாட்டில் குடிபுகும் எண்ணத்துடன் தன் புதல்வர்கள் மற்றும் மருமகள் சாராயுடனும் புறப்பட்டு வழியில் காரான் என்ற நாட்டிற்கு வந்ததும் அங்கேயே தங்கி வாழலானார்.

தெராகுவின் மரணத்திற்குப் பிறகு கடவுள் ஆபிராமை நோக்கி, ‘ உன் தந்தை வீட்டிலிருந்தும், உன் இனத்தவரிடமிருந்தும் பிரிந்து நான் உனக்கு காண்பிக்கும் நாட்டிற்குச் செல். உன்னை நான் ஆசீர்வதித்து வழிநடத்துவேன்.’ என்றார்.

ஆபிராம் உடனே தன்னுடைய மனைவி சாராய், தண் சகோதரன் லோத் ஆகியோரை அழைத்துக்கொண்டு புறப்பட்டார். அப்போது அவருக்கு வயது எழுபத்தைந்து. வழியில் சில காலம் வாழ்ந்தபின் நெகேபு என்ற இடத்தில் தங்கியிருந்தார். அங்கும் கடும் உணவுப் பஞ்சம் பேற்படவே எகிப்து நாட்டை நோக்கி பயணம் செய்தார்.

அவர் எகிப்தை நெருங்கிய சமயத்தில் தன் மனைவி சாராயிடம், ‘நீ கண்ணுக்கு அழகானவள். எகிப்தியர் நீ என்னுடைய மனைவி என்று அறிந்தால் உன்னுடைய அழகின் நிமித்தம் என்னைக் கொன்றுவிடுவர். ஆகவே நீ என் சகோதரி என சொல்லிவிடு.’ என்றார்.

அவர் நினைத்தது போலவே சாராயியைக் கண்ட எகிப்தியர் ‘இவள் எவ்வளவு அழகானவள்’ என்று புகழ்ந்ததுடன் எகிப்தை ஆண்டுவந்த் பாரவோனின் அதிகாரிகள் அவர்கள் இருவரையும் மன்னனுடைய அரண்மனைக்கு அழைத்துச் சென்றனர். பாரவோன் அவளுடைய அழகில் மயங்கி தன்னுடைய மனைவியருள் ஒருவராக அவளை அடைந்தான்.

மேலும் அவள் பொருட்டு பாரவோன் ஆபிராமுக்கு நன்மைகள் பல செய்தான். வேலைக்காரரையையும் கால்நடைகளையும் அன்பளிப்பாக அளித்தான்.

அவனுடைய துர் நடத்தையை அறிந்த ண்டவர் அவனுக்கும் அவனுடைய குடும்பத்தாருக்கும் கொடிய கொள்ளை நோய் வரச்செய்தார்.

இதனால் மனம் நொந்த பாரவோன் ஆபிராமை அழைத்து, ‘சாராய் உன் மனைவி என்று ஏன் என்னிடம் சொல்லவில்லை? நான் அவளை உன் சகோதரி என்று சொன்னதால்தானே அவளை என் மனைவியாக எடுத்துக்கொண்டேன். இப்போதே நீ உன் மனைவியை அழைத்துக்கொண்டு புறப்படு.’ என்று கட்டளையிட்டான்.

ஆபிராமும் தன் மனைவி மற்றும் தன் சகோதரன் லோத்தை அழைத்துக்கொண்டு  தனக்குரிய பொருட்கள், கால்நடைகளுடன் எகிப்தைவிட்டு புறப்பட்டார்.

தொடரும்..

Saturday, May 13, 2006

வானத்தில் ஒரு அறிகுறி!

பூமியில் மனிதக்குலம் பலுத்து பெருகப் பெருக மனிதர் செய்யும் தீமைகளும் பெருகுவதையும் அவர்களின் சிந்தனைகள் தீமையைச் சுற்றியே சுழல்வதையும் கண்டு கடவுள் மனம் வருந்தினார்.

