Monday, March 06, 2006

தவக்கால சிந்தனைகள் - 3


இறைவன் நம் உள்ளத்தில் வசிக்கிறார் என்பதை விசுவசிப்பது அவரவர் கண்ணோட்டத்தைப் பொறுத்தது.

உள்ளம் என்பதே மனித உடலில் எங்கிருக்கிறது என்பதை வரையறுக்க முடியாமலிருக்கும்போது அதில் இறைவன் வசிக்கிறார் என்பதை எப்படி நம்புவது என கேட்பவர்களுக்கு..

நாம் எந்த தீச்சயெலை சிந்திக்கும்போதும், அல்லது அதை செயல்படுத்த முனையும்போது நம் உள்ளிருந்து, ‘ஏய் நீ நினைப்பது சரியில்லை, வேண்டாம்.’ ஒரு குரல் கேட்கிறதே..

‘அதெல்லாம் பரவாயில்லை..நீ சும்மாயிரு.’ என்று நம்மில் பலரும் அதை அடக்கிவிட்டு நம் வழியில் செல்கிறோமே..

அதை செய்து முடித்துவிட்டு வீடு திரும்பும் வழியில் வீட்டிலிருப்பவரிடமிருந்து அதை மறைக்க வேண்டுமென்று தீர்மானித்து, பிறகு ஒரு குற்ற உணர்வால் தாக்கப்பட்டு மனம் அலைபாய நிம்மதியிழந்து தவிக்கிறோமே...

‘சொல்லிவிடு..’ என்ற குரல் ஒரு புறமும்.. ‘ஏய் வேணாம். சொல்லிட்டு அப்புறம் வம்புல மாட்டிக்காதே..’ என்று வேறொரு புறமும் நம்முள்ளிருந்தே இரு வேறு குரல்கள் மாறி, மாறி ஒலிக்கிறதே...

அதை நீங்கள் மனசாட்சி என்று சொல்வீர்களோ இல்லை வேறென்னவென்று சொல்வீர்களோ தெரியவில்லை...

ஆனால் அதுதான் நம் உள்ளம்..

அங்கு அமர்ந்திருப்பவரைப் பொருத்துதான் நாம் அவ்வப்போது கேட்கும் குரலும் அமைந்திருக்கும்..

அதில் இருப்பது இறைவனாயிருந்தால்..

நம்மை தவறு செய்ய அனுமதிக்க மாட்டார்..

ஆனால், இறைவன் ஒரு காவல்துறை அதிகாரியல்ல..

நாம் தவறு செய்தவுடனே பிடித்து, சிறையிலடைப்பதற்கு..

அவர் ஒரு அன்பான வழிகாட்டி, அறிவுரையாளர், ஆசிரியர், நம் தந்தையும் தாயுமாய் இருப்பவர்..

நாம் தவறான பாதையில் செல்ல விழையும்போது நமக்கு அறிவுரை கூறி அதிலிருந்து நம்மை நேரான பாதைக்கு திரும்பி வந்துவிடு என்று அன்புடன் அழைப்பவர்.

நாம் அதை கேட்காமல் நம்முடைய பாதையிலேயே செல்வோம் என்று பிடிவாதம் பிடிக்கும் சமயங்களில் அதையும் பொறுமையுடன் பார்த்துக்கொண்டு.. ‘போ.. இருபுறமும் இருக்கும் நந்தவனத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு நீ செல்லும் பாதையின் இறுதியில் நீ விழப்போகும் அதளபாதாளத்தில் விழுந்துவிடாமல் எச்சரிக்கையுடன் போ மகனே, மகளே..’ என்று தனக்குள்ளே சொல்லிக்கொள்கிறவர்.

வழியில் கிடைக்கும் அற்ப இன்பத்திற்காக நாம் செல்லும் பாதை எங்கே நம்மை இட்டுச் செல்கிறதென்பதை அறியாமல் திரும்பி வர இயலாத தூரத்தை அடைந்தப் பிறகுதான் நம்முடைய அறிவீனம் நமக்கு புரிகிறது.. ‘இறைவா, இறைவா ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்?’ என்று அரற்றுகிறோம்..

‘என்னுடைய கைகளை உதறி விட்டுவிட்டு சென்றாயே.. இப்போது ஏன் என்னை உதவிக்கு அழைக்கிறாய்? நான் வரமாட்டேன் போ..’ என்று என்றாவது நம் அரற்றலை, கூக்குரலை கேட்காமல் இருந்திருக்கிறாரா இறைவன்?

நீ எந்த இறைவனைக் கூப்பிடுகிறாய்? நீ எம்மதத்தைச் சார்ந்தவன், நீ அவரை வழிபடுகிறவனாயிற்றே, இவரை கும்பிடுகிறவனாயிற்றே? என்று என்றாவது, நம்மை கைவிட்டிருக்கிறாரா?

இறைவன் ஒருவரே.. அவரே நம் தந்தை, ஆசான், குரு, வழிகாட்டி..

இதுதான் இன்றைய சிந்தனை..

சிந்திப்போம்..

சிந்தனைகள் தொடரும்..

0 comments:

Post a Comment