Saturday, April 22, 2006

கிறிஸ்துவ கீதங்கள் 10



காணிக்கைப் பாடல் – 2

காணிக்கைப் பாடல்கள் வரிசையில் நாம் இன்று காணப்போகும் பாடல் இறைவன் நமக்கென படைத்தவற்றையெல்லாம் திருப்பி அவருக்கே அன்பு காணிக்கையாக, நம்முடைய நன்றியை பறைசாற்றும் விதமாக அளிக்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

நாம் எம்மதத்தைச் சார்ந்தவர்களாயினும் இறைவன் நமக்கு அளித்த நன்கொடைகளுக்கு நாம் நன்றியாக நம்மால் முடிந்தவற்றை அளிப்பது வழக்கம்தானே..

நம்மில் எத்தனையோ பேர் நாம்  பெரிதும் விரும்பும் தலை முடியையே காணிக்கையாக அளிக்க முன்வருகிறோமே. அதுவும் பெண்கள் ஆசையோடு வருடக்கணக்காய் பேணி காத்து வந்த நீண்ட அழகிய தலைமுடியை இழப்பதென்பது எத்தனை பெரிய தியாகம்?

அதன் பின்னணியில் வேறொன்றும் உள்ளது. கூந்தல் இல்லாத முகம் பொலிவிழந்து பார்ப்பவர் கண்களுக்கு ஒரு காட்சிப் பொருளாக மாறிவிடுகிறதல்லவா? மற்றவர்களுடைய கேலிப் பார்வையையும் பொறுத்துக்கொண்டு இருக்கிறோமே அதுவே ஒரு பெரிய தியாகம்தானே..?

இனி இன்றைய பாடலைப் பார்ப்போம்..

படைத்ததெல்லாம் தர வந்தோம்
பரம் பொருளே உம் திருவடியில்
உன் நினைவு எல்லாம் பெயர் சொல்லும்
என் வாழ்வினிலே ஒளி வீசும்..

உழைப்பினில் கிடைத்திட்ட பொருளெல்லாம்
உன்னதரே உந்தன் மகிமைக்கே
தந்தையே தயவுடன் ஏற்றிடுவாய்
தந்தையே பணிந்து தருகின்றோம்
தருகின்றோம் தருகின்றோம்.

வாழ்வினில் வருகின்ற புகழெல்லாம்
வல்லவரே உந்தன் மகிமைக்கே
கருணையின் தலைவா ஏற்றிடுவாய்
கனிவாய் உவந்து தருகின்றோம்
தருகின்றோம் தருகின்றோம்.

***

இறைவா இவற்றையெல்லாம் நீர்தான் படைத்தீர். எமக்காக, எங்களுடைய நலனுக்காக நீர் படைத்த இந்த பழம், பூ, காய் கணிகள் எல்லாவற்றையும் உமக்கே நன்றி காணிக்கையாக இதோ எம் கைகளில் ஏந்தி வந்திருக்கிறோம் தயவாய் ஏற்றுக்கொள்வாய்..

நாம் ஆணவத்துடன் அல்ல மாறாக, இறைவனின் முன்னிலையில் முழந்தாள் படியிட்டு காணிக்கைகளைத் தரவேண்டும்.

நாம் நம்முடைய தலைவர்களாக, முன் மாதிரியாக வரித்திருப்பவர்களுக்கு பரிசளிக்கவோ அல்லது பொன்னாடையோ போர்த்தவோ செல்லும்போது எப்படி நடந்துக்கொள்கிறோம்? மார்பை நிமிர்த்தியா? இல்லையே..!

நம்மைப் போன்ற மனிதனுக்கு மரியாதை செய்யவே தோளில் கிடக்கும் துண்டையெடுத்து இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு, கால்களில் அணிந்திருக்கும் காலணியை அவிழ்த்துவிட்டு பணிவுடன் அளிக்கும்போது நம்மைப் படைத்த இறைவனுக்கு காணிக்கையளிக்கும்போது முன்பு எப்படி நடந்துக்கொள்ள வேண்டும். பணிவுடன் மட்டுமல்ல, அன்புடன், நன்றியுணர்வு நிறைந்த முகத்துடன் அளிக்க வேண்டாமா?

இத்தகைய காணிக்கை அளிக்க வரும்போதும் நம்முடைய மன நிலை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை யேசுவே கூறுகிறார். (மத்தேயு சுவிசேஷம்:5:23-24) “நீ பலிபீடத்தினிடத்தில் காணிக்கை செலுத்த வந்து உன்பேரில் உன் சகோதரனுக்குக் குறை உண்டென்று நினைவுகூர்ந்தால் உன் காணிக்கையை அங்கேயே வைத்துவிட்டு போய் உன் சகோதரனுடன் சமாதானம் செய்துக்கொள். பிறகு வந்து உன் காணிக்கையைச் செலுத்து.”

உள்ளத்தில் மண்டிக்கிடக்கும் பொறாமை, ஆணவம் இவைகளை எல்லாம் களைந்துவிட்டு மனசுத்தியுடன் நாம் செலுத்தும் காணிக்கையைத்தான் இறைவன் ஏற்றுக்கொள்வார்.

நம்மால்தான் உலகமே சுழலுகின்றது,  நாம் இல்லையென்றால் நம் வீடு, நம் அலுவலகம், நம் நாடு ஏன் இவ்வுலகமே இல்லையென்று நம்மில் பலரும் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

நம்முடைய வெற்றிக்கு நம்முடைய திறமையும் உழைப்பும் மட்டுமே போதும் என்றும் இறுமாந்திருக்கிறோம்.

நம்முடைய வெற்றிக்கு உறுதுணையாக இருந்த பலரையும் ஏன் இறைவனையுமே, நம்முடைய வெற்றியின் களிப்பில் மறந்துபோகிறோம்.

நம்முடைய வெற்றியையும் அதன் பயனாக கிடைக்கும் புகழையும் இறைவனுக்கே காணிக்கையாக அளிப்போம். அதில் கிடைக்கும் மனநிறைவையும் மகிழ்ச்சியையும் முழுமையாக அனுபவிப்போம்.

0 comments:

Post a Comment