‘நான் படைத்த மனிதரை இப்பூமியிலிருந்து அழித்தொழிப்பேன். மனிதர்முதல் கால்நடைகள், ஊர்வன, பறப்பன அனைத்தையும் அழித்துவிடப்போகிறேன்.’ என்று முடிவெடுத்தார்.

ஆனால் அக்காலத்தில் வாழ்ந்து வந்தவர்களுள் நீதிமானாகவிருந்த நோவா என்பவர்மேல் இறைவன் கருணைகூர்ந்தார். அவருக்கு சேம், காம், எப்பேத்து என மூன்று புதல்வர்கள் இருந்தனர்.

கடவுள் நோவாவைப் பார்த்து, ‘எனது முன்னிலையிலிருந்து மனிதர் எல்லோரையும் ஒழித்துவிடப்போகிறேன். ஏனெனில் அவர்களால் மண்ணுலகில் வன்முறை நிறைந்திருக்கின்றது. உனக்காகக் கோபர் மரத்தால் ஒரு பேழை செய்துக்கொள். அதில் அறைகள் பல அமைத்து அதற்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் கீல் பூசு. நீ செய்ய வேண்டிய பேழை மூன்னூறு முழம் நீளமும், ஐம்பது முழம் அகலமும், முப்பது முழம் நீளமும் உடையதாய் இருக்க வேண்டும். பேழைக்கு மேல் கூரை அமைத்து அந்த கூறை பேழைக்கு ஒரு முழம் வெளியே தாழ்வாக இருக்கும்படி அமைத்துக்கொள். மேழையினுடைய் தகவை ஒரு பக்கத்தில் பொருத்து. பேழையில் கீழ்த்தளம், நடுத்தளம், மேல்தளம் என மூன்று தளங்களை அமைத்துவிடு.

நான் வானுலகின் கீழ் உயிருள்ள எல்லாவற்றையும் அழிப்பதற்கென மண்ணுலகின் மேல் வெள்ளப் பெருக்கு வரச் செய்வேன். மண்ணுலகில் உள்ளவையெல்லாம் மடிந்துபோம். உன்னுடனோ, என் உடன்படிக்கையை நிலைநாட்டுவேன். உன் புதல்வர், உன் மனைவி, உன் புதல்வரின் மனைவியர் ஆகியோருடன் நீ பேழைக்குள் செல். உன்னுடன் உயிர் பிழைத்துக்கொள்ளுமாறு சதையுள்ள எல்லா உயிரினிங்களிலிருந்தும் வகைக்கு இரண்டை (ஒரு ஜோடி) உன்னுடன் உயிர்பிழைத்துக்கொள்ளுமாறு பேழைக்குள் கொண்டு செல். உண்பதற்கான எல்லா வகை உணவுப் பொருட்களையும் நீ எடுத்துச் சென்று சேர்த்து வைத்துக்கொள். அவை உனக்கும் நீ பேழைக்குக் கொண்டு செல்பவைக்கும் உணவாகட்டும்.’ என்றார்.

கடவுள் தமக்குக் கட்டளையிட்டபடியே நோவா எல்லாவற்றையும் செய்து முடித்தார்.

மண்ணுலகில் வெள்ளப் பெருக்கு ஏற்பட்டபோது நோவாவிற்கு வயது அறுநூறு! நோவாவும் அவர் குடும்பத்தினரும் கடவுள் கட்டளையிட்டபடி அவர் தேர்ந்தெடுத்திருந்த விலங்குகள், பறவைகள் யாவும் அவர் தயாரித்திருந்த பேழைக்குள் சென்றனர்.

ஏழு நாட்களுக்குப் பின் மண்ணுலகில் வெள்ளப் பெருக்கு ஏற்பட்டது. நாற்பது பகலும் நாற்பது இரவும் மண்ணுலகில் பெரு மழை பெய்தது.  வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து பேழையை தூக்க அது நிலத்திலிருந்து உயர்ந்து எழுந்து, நீரில் மிதந்தது. வெள்ளம் பெருகி, பெருகி மிக உயர்ந்த மலைகளும் மூழ்கும் வரை உயர்ந்தது.

