Friday, March 03, 2006

தவக்கால சிந்தனைகள் –2


தவக்காலம் துவங்கிவிட்டது..

இத்தவக்காலத்தில் நான் என்ன செய்யவேண்டும்?

நான் இறைவனை விட்டு பிரிந்து சென்றுவிட்டேன். அவர் காட்டிய அன்புப் பாதையிலிருந்து தடம் மாறி என் பாதை எங்கோ என்னை அழைத்துச் செல்கிறது..

இறைவனுடன் ஒன்றித்திருக்கும்போது என் மனதிலிருந்த அமைதி, சந்தோஷம், என் குடும்பத்திலிருந்த ஒற்றுமை, நிம்மதி இப்போது இல்லை என்பதை நான் உணர்கிறேன்..

நான் இறைவனுடைய பாதைக்குத் திரும்பி வரவேண்டும்..

நான் செய்த பாவச் செயல்கள் இதற்கு முட்டுக்கட்டையாக இருக்கின்றன என்று நான் அஞ்சுகிறேன்.

நான் திரும்பிவரும்போது இறைவன் என்னை ஏற்றுக்கொள்வாரா?

சரி, அவர் என்னை ஏற்றுக் கொண்டாலும் நான் இதுவரை செய்த பாவங்களின் சுமை என்னை விட்டு நீங்குமா? என் மனதிலிருக்கும் குற்ற உணர்வுகள் என்னை மன நிம்மதியுடன் இருக்க அனுமதிக்குமா?

இவைதான் நம் பலருடைய மனதிலும் கிடந்து நம்மை அலைக்கழித்துக்கொண்டிருக்கின்றன..

நான் எம்மதத்தைச் சார்ந்தவனாயிருந்தாலும் நான் இறைவன் உண்டு என்று நம்புகிறவனாயிருந்தால் என்னை நிச்சயம் இத்தகைய உணர்வுகள் ஆட்டுவிக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை..

ஏனெனில் நான் ஒரு சராசரி மனிதன். உடல் இச்சைகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு நொடிக்கொருமுறை இறைவனுடைய கட்டளைகளுக்கு எதிராக நடப்பவன்..

பாவம் என்பது ஏதோ கொலை, கொள்ளை, கற்பழிப்பு என்பவைதான் என்றல்ல..

என்னுடைய தேவைகளுக்கு மேல் ஆசைப்படுவதும் ஒரு பாவம்தான்..

என்னுடைய தேவைகளுக்கு மேல் ஆசைப்படும்போது அதற்குத் தேவையான பணம் மற்றும் பொருட்களின்மேல் ஆசை ஏற்படுகிறது.

அது எனக்கு போதுமானதாக இல்லாதபோது அல்லது என்னால் அடைய முடியாமல் போகும்போது நான் தவறான வழிகளில் அவற்றைத் தேட முயல்கிறேன்..

இறைவன் நான் செய்த தவறுகளை மன்னித்து என்னை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்றால் நான் ஏதாவது வகையில் அதற்கு முயற்சி செய்ய வேண்டாமா?

இன்று முதல், இத்தவக்காலத்தில், நான் அதைத்தான் செய்யப் போகிறேன்..

என்னைப் பாவத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் தவறுகள் பலவற்றிற்கும் முதன்மைக் காரணமாக இருப்பது என்னுடைய பேராசைதான்..

அதை நான் விட்டுவிட முயற்சி செய்யப் போகிறேன்..

சிந்தனைகள் தொடரும்..

0 comments:

Post a Comment