நூற்றைம்பது நாளளவும் பூமியைச் சூழ்ந்திருந்த பெருவெள்ளம் மன்ணுலகில் வாழ்ந்த எல்லா ஜீவராசிகளையும் மூழ்கடித்தது.

பேழைக்குள் அடைந்துகிடந்த நோவாவையும் அவருடன் இருந்த கால்நடைகளையும் நினைவுகூர்ந்த கடவுள் மண்ணுலகின் மீது காற்று வீசச் செய்தார். வெள்ளம் தணியத் துவங்கி நூற்றைம்பதாம் நாள் வெள்ளம் முற்றிலுமாக வடிந்தது.

அவ்வருடத்தின் ஏழாவது மாதம் பதினேழாம் நாள் வடியத்துவங்கிய வெள்ளம் படிப்படியாக குறைந்து பத்தாம் மாதத்தின் முதல் நாளில் மலை உச்சிகள் தெரிய ஆரம்பித்தன. மேலும் நாற்பது நாட்கள் முடிந்தபின் பேழையின் கூரையில் இருந்த சாளரத்தை திறந்து நோவா காகம் ஒன்றை வெளியே அனுப்பினார். அது மண்ணுலகில் வெள்ளம் வற்றும் வரை போவதும் வருவதுமாக இருந்தது.

பின்னர் நிலப்பரப்பில் வெள்ளம் வடிந்துவிட்டதா என அறிய புறா ஒன்றை வெளியே அனுப்பினார். ஆனால் அது கால் வைத்து தங்குவதற்கு இடம் கிடைக்காததால் அவரிடமே திரும்பி வந்தது. இன்னும் ஏழு நாட்கள் காத்திருந்து புறாவை மீண்டும் வெளியே அனுப்பினார். அது திரும்பி வராமல் போகவே வெள்ளம் வடிந்துவிட்டதன உறுதிப்படுத்திக்கொண்டார்.

நோவா தன்னுடைய அறுநூற்றொன்று வயதான ஆண்டின் முதல் மாதத்தின் முதல் நாளில் பேழையின் மேற்கூரையைத் திறந்துப் பார்த்தார். நிலமெல்லாம் வற்றி உலர்ந்திருந்தது.

கடவுள் நோவாவிடம், ‘நீயும் உன்னுடன் பேழையிலிருக்கும் அனைவரும் வெளியே வா. மன்னுலகில் அவை பலுகிப் பெருகி பன்மடங்காகட்டும்.’ என்றார்.

நோவா கடவுள் தனக்குச் செய்த நன்மைகள் அனைத்திற்கும் நன்றி செலுத்தும் முகமாக ஒரு பலிபீடம் கட்டில் அதன்மேல் எல்லா வகை விலங்குகள், பறவைகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவற்றை பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தார்.

அவருடைய பலியை ஏற்றுக்கொண்ட கடவுள், ‘மனிதரை முன்னிட்டு நிலத்தை இனி நான் சபிக்கவே மாட்டேன். ஏனெனில் மனிதரின் இதயச் சிந்தனை இளமையிலிருந்தே தீமையை உருவாக்குகின்றது. இப்போது செய்தது போல இனி எந்த உயிரையும் அழைக்கவே மாட்டேன். மண்ணுலகு இருக்கும் நாளளவும் விதைக்கும் காலமும் அறுவடைக் காலமும், குளிரும் வெப்பமும், கோடைக்காலமும் குளிர்க்காலும் பகலும் இரவும் இனி என்றுமே ஓயாது.’ என்றார்.

மேலும் அவர் கூறியதாவது, ‘உங்களோடு என் உடன்படிக்கையை நிறுவுகிறேன். மண்ணுலகை அழிக்க இனி வெள்ளப் பெருக்கு வரவே வராது. எனக்கும் உங்களுக்கும் உங்களுடன் இருக்கும் உயிருள்ள எல்லாவற்றிற்குமிடையே தலைமுறைதோறும் என்றென்றும் இருக்கும்படி, நான் ஏற்படுத்திய உடன்படிக்கையின் அடையாளமாக, என் வில்லை மேகத்தின்மேல் வைக்கிறேன்.’ என்றார்.

ஒவ்வொரு முறையின் வானவில் வானத்தில் தோன்றும்போதெல்லாம் இனி மழை வராது என்கிறோமே அதுதான் கடவுள் நோவாவுடன் ஏற்படுத்திக்கொண்ட உடன்படிக்கையின் அடையாளம் என்று கிறித்துவர்கள் நம்புகிறார்கள்!

பைபிள் கதைகள் தொடரும்


Sunday, May 07, 2006

பைபிள் கதைகள் = காயின் - ஆபேல்

ஆதாமும் ஏவாளும் கடவுள் செய்யலாகாது என்று கட்டளையிட்ட செயலை செய்துவிடவே கடவுள் அவர்கள் இருவரையும் இன்பவனத்திலிருந்து விரட்டிவிட்டார்.

இன்ப வனத்தில் இருந்த சமயத்தில் வெளிச்சத்தையும் இருளையும் பிரித்தறிந்திராத ஆதாம் முதல் நாள் முடிவில் பூமியை இருள் கவிந்தபோது அஞ்சி மனம் கலங்கிப்போனான்.

அவமானமும், களைப்பும் அவனை மேற்கொள்ள தன்னுடைய செயலின் தீவிரம் புரிந்தது. தன்னுடைய தவறுக்கு பரிகாரம் செய்தே தீரவேண்டும் என்று நினைத்தான்.

ஆகவே, தனக்குப் பின்னால் வந்த மோயீசன், எலியாஸ், அபிரகாம் ஆகியோரைப் போலவே நாற்பது நாட்கள் விரதம் இருந்தான்.

பிறகு தன் மனைவி ஏவாளோடு குடும்பம் நடத்த ஆரம்பித்தான். காயின், ஆபேல் என்று இரு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.

காயின் முரடனாயிருந்தான். அதற்கு நேர் மாறாக ஆபேல் சாந்தமுள்ளவனாய் இருந்தான். இவ்விரு சகோதரர்களுக்கிடையில் இருந்த குரோதம் இன்றுவரை சகோதரர்களுக்கு இடையில் இருப்பதை நாம் காண்கிறோம்.

ஆனால் காயின் தீயவன் அல்ல. அவனும் கடவுளை நேசித்தான். தன்னுடைய நிலத்தில் விளைந்தவற்றில் சிறந்ததை கடவுளுக்குக் காணிக்கையாக படைத்தான். தன்னுடைய சகோதரன் ஆபேலைப் போலவே உழைத்தும் தன்னால் அவனைப் போல செல்வந்தனாக முடியவில்லையே என்று ஆரம்ப காலத்தில் இருந்த வருத்தம் நாளடைவில் பொறாமையாக மாறி கொழுந்துவிட்டு எரியத் துவங்கியது. அதன் காரணமாக ஆபேலை வெறுக்கத் துவங்கினான். உடன் பிறந்த சகோதரரை நேசிக்காத காயினின் காணிக்கையை ஏற்றுக்கொள்ள கடவுள் மறுத்துவிட்டார்.

ஆனால் பேலோ தன்னுடைய மந்தையிலிருந்த ஆடுகளில் கொழுத்த ஆட்டை கடவுளுக்கு காணிக்கையாக அளித்தான். அத்துடன் கடவுளை நேசித்ததைப் போலவே தன்னுடைய சகோதரன் காயினையும் நேசித்தான். ஆகவே கடவுளும் அவனுடைய காணிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டார். அவனுடய உழைப்பிற்கு ஏற்ற பலனையும் அபிரிதமாய் அளிக்க ஆபேல் மென்மேலும் செல்வந்தனான்.

மனம் வெறுத்துப் போன காயின் ஒரு நாள் தன் சகோதரன் ஆபேலைச் சந்தித்து, ‘நானும் உன்னைப்போல்தான் உழைக்கிறேன். நீ செல்வந்தனாய் இருக்கிறாய். ஆனால் நானோ வறியவனாய் இருக்கிறேன். நீ என்மேல் அளவுகடந்த அன்பு வைத்திருக்கிறாய் என்று எனக்குத் தெரியும்.ஆகவே உன்னுடைய சொத்தில் பாதியை எனக்குத்தா. நானும் உன்னைப் போலவே செல்வந்தனாகிவிடுவேன்.’ என்றான்.

‘என்னைப் போலவே நீயும் தூய்மையான உள்ளத்துடன் கடுமையாக உழைத்தால் உன் உழைப்பு பயன் தரும். நீயும் செல்வந்தனாவாய்.’ என்று தன்னுடைய சொத்தில் எதையும் தர மறுத்துவிட்டான்.

ஆத்திரமடைந்த காயின் பேலைக் கொன்று அவனுடைய சொத்துக்களை முழுவதும் அடைய அன்றே தீர்மானித்து தகுந்த சந்தர்ப்பத்திற்குக் காத்திருந்தான்.

இந்நிகழ்ச்சி நடந்து சிலதினங்களுக்குப் பிறகு காயின் ஒரு நாள் ஆபேலைப் பார்த்து, ‘வெளியே சென்று வரலாம் வா’ என்று அழைத்தான். அவனுடைய மனதில் இருந்த தீய எண்ணத்தை அறிந்திராத ஆபேல் அவனுடன் சென்றான்.
வயல்வெளியில் இருவரும் நடந்துசென்றபோது ஆபேல் எதிர்பாராத நேரத்தில் காயின் அவன் மீது பாய்ந்து அவனைக் கொன்றுபோட்டான்.

தன் முன் பிண்மாய் கிடந்த ஆபேலின் உடலைப் பார்த்ததும் தன்னுடைய செயலின் தீவிரத்தை உணர்ந்த காயின் கடவுளின் கோபத்திற்கு பயந்து ஓடி ஒளிந்தான்.

ஆனால் கடவுள் அவனை விடவில்லை. ‘உன் சகோதரனின் ரத்தம் நம்மை நோக்கி கூவுகிறது. அவன் எங்கே?’ என்றார்.

காயினோ, ‘என்னை ஏன் கேட்கிறீர். நான் என்ன அவனுக்கு காவலாளியா?’ என்றான்.

எல்லாம் அறிந்த கடவுள், ‘உன் கையால் உன் சகோதரனின் ரத்தத்தை நிலத்தில் சிந்த வைத்தாய். ஆகவே இன்று முதல் அதே பூமியில் சபிக்கப்பட்டவனாய் இருப்பாய். அதன்மேல் நீ பயிரிடும் எதுவும் உனக்கு பலன் தராது. பூமியில் நீ நிலையில்லாமல் நாடோடியைப் போல் அலைந்து திரிவாய்.’ என்று சபித்தார்.

தன்னுடைய தவற்றையுணர்ந்த காயின் கடவுளின்முன் நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து, ‘நான் செய்த தவறு மன்னிக்கமுடியாத தவறு. சொந்த சகோதரனைக் கொன்ற என்னை காண்பவனெல்லாம் கொல்ல துணிவானே.’ என்றான்.

அவன் மேல் கருணைக் கொண்ட கடவுள் அவனை இனம் கண்டுகொண்டு எவனும் அவனைக் கொல்லாதபடி அவனுக்கு ஒரு அடையாளம் இட்டார். காயின் ஆண்டவர் முன்னிருந்து விலகி ஏதேனுக்கு (Athens) கிழக்கே நாடோடியாய் அலைந்து திரிந்தான்.

பைபிள் கதைகள் தொடரும